"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Φρόν­τι­ζε πιο πολύ την ψυχή και κάθε μέρα να την πλέ­νεις με τα θερ­μά δά­κρυα. Διό­τι μ’ αυτό το ευ­λο­γη­μέ­νο νερό, απαλ­λάσ­σε­ται η ψυχή από την βρω­μιά και γί­νε­ται λαμ­πρό­τε­ρη…»

«Την ψυχή πρέ­πει να την καλ­λω­πί­ζου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο από το σπί­τι μας, για­τί αυτό θα μεί­νει εδώ, την ψυχή μας όμως θα την πάρουμε στον ουρανό.»

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ο π. Αρσένιος έμενε τότε στα βόρεια μεσαία μέρη του Άθωνα.
Σκεφτόταν να βρει κατάλληλο μέρος για να ασκήσει την ησυχία, αλλά δεν αποφάσιζε να ξεκινήσει μόνος του.
Όταν άκουσε πως κάποιος νέος μοναχός, ζηλωτής αυτής της ζωής, βρίσκεται στα μέρη της Λαύρας, ξεκίνησε να τον συναντήσει.
Έτσι έγινε η συνάντηση αυτή, στην εορτή της Μεταμορφώσεως, στην κορυφή του Άθωνα.
Μίλησαν για λίγο, συμφώνησαν στο πρόγραμμα και αποφάσισαν να αγωνιστούν μαζί. Ξεκίνησαν να συμβουλευτούν τον διακριτικό Γέροντα Δανιήλ στα Κατουνάκια, από πού και πώς να αρχίσουν τον πνευματικό αγώνα τους χωρίς τον κίνδυνο της πλάνης, αλλά με ευχή των Γερόντων και με βέβαια σκέπη της Χάριτος του Θεού.
Ο πράος και πατρικότατος Γέροντας άκουσε την απόφασή τους και διαπίστωσε την αγαθή πρόθεση και τον ζήλο για τον πνευματικό αγώνα.
Δεν τους απέτρεψε από τον καλό τους σκοπό, τους συμβούλεψε όμως επιτακτικά να μην ξεκινήσουν, αν δεν σφραγίσουν το έργο τους με την ευλογία της υπακοής.
Ο συνετός και διακριτικότατος Γέροντας είπε λακωνικά:
«Έχετε Γέροντα;
Χωρίς την ευλογία του Γέροντος τίποτε δεν ευδοκιμεί.
Χωρίς την σφραγίδα αυτή της πατρικής ευλογίας δεν καρποφορεί κανένα πνευματικό έργο στην μοναχική μας ζωή.
Γι’ αυτό επιμένω να περάσετε μέσα από αυτή την νομιμότητα, για να σας συνοδεύει σε όλη την ζωή σας η Χάρις του Θεού.
Πηγαίνετε σε κάποιο γεροντάκι, όσο και αν φαίνεται απλό, υποταχθείτε σε αυτό, και όταν πεθάνει και το κατεβάσετε εσείς στον τάφο, θα πάρετε ως κληρονομιά την ευλογία του Θεού, που θα σας συνοδεύει και θα σας οδηγεί σε κάθε πρόοδο».
Φυσικά, δεν ήταν δυνατόν να μην υπακούσουν.
Ο θείος ζήλος για την ασφαλή οδό και η βαρύτητα της συμβουλής του αγίου Γέροντος τους έκαναν να δεχθούν τον λόγο αυτόν χωρίς κανένα δισταγμό.
Καθώς μας έλεγαν αργότερα, δέχθηκαν τον λόγο του Γέροντος ως ρήμα Θεού, ως πραγματική αποκάλυψη.
«Ένα καλοκαίρι, μας είπε ο Γέροντας, τότε που αγωνιζόμασταν να ζούμε απερίσπαστα, ήμουν πολύ ταλαιπωρημένος.
Το σώμα μου ήταν κατατσακισμένο από την βία. Προσπαθούσα να μην υποχωρήσω, γιατί πίστευα πως “η υπομονή των πενήτων ουκ απολείται εις τέλος”.
Όπως είχα συμπεράνει, κατά το τέλος της οκταετίας αυξανόταν ο σαρκικός πόλεμος.
Τα αμυντικά μου μέσα δεν απέδιδαν πολύ, γιατί η Χάρις συστελλόταν και ούτε έβρισκα τόση παρηγοριά από την προσευχή.
Σε αυτές τις ώρες πολύ βοηθάει η ανθρώπινη παρηγοριά από γνησίους αδελφούς και πατέρες, που έχουν πείρα του πειρασμού και των καταστάσεων.
Για εμάς όμως ήταν πολύ δύσκολο αυτό, γιατί με την προσπάθειά μας να αποφεύγουμε τις συναναστροφές για χάρη της ησυχίας, παρεξηγηθήκαμε από τους πολλούς ως πλανεμένοι και έτσι μας θεωρούσαν αποκρουστικούς και μας απέφευγαν. Όμως δεν ήταν μόνο αυτό.
Όσοι είχαν περισσότερη άγνοια της πραγματικότητος μάς ειρωνεύονταν και μας χλεύαζαν.
Τότε πραγματοποιήθηκε το “επί το άλγος των τραυμάτων μας προσθήκη” σύμφωνα με τον Δαβίδ.
Ο μόνος που μας έμενε ήταν ο Γέροντας στον Άγιο Πέτρο, ο παπα-Δανιήλ.
Εκεί καταφεύγαμε συχνά και ο Γέροντας μάς παρηγορούσε, ιδιαίτερα όταν μας έβλεπε να προσπαθούμε ειλικρινά για την σωτηρία μας.
(Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, Ψυχωφελή Βατοπαιδινά 1- αποσπάσματα)

Η εκκλησία, αγαπητοί μου, μέσα εις την οποίαν είμεθα τώρα, η κάθε εκκλησία, είναι ένα εκμαγείον, μία προτύπωσις, ένας τύπος, μία εικόνα, ένα κομμάτι του ουρανού.
Όταν είμεθα εις την εκκλησίαν, νοιώθομε πραγματικά πως είμεθα εις τον ουρανόν.
Γιατί υπάρχει ο τόσο μεγάλος τρούλλος επάνω;
Για να υψώνη την καρδιά μας ακριβώς προς τον ουρανόν.
Γιατί υπάρχει αυτή η ωραία πύλη που ανοίγει, όταν γίνεται λειτουργία;
Για να μας δείχνη πώς ανοίγουν τα ουράνια.
Γιατί είναι γεμάτη από σταυρούς;
Γιατί εκεί επάνω εικονίζει τον Χριστόν που λειτουργεί;
Για να δείχνη ότι, όταν ευρισκώμεθα εδώ, μεταφερόμεθα εις τον ουρανόν.
Ζούμε μυστικά αλλά και πραγματικά στιγμές ουράνιες.
Γι’ αυτό και ο Γρηγόριος Παλαμάς λέγει ότι η εκκλησία «εφ’ υψηλού κείται, αγγελικός τις άλλος ούσα και υπερκόσμιος χώρος»∙ ένας αγγελικός, ένας υπερκόσμιος χώρος είναι αυτός εντός του οποίου ευρισκόμεθα.
Ο ναός, μας λέγει, «εις ουρανόν ανάγει τον άνθρωπον, και… αυτώ παρίστησι τούτον τω επί πάντων Θεώ», μας παίρνει η εκκλησία και μας ανεβάζει και μας παριστά ενώπιον του ιδίου του Θεού.
Άραγε το νοιώθομε;
Όταν ερχώμεθα εις την εκκλησίαν, υπάρχουν στην ψυχή μας αισθητήρια που συλλαμβάνουν αυτήν την πραγματικότητα;
Αλλά τι είμαστε εμείς οι άνθρωποι!
Ξέρομε όλες τις ράτσες των σκυλιών και των αλόγων, ξέρομε τα είδη των φυτών, τις μάρκες των αυτοκινήτων, των ραδιοφώνων, πολλές φορές όμως δεν ξέρομε εκείνα τα οποία έχουν άμεσον σχέσι με την ζωή μας.
Γι’ αυτό θέλω να προσέξετε σήμερα αυτό που σας λέγω.
Ο,τιδήποτε υπάρχει γύρω μας, τα ατέρμονα βάθη του ωκεανού, τα ύψη των ουρανών, οι χιλιάδες και οι μυριάδες των αστέρων, αν καλοσκεφθούμε, θα καταλάβουμε ότι πραγματικά δεν είναι παρά η φτωχογειτονιά της γης μας.
Μια μέρα -έχετε δει πώς σωριάζουν τα παλιόσπιτα, όταν θέλουν να υψώσουν πολυκατοικίες;- έτσι θα σωριασθούν όλα όσα υπάρχουν εις το σύμπαν.
Δεν θα μείνη τίποτε∙ θα μείνη μόνον ο πνευματικός ουρανός, όπου υπάρχει ο Χριστός.
Εκεί λοιπόν ας προσηλώσωμε το βλέμμα μας.
Ευρισκόμεθα εις την εκκλησίαν.
Είναι ο πιο κατάλληλος τόπος για να δούμε τον ουρανόν.
Αλλά ποιο είναι το παράθυρο; Πώς θα το ανοίξωμε;
Μα είναι τόσο απλό.
Παράθυρο είναι η θεία λειτουργία την οποίαν επιτελούμε.
Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης.

Λυπάμαι όταν δεν μπορώ να προσευχηθώ.
Και τούτο προσευχή είναι, μού ’πε ένας διακριτικός Γέροντας.
Όπως χαίρομαι όταν με τόση ικετευτική στάση μού ζητούν να προσεύχομαι στον Κύριο.
Πιστεύω πως για την ταπείνωσή τους θα τους ελεήσει ο Κύριος.
Προτιμώ, έλεγε ένας άλλος Γέροντας, την προσευχή από τα κούφια λόγια, τις ψευτοευγένειες και τις θολές καλωσύνες.
Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή κι ας μη το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι.
Είναι η μεγαλύτερη ιεραποστολή κι ευεργεσία του κόσμου. Τα πολλά λόγια δεν αναπαύουν.
Η προσευχή για τους άλλους επηρεάζει θερμότερα. Η αγάπη είναι αβίαστη και πάντα μια θυσία.
Η αληθινή προσευχή δεν είναι ηδονική ανάπαυλα, μα ορθοστασία, περπάτημα στις μύτες σε τεντωμένο σχοινί.
Στην αληθινή προσευχή δεν δίνουμε το περίσσευμα του χρόνου,μα τις πιο καλές κι αποδοτικές ώρες μας, τις κύριες ώρες της ημέρας, της ζωής μας.
Κύριε, συγχώρεσέ με για όσα είπα κι έγραψα, που δεν τα ζούσα και τα πίστευα ακόμη, που απέφυγα να μιλήσω για τις ήττες και τις αποτυχίες μου κι ήθελα να μιλώ μόνο για νίκες.
Δείλιαζα γιατί δεν είχα μετανοήσει.
«Κύριε, ελέησον!».
Μοναχου Μωυσέως Αγιορείτου.

Αγιότητα, αδερφοί μου,
δεν είναι να γίνεις αλάνθαστος.
Δεν είναι να γίνεις άμεμπτος.
Δεν είναι να γίνεις άνθρωπος
που δεν κάνει σφάλματα.
Άγιος δεν είναι αυτός.
Άγιος είναι αυτός που μετανοεί.
Αυτός είναι ο άγιος, ο ταπεινός και μετανοών.
Διότι κανένας δεν είναι αλάνθαστος
και κανένας δεν είναι άμεμπτος
και κανένας δεν είναι αναμάρτητος.
Όλοι είμαστε αμαρτωλοί, όλοι κάνουμε λάθη πολλά και μεγάλα.
Θα μας σώσει όχι η αναμαρτισία μας, που δεν μπορεί να γίνει ποτέ, ούτε ο αλάνθαστος βίος, που δεν μπορεί να γίνει ποτέ, θα μας σώσει η μετάνοια που προέρχεται από την ταπείνωση.
Και όταν ο Χριστός μάς λέει να γίνουμε τέλειοι δεν εννοεί να γίνουμε αλάνθαστοι αλλά να γίνουμε ταπεινοί άνθρωποι.
«Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ.»
Μητρ. Λεμεσού Αθανάσιος.

Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος: Στο Μοναστήρι ήλθα τον Οκτώβριο του 1952, σε ηλικία 55 ετών.
Τον επόμενο χρόνο –συγκεκριμένα στις 2 Σεπτεμβρίου 1953– έγινε η Ανακομιδή του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου.
Η Ανακομιδή –που αποφασίσθηκε το καλοκαίρι– έγινε αφού σουρούπωσε.
Θα ήταν 8 με 9, βραδάκι πιά.
Δεν είχαμε ηλεκτρικά• Με τα λούξ δουλεύαμε.
Όλοι, γύρω–τριγύρω, με αναμμένες λαμπάδες και κεριά.
Στην αρχή διαβάσθηκε η Ακολουθία. Αφού βγάλαμε τα άγια λείψανα, τα τοποθετήσαμε σε λεκάνες.
Τα πλύναμε με ροδόσταμο και άλλα αρώματα.
Σε ορισμένα Λείψανα ήταν το ύφασμα κολλημένο πάνω. Τα καθαρίσαμε.
Κάναμε Παννυχίδα και τα τοποθετήσαμε στο Ναό για προσκύνημα.
Η ευωδία που χυνόταν ολόγυρα, δεν γίνεται να περιγραφεί!
Τι πράγμα ήταν αυτό, καταπληκτικό!
Τα τοποθετήσαμε στην μέση του Ναού. Την Κάρα και τα υπόλοιπα Λείψανα. Βάλαμε και την αρχιερατική μίτρα, την πατερίτσα και τα δικηροτρίκηρα.
Περνούσε ο κόσμος και ασπαζόταν με συγκίνηση.
Ξέχασα να σου πω, ότι ο Δεσπότης είπε σε μένα και στον π. Αμφιλόχιο Μακρή να φροντίσουμε για τον ευτρεπισμό των Λειψάνων.
Για το Γεγονός, συντάχθηκε το ακόλουθο πρακτικό:
«Εν Αιγίνη και εν τη Γυναικεία Κοινοβιακή ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος, σήμερον τη 3η Σεπτεμβρίου του 1953, ημέρα της εβδομάδος Πέμπτη και ώρα 6 μ.μ. συνήλθεν η ολομέλεια της αδελφότητος εν τω γραφείω αυτής κατόπιν προσκλήσεως της Καθηγουμένης Οσιωτάτης Γεροντίσσης Χριστοδούλης μοναχής και υπό την προεδρείαν αυτής.
Κατά την συνεδρίασιν ταύτην, μετά κεκανονισμένην προσευχήν, η καθηγουμένη εισηγείται:
«Αγαπηταί εν Χριστώ αδελφαί, κατέχομαι ήδη υπό το κράτος ιεράς συγκινήσεως διά το τελεσθέν μέγα γεγονός σήμερον εις την καθ’ ημάς Ιεράν Μονήν, τεθέντος κατόπιν τριακοντατριετίας του λύχνου επί της λυχνίας, ίνα φωτίζη πάντας τους επικαλουμένους Αυτόν εν αληθεία, δηλαδή της Ανακομιδής των θείων Λειψάνων του Κτίτορος της ιεράς ημών Μονής, θείου Ιεράρχου Πενταπόλεως Αγίου Νεκταρίου.
Εκτός του προισταμένου και Πνευματικού ημών Πατρός, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Κυρίου Κυρίου Προκοπίου, παρευρέθησαν δε εκ θείας συμπτώσεως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Ηλείας Αντώνιος, ο Αρχιερατικός Επίτροπος Ύδρας Αρχιμανδρίτης Χρύσανθος, ο Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Ηλιόπουλος, Αρχιμ. Αμφιλόχιος Μακρής και ιεροδιάκονος Σεβαστιανός, άπας ο κλήρος Αιγίνης, ο Δήμαρχος, ο ειρηνοδίκης και ο διοικητής χωροφυλακής.
Περί δε την χθεσινήν 8 μ.μ. ώραν χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου πνευματικού ημών Πατρός και παρουσία των αναφερομένων Κλήρου και Αρχών, εγένετο η Ανακομιδή των ιερών Λειψάνων.
Σήμερον δε ετελέσθη Λειτουργία, συλλειτουργησάντων μετά του εφημερίου της Ιεράς ημών Μονής Αρχιμανδρίτου Τιμοθέου, των Αρχιμανδριτών Ιωάννου, Χρυσάνθου, Καλλιοπίου, Παύλου και των ιερέων Δημητρίου, Παναγιώτου και Αναστασίου και του ιεροδιακόνου Σεβαστιανού.
Εις τους αίνους εγένετο η προσκύνησις της Αγίας Κάρας του θείου Ιεράρχου Αγίου Νεκταρίου, πλημμυρησάσης το εκκλησίασμα αρρήτου ευωδίας
Αποσπασμα από το βιβλίο "ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟ τόμος Α´".
Μανώλης Μελινός.

Μερικοί νομίζουν ότι οι μοναχοί δεν κάνουν τίποτα.
Φαίνεται έτσι, επειδή οι μοναχοί κάνουν αυτό που δεν κάνουν οι άλλοι.
Αλλά οι μοναχοί έχουν ένα μυστικό, δηλαδή το κέντρο της ζωής τους είναι ο Θεός.
Ενώνονται με τον Θεό, που είναι το κέντρο του κόσμου, και έτσι γίνονται και αυτοί εν Χριστώ κύριοι όλου του κόσμου.
Μοναχός είναι ο τέλειος Χριστιανός.
Ο Γέροντας Σωφρόνιος έδειξε μια δρυ και είπε: «Αυτό το δένδρο μεγαλώνει σιγά-σιγά, ρίχνοντας πρώτα τις ρίζες του βαθειά. Έτσι γίνεται και με τον Μοναχό.
Μεγαλώνει και προοδεύει σιγά-σιγά, με την μετάνοια, αλλά ριζώνει βαθειά για αιώνες».
Στον μοναχό υπάρχει η παρουσία της θείας Χάριτος που γεμίζει τα πάντα.
Αυτό είναι υπερκόσμιο φαινόμενο.
Λίγοι μοναχοί μείναμε στον κόσμο.
Όλοι είναι εναντίον μας, γι’ αυτό και πρέπει να υπάρχη αγάπη μεταξύ μας.
– Ο π. Γαβριήλ, ο Ηγούμενος της Μονής Διονυσίου, είπε στον π. Σεραφείμ, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Οσίου Παύλου:
“Τί τον θέλεις εκείνον τον κατάσκοπο;”. (Σημείωση: Εννοούσε τον Γέροντα Σωφρόνιο, που εκείνο τον καιρό ήταν Πνευματικός της Ιεράς Μονής του Οσίου Παύλου, επειδή μερικοί τον θεωρούσαν κατάσκοπο των Ρώσων).
Ο π. Σεραφείμ δεν απήντησε. Αργότερα, όταν ο π. Γαβριήλ είχε προβλήματα στην Μονή του με τους μοναχούς, είπε στον π. Σεραφείμ να του πη πως θα πρέπη να τα αντιμετωπίση και τι κάνει ο ίδιος γι’ αυτά τα θέματα.
Και ο π. Σεραφείμ του απάντησε:
“Σου συνιστώ να πάρης ως Πνευματικό εκείνο τον Σωφρόνιο, τον ‘κατάσκοπο’.
Εγώ τον έχω στο Μοναστήρι και ησύχασα”!!
Γράφει ο Γέροντας Σωφρόνιος στο βιβλίο του: «ότε ήμην εν τη ερήμω (στο σπήλαιο της Αγίας Τριάδος) και ετέλουν μόνος την Λειτουργίαν, έχων μετ’ εμού μόνον ένα μοναχόν –όστις ήρχετο, ίνα απαντά εις τας δεήσεις των εκτενών, αναγινώσκη τον Απόστολον και παρέχη την λοιπήν αναγκαίαν συμμετοχήν, εις τόπον λαού– τότε ούτε εγώ ούτε ο μοναχός εκείνος ησθάνθημεν ποτε έλλειψιν τινα:
Άπας ο κόσμος ήτο εκεί μεθ’ ημών· ο κόσμος και ο Κύριος· ο Κύριος και η αιωνιότης».
Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, «Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ – Βίος και πολιτεία του Γέροντος Σωφρονίου του ησυχαστού και θεολόγου»

Τώρα οι μάρτυρες κάνουν να ανοίξει ο ουρανός και παρελαύνουν όλοι μαζί και με λαμπρό βήμα συγκεντρώνουν τον φιλόχριστο λαό και παρουσιάζουν τα κατορθώματα τους.
Ένας απ’ αυτούς είναι και ο δικός μου, ο οποίος έχει στεφανωθεί (διότι είναι δικός μου, έστω και αν δεν είμαι όμοιος του – ας μην υπάρξει φθόνος γι’ αυτό -, το λέω για εκείνους οι οποίοι γνωρίζουν), ο περίφημος Μάμας, ο ποιμένας και μάρτυς.
Αυτός παλαιότερα μεν άρμεγε τις ελάφους οι οποίες έτρεχαν κοντά του, η μία μετά την άλλη για να τραφεί ο δίκαιος από ξένο γάλα, τώρα δε ποιμαίνει τον λαό της μητροπόλεως, ο οποίος είναι πολύμορφος από τα κάλλη της αρετής, αντάξιος προς τους ποιμένες του και άξιος για λόγους επινικίους, και εγκαινιάζει σήμερα την άνοιξη για τις πολλές χιλιάδες εκείνων οι οποίοι σπεύδουν από παντού.
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: Λόγος ΜΔ΄. Στη Νέα Κυριακή.

Μνήμη π.Σεραφειμ Ρόουζ
+2 Σεπτεμβρίου 1982
Όταν έγινα Ορθόδοξος Χριστιανός, σταύρωσα εκουσίως το νου μου και όλοι οι σταυροί που επωμίστηκα είναι μονάχα πηγή χαράς για μένα.
Δεν έχασα τίποτα και κέρδισα τα πάντα!
Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ

Είστε πικραμένη επειδή ο Θεός δεν ακούει τις προσευχές σας!
Μην πικραίνεστε μ’ Εκείνον, από τον οποίο έχουμε και το είναι και τη ζωή και την αναπνοή και το λογικό, και όλα.
Σας παρακαλώ, μην παραπονιέστε για Εκείνον, που έχει χιλιάδες φορές περισσότερο δίκαιο να παραπονεθεί για μας μπροστά στους αγγέλους και τους αγίους Του.
Ακόμα κι αν ο Κύριος δεν εκπληρώνει όλες τις προσευχές μας, εκείνες που φέρνουν στην ψυχή μας καρπό, κάνοντας τις ψυχές μας πλουσιότερες και πιο ώριμες.
Αυτό είναι το μυστήριο, που γνώρισαν οι πνευματικοί εξερευνητές του εαυτού τους.
Όπως λέει ο Ρώσος ποιητής Βγιαζέμσκι:
Και την αίθρια ημέρα και κάτω από την καταιγίδα,
κατά τη συνάντηση της ευτυχίας ή της ανάγκης
να περάσει πάνω σου η σκιά του σύννεφου
ή το φως των αστεριών,
προσευχήσου! Προσευχήσου! Από την άγια προσευχή
Ωριμάζουν μέσα μας οι μυστικοί καρποί.
Ο Θεός μας όρισε την προσευχή όχι προκειμένου να μάθει τί χρειαζόμαστε- αφού γνωρίζει και πριν τη σύλληψή μας, τί θα χρειαστούμε σε κάθε λεπτό της ζωής μας- αλλά προκειμένου οι ψυχές μας , υπό τις ακτίνες της προσευχής, να μεγαλώνουν, να ευρύνονται, να υψώνονται και να ωριμάζουν.
Εάν , προς στιγμή, δεν απαντά στις προσευχές , σημαίνει ότι δεν επιθυμεί να γίνει σε μας εκείνο που εμείς θέλουμε, αλλά εκείνο που Αυτός θέλει. Σ’ αυτήν την περίπτωση επιθυμεί για μας και μας προετοιμάζει για κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο από εκείνο που εμείς στην προσευχή Του ζητάμε.
Γι’ αυτό πρέπει με ταπεινοφροσύνη να ολοκληρώνουμε κάθε προσευχή με τη φράση: « Πατέρα, ας γίνει το θέλημά σου, όχι το δικό μου».
(Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δεν φτάνει μόνον η πίστη…». Ιεραποστολικές επιστολές Β’, Εκδόσεις «Εν πλω», Σελ. 79-80)