"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Πνευματική απροθυμία (π. Δημητρίου Μπόκου)

Η παραβολή των βασιλικών γάμων λίγες φορές διαβάζεται στην Εκκλησία. Ανήκει στις τελευταίες Κυριακές του Ματθαίου και για να προλάβει να διαβαστεί προ της εορτής του Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπ.), πρέπει να έχουμε το Πάσχα αρκετά νωρίς. Είναι παραπλήσια της παραβολής του μεγάλου δείπνου που διαβάζεται πάντα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Ένας βασιλιάς (ο Θεός) με την ευκαιρία των γάμων του υιού του κάνει μεγάλο τραπέζι και καλεί πλήθος ανθρώπων, αλλά οι καλεσμένοι δεν προσέρχονται (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου).

Οι λόγοι; Πολλοί. Κάποιοι δεν ήθελαν καθόλου να πάνε. Δεν είχαν από όρεξη τον βασιλιά. Κάποιοι όχι μόνο δεν πήγαν, αλλά και ενοχλήθηκαν κιόλας. Έπιασαν τους δούλους που μετέφεραν τα προσκλητήρια του γάμου, τους έβρισαν και τους σκότωσαν. Μα η πράξη τους είχε τις ανάλογες συνέπειες. Ο βασιλιάς οργίστηκε. Έστειλε τα στρατεύματά του και τους εξολόθρευσε. Και την πόλη τους την έκαψε.

Αλλά υπήρξαν και κάποιοι άλλοι, που δεν είχαν αντίρρηση να πάνε, αλλά απλώς το αμέλησαν. Δεν το έβαλαν σε άμεση προτεραιότητα. Προτίμησαν να πάνε στις δουλειές τους πρώτα, άλλος στο χωράφι του, άλλος στο μαγαζί του, και τελικά ξεχάστηκαν και δεν πήγαν. Άφησαν τον γάμο και πήγαν για πουρνάρια, που λέμε.

Αυτοί είμαστε εμείς. Οι Χριστιανοί!

Δεν λέμε όχι στον Θεό, θέλουμε να πάμε στο τραπέζι του, να μπούμε στη Βασιλεία του, δεν κάνουμε όμως και τίποτε γι’ αυτό. Αδιαφορούμε, αμελούμε, βαριούμαστε όταν πρόκειται για τα πνευματικά. Με το ζόρι να κάνουμε προσευχή, με το ζόρι να νηστέψουμε, με το ζόρι να πάμε στη Λειτουργία (σχεδόν στο «Δι’ ευχών»). Πολλές φορές τα παρατάμε και εντελώς, υπόδουλοι όντες εκούσια, με τη γνώμη μας, στη ραθυμία «των ηδονών του βίου». Προτιμάμε την άνεση, να μη στριμωχτούμε σε τίποτε. Να μην κοπιάσουμε πνευματικά. Τρέχουμε πρόθυμοι στις άλλες δουλειές, αλλά, αν είναι για προσευχή, μας πιάνει απροθυμία, ραθυμία, υπνηλία.

Η κατάσταση της πνευματικής αμέλειας και αδιαφορίας ονομάζεται ακηδία (αφροντισιά). Είναι κάτι που συνοδεύει κάθε άνθρωπο. Με αυτήν πολεμάει ο διάβολος και τους αγίους. Αισθάνονται και αυτοί πολλές φορές στον πνευματικό τους αγώνα κόπωση. Την τάση να εγκαταλείψουν τα πάντα. Μα αν συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να τα χάσουν όλα. Όταν χαλαρώνει ο άνθρωπος, είναι δύσκολο να ξαναμπεί στο πρόγραμμά του.

Γι’ αυτό, καλό είναι ο Χριστιανός να έχει έναν ήπιο κανόνα προσευχής, για να μπορεί να τον κάνει πάντα, σταθερά, με μικρή σχετικά προσπάθεια. Ώστε και σε δύσκολη κατάσταση αν βρεθεί, να μπορεί με λίγο έστω κόπο να τον κάνει και όχι να τον εγκαταλείψει εντελώς. Να έχει «μικράν εργασίαν και μένουσαν, παρά μεγάλην και ταχέως κοπτομένην».

Άκριτοι ενθουσιασμοί, υπερβολική προσπάθεια άσκησης, προσευχής κ. λ. π., κουράζουν γρήγορα και οδηγούν συνήθως στην πλήρη εγκατάλειψη. Όσο όμως κουρασμένοι και νυσταγμένοι και αν είμαστε, μια μικρή, ελάχιστη προσευχή μπορούμε πάντα να την κάνουμε.

Οι άγιοι, έμπειροι στις πνευματικές παγίδες του διαβόλου, δίνουν πολλές συμβουλές για την ακηδία.

Ο άγιος Αντώνιος σκοτίστηκε κάποτε από πολλούς λογισμούς και έπεσε σε ακηδία. Ζήτησε τότε βοήθεια από τον Θεό και βλέπει κάποιον απέναντί του να ασχολείται με εργόχειρο (να πλέκει καλάθια). Σε λίγο ο άγνωστος σηκώθηκε και έκανε τις προσευχές του και πάλι κάθισε και συνέχισε το εργόχειρό του, πλέκοντας τα καλάθια του. Μετά ξανασηκώθηκε για προσευχή και πάλι κάθισε για εργασία. Ήταν άγγελος σταλμένος από τον Θεό να διδάξει τον Αντώνιο, δείχνοντάς του ένα εύκολα εφαρμόσιμο πνευματικό πρόγραμμα. «Έτσι κάνε και θα σωθείς», του είπε.

Ναι! Θέλει λίγο αγώνα και υπομονή η ακηδία.

Αλλά δεν είναι ανίκητη.

www.orthmad.gr

Κάνουμε μιά λιτανεία.
Λιτανεία, είναι πορεία, που έχει χαρακτήρα ικετευτικό, παρακλητικό, ταπεινό.
Σιγανά και ταπεινά.
Εξού και λιτανεύω, εξού και η λιτή, το μέρος της εκκλησίας , το πρώτο, που εκεί διαβάζουμε διάφορες προσευχές και ακολουθίες.
Κάνουμε λοιπόν, λιτανεία.
Λιτανεία ζωής, όλη η ζωή, όλη η ανθρωπότης είναι μιά λιτανεία.
Και φτάνουμε μέχρι την πύλη της αιωνιότητος και μπαίνουμε.
Κι αφήνουμε τους άλλους πίσω. … Λιτανεύουμε.
Και τί ψάλλουμε;
Άγιος ο Θεός! Το τρέμει ο δαίμονας. Ευφραίνονται οι Άγγελοι! Χαίρονται οι Άγιοι! Τειχίζονται οι ψυχές μας!
Και τί κάνουμε! Τη βρίσκουμε!
Βρίσκουμε αυτό που θέλαμε. Τον τρόπο ζωής τον αληθινό! Τη χαρά, τη προστασία, τη δοξολογία, τη δοξολογία.
Δοξάζει τον Θεό ο άνθρωπος! Γι’ αυτό έγινε, για να δοξάζει το Θεό.
Να δοξάζει το Θεό, τί σημαίνει;
Να βλέπει έμπρακτα την αγάπη του, και να παθαίνει.
Να εξίσταται, να παθαίνει έκσταση. Αυτό σημαίνει δοξάζω. …
Αλλά βλέπουμε την αγάπη Του, την απερινόητη, την αριφνητη, την ανεξιχνίαστη αγάπη Του. Σε πολλές και διάφορες φάσεις.
Και τί κάνουμε;
Εκσπώμεν σε δοξολογία, δόοξα νάχεις Θεέ μου! Δόοοξα νάχεις Θεέ μου! Δόοοξα νάχεις Θεέ μου! Ευχαριστώ Θεέ μου!
Και τί λέει ο απόστολος Παύλος να ευχαριστούμε εν παντί, σε όλα.
Και στα δύσκολα, και στα εύκολα, στα ευχάριστα, στα δυσάρεστα, και τα πάντα.
Κι όταν ευχαριστούμε, ποιός φεύγει από κοντά μας;
Καθώς κι όταν γελάμε, χαμογελάμε, ο Αχάριστος της Δημιουργίας, ο εωσφόρος ο πεσών. Φεύγει . Γιατί του τάδωσε όλα ο Θεός και φέρθηκε αχάριστα.
Αχάριστα. Κι ο Θεός χαίρετε που έπεσε; Όχι, αδελφοί.
Όχι, δεν χαίρετε. Δεν χαίρετε που έπεσε ο εωσφόρος. Τον κλαίει. Όπως και τον Ιούδα ο Χριστός.
Τον κλαίει.
Διαβάστε το κεφάλαιο, Ησαίας 14, …
Το Πνεύμα το Άγιο κλαίει… Κλαίει γιατί έπεσε ο δυνατός, ο εωσφόρος, αυγερινός, αυτός που φέρει το φως, ελληνικές λέξεις είναι.
Έπεσε.
Κι άλλαξε η θεολογία της Εκκλησίας, έλεγε ο άγιος Πορφύριος.
Αν δεν ήτανε αυτός να πέσει θα ΄ταν άλλη η θεολογία της Εκκλησίας.
Άλλαξε.
Δεν ειν’ κακό αυτό, μην παρεξηγηθώ, προσέξτε τι λέω.
Ετσι, άλλαξαν όλα, όλα.
Και φάνηκε πάλι, τί;,
Η μεγάλη αγάπη του Θεού.
Ο Θεός είναι ερωτευμένος με μας. Διαβάστε το Άσμα Ασμάτων του Σολομώντος, το τραγούδι των τραγουδιών, δηλαδή…
Τί βλέπουμε; Ο Θεός να είναι Εραστής του ανθρώπου.
Εραστής του ανθρώπου!
Και να τον αγαπάει τόσο που να μην υπάρχει άλλο παρέκει.
Διαβάστε αυτό το βιβλιαράκι το μικρό. Άσμα Ασμάτων.
Τόχει μεταφράσει κι ο Σεφέρης, κι αυτό πολύ ωραίο.
Άσμα Ασμάτων. Των τραγουδιών τραγούδι. Κορυφαίο.
Και δείχνει την ανθρώπινη φύση, της οποίας ηράσθη ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, «καὶ ἐραστὴς ἐγενόμην τοῦ κάλλους αὐτῆς», αυτό αναφέρεται για τον Μονογενή.
Έτσι.
Και ήρθε και μας βρήκε….
Π. Ανανίας Κουστένης .

«Σκοτία εν αυτώ ουκ έστιν ουδεμία»
Ήρθε με άκρα ταπείνωση· ως ο έσχατος φτωχός.
Δεν είχε, «πού την κεφαλήν κλίνη» (Ματθ. 8,20).
Δεν είχε καμία εξουσία όχι μόνο στο Κράτος, αλλά ακόμη και στη Νομική Εκκλησία, που θεμελιώθηκε πάνω στη Σιναϊτική Αποκάλυψη και που δόθηκε από τον Ίδιο στον Μωυσή (Ιωάν. 5,46).
Η γέννηση Του δεν ήταν απειλητική για κανέναν εκτός από τον Ηρώδη.
Δεν αντιστέκεται σε αυτούς που Τον απορρίπτουν.
Κι εμείς Τον γνωρίσαμε ως Παντοκράτορα, ακριβώς γιατί Εκείνος κένωσε τον Εαυτό Του «μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2,7), μέχρι του σημείου να μην αντιστέκεται στη βία και τον φόνο που διαπράχθηκε σε βάρος Του.
Και αυτό είναι φυσικό :Ως Δημιουργός, ως αληθινός Δεσπότης όλης της κτίσεως, δεν εκδικήθηκε κανέναν.
Ήρθε «σώσαι τον κόσμον» (πρβλ. Λουκ. 9,56· Ιωάν. 3,17 και 12,47), δίνοντας σε μας το πλήρωμα του Μόνου Αληθινού Θεού και Πατρός ημών.
Μας αποκάλυψε το Όνομα του Πατρός· μας έδωσε τον λόγο που έλαβε από τον Πατέρα (βλ. Ιωάν. 17,8)· μας φανέρωσε τον Θεό ως Φως, στο Οποίο «σκοτία εν αυτώ ουκ έστιν ουδεμία» (Α’ Ιωάν. 1,5).
Δι’ Αυτού μας αποκαλύφθηκε το πιο υπέροχο μυστήριο:
Ο Θεός είναι Προσωπική ύπαρξη, όχι όμως ένα Πρόσωπο, αλλά Τριάδα Προσώπων.
Βαπτισθήκαμε «Πνεύματι Αγίω και πυρί» (Ματθ. 3,11), «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθ. 28,19).
Στο φως της γνώσεως αυτής, γνωρίζουμε τώρα την οδό προς την αιώνια τελειότητα (βλ. Ματθ. 5,48).
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

“Σε περιμένουμε, πότε να μας έρθεις, για να είμαστε πάντοτε μαζί».
Μερικές φορές ο Γέροντας [νυν όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης], κυρίως μετά από θεία Λειτουργία, και κατ’ άλλον τρόπον αισθανόταν την εκδήλωση της Χάριτος.
Περιγράφει δύο τέτοια περιστατικά:
«Μία φορά πήγα σ’ ένα εκκλησάκι.
Ήταν την ημέρα εκείνη εορτή των Αρχαγγέλων.
Μόλις μπήκα στο εκκλησάκι, κοίταξα την εικόνα των Αρχαγγέλων.
Ξαφνικά ακούω φωνή να βγαίνει από την εικόνα:
“Σε περιμένουμε, πότε να μας έρθεις, για να είμαστε πάντοτε μαζί».
Είναι αδύνατον να αισθανθεί κανείς σε τι κατάσταση βρέθηκα!
Μια άλλη φορά, μετά από θείαν Λειτουργίαν, πήγα να κοιμηθώ.
Ξαφνικά βλέπω ένα Χερουβείμ ή ένα Σεραφείμ.
Με ανέκφραστη αγαλλίαση το αγκάλιασα και το φίλησα.
Ο Γέροντας Ιωσήφ [νυν όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής], όταν του είπα τι μου συνέβη, είπε ότι ήταν εκδήλωσις Χάριτος.
Δηλαδή έτσι εκδηλώθηκε η Χάρις».
Απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγητή Γεωργίου Κρουσταλάκη, «Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης, Ο θεολόγος και παιδαγωγός της ερήμου», των εκδόσεων Εν πλω.

Πόσο πο­νη­ρός εί­ναι ο εχθρός!
Δεν μας δέ­νει με δε­σμά που εμείς μι­σού­με, αλλά με δε­σμά που μας αρέ­σουν και έτσι χαι­ρό­μα­στε δε­μέ­νοι!
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος.

Οι Μοναχές της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδας της Αίγινας, πέντε μήνες μετά την κοίμηση του Γέροντά τους και Ιδρυτή της Μονής, αγίου Νεκταρίου ήθελαν να κτίσουν προς τιμή του ένα μαρμάρινο κενοτάφιο πάνω από τον τάφο του.
Η Ηγουμένη της Ιεράς Μονής, Γερόντισσα Ξένη, δίσταζε αρχικά να ανοίξει τον τάφο γιατί είχε λογισμούς για την κατάσταση στην οποία θα έβρισκαν το σκήνωμα του Αγίου.
Μήπως, δηλαδή, βρισκόταν σε σήψη και εξέπεμπε δυσοσμία.
Τους λογισμούς της αυτούς η Γερόντισσα δεν τους είπε, όμως, σε κάποιον άλλο.
Τις επόμενες μέρες μια μοναχή της Μονής είδε στον ύπνο της τον Σεβασμιότατο ο οποίος της είπε:
– Τι κάμνεις;
– Καλά δι ευχών σας Σεβασμιώτατε.
Και της λέει ο άγιος Νεκτάριος, όπως είχε συνήθεια και εν ζωή:
– Σκύψε να σε σταυρώσω.
Αφού έσκυψε η μοναχή και την σταύρωσε της είπε:
– Μύρισέ με να δεις, μυρίζω;
Αφού του αποκρίθηκε ότι δεν μυρίζει, της λέει ξεκάθαρα:
– Βρωμώ;
Εκείνη του απάντησε:
– Ποιος λέει ότι βρωμάτε Σεβασμιότατε; Πώς είναι δυνατόν να βρωμάτε;
– Η Γερόντισσα το λέει αυτό.
– Ποια Γερόντισσα; τον ρώτησε η αδελφή.
– Η Γερόντισσα Ξέννη, η Ηγουμένη.
Κοίταξέ με λοιπόν, μου λείπει τίποτε;
Και της έδειξε και τα χέρια και τα πόδια και την πλάτη του, και της λέει:
– Δεν είμαι ολόκληρος;
– Ολόκληρος είσαστε, του είπε η μοναχή.
Μετά από λίγες μέρες που ανοίχθηκε ο τάφος, το σώμα του αγίου βρέθηκε αδιάφθορο και ακέραιο!
Και μάλιστα ευωδίαζε!
Ο άγιος έμοιαζε σαν να κοιμόταν.
Το κεφάλι, τα πόδια και τα χέρια του ήταν ευλύγιστα και πραγματικά το σώμα του έμοιαζε σαν το σώμα κάποιου που κοιμάται!
Από το βιβλίο του Αγιορείτη Μοναχού Αβιμέλεχ του Κρητός, “Βιογραφία Μητροπολίτου Πενταπόλεως, εν μακαρία τη λήξει Σεβασμιωτάτου Νεκταρίου” που εκδόθηκε στο στο τυπογραφείο Αγαθοκλή Παπαδημητρίου, Βόλος, 1921 .

ΙΔ᾽ Κυριακή του Ματθαίου: Ματθαίος 22:2-14
Η παραβολή των βασιλικών γάμων, που διαβάζεται την ΙΔ΄ Κυριακή του Ματθαίου, ανήκει στα ευαγγελικά αναγνώσματα που συνδυάζουν χαρά και κρίση, πρόσκληση και ευθύνη. Ο Χριστός αρχίζει με μια εικόνα γιορτής: «Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ». Η Βασιλεία του Θεού παρομοιάζεται με γάμο· όχι με δικαστήριο, ούτε με χώρο φόβου, αλλά με τραπέζι κοινωνίας, αγάπης και χαράς.
Ο βασιλιάς της παραβολής είναι ο Θεός Πατέρας, ο Υιός είναι ο Χριστός, και ο γάμος φανερώνει το μυστήριο της σωτηρίας: την ένωση του Θεού με τον άνθρωπο στο πρόσωπο του Χριστού. Ο Θεός δεν καλεί τον άνθρωπο απλώς σε μια ηθική βελτίωση ή σε μια εξωτερική θρησκευτικότητα. Τον καλεί σε κοινωνία ζωής. Τον καλεί να συμμετάσχει στη χαρά της Βασιλείας, στην Εκκλησία, στο Ευχαριστιακό τραπέζι, όπου ο Χριστός προσφέρεται ως τροφή αθανασίας.
Το πρώτο μεγάλο μήνυμα της παραβολής είναι ότι η πρόσκληση προηγείται της ανθρώπινης αξιότητας. Ο βασιλιάς ετοιμάζει το δείπνο, στέλνει τους δούλους, επιμένει και καλεί. Η πρωτοβουλία ανήκει στον Θεό. Η σωτηρία δεν αρχίζει από την ανθρώπινη προσπάθεια, αλλά από τη θεία αγάπη. Ο άνθρωπος δεν ανακαλύπτει μόνος του τον Θεό· ο Θεός πρώτος τον αναζητά.
Οι πρώτοι προσκεκλημένοι, όμως, αρνούνται να έρθουν. Άλλοι αδιαφορούν, άλλοι φεύγουν στις εργασίες τους, άλλοι φέρονται βίαια στους δούλους του βασιλιά. Στην ιστορική διάσταση της παραβολής διακρίνεται η άρνηση εκείνων που, ενώ είχαν δεχθεί τις επαγγελίες και την κλήση του Θεού, δεν αναγνώρισαν τον Μεσσία. Οι δούλοι θυμίζουν τους Προφήτες και τους Αποστόλους, όσους στάλθηκαν για να αναγγείλουν ότι «πάντα ἕτοιμα».
Ωστόσο, η παραβολή δεν είναι μόνο λόγος για το παρελθόν. Είναι λόγος για κάθε εποχή και για κάθε άνθρωπο. Ο καθένας μας είναι προσκεκλημένος. Ο καθένας ακούει με κάποιον τρόπο το «δεῦτε εἰς τοὺς γάμους». Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς απαντούμε.
Ο Χριστός περιγράφει μια μορφή άρνησης που συχνά περνά απαρατήρητη: «οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον». Δεν πρόκειται πάντοτε για φανερή εχθρότητα απέναντι στον Θεό. Συχνά πρόκειται για αμέλεια. Ο ένας πηγαίνει στον αγρό του, ο άλλος στην εμπορία του. Οι μέριμνες της ζωής, η εργασία, τα σχέδια, οι υποχρεώσεις, όλα μπορούν να γίνουν αφορμές αναβολής της σχέσης με τον Θεό.
Ο αγρός και το εμπόριο δεν είναι κακά από μόνα τους. Γίνονται όμως πνευματικό εμπόδιο όταν καταλαμβάνουν ολόκληρη την καρδιά. Ο άνθρωπος μπορεί να χάσει τη χαρά της Βασιλείας όχι επειδή αρνήθηκε θεωρητικά τον Θεό, αλλά επειδή Τον άφησε διαρκώς για αργότερα. Η αδιαφορία είναι επικίνδυνη διότι εμφανίζεται αθόρυβα. Και όμως, όταν ο Θεός καλεί και ο άνθρωπος δεν απαντά, η αμέλεια γίνεται ουσιαστική άρνηση.
Μετά την άρνηση των πρώτων προσκεκλημένων, ο βασιλιάς στέλνει τους δούλους του στους δρόμους: «ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους». Έτσι ανοίγεται η πρόσκληση σε όλους. Δεν περιορίζεται σε έναν λαό, σε μια ομάδα, σε μια κοινωνική ή θρησκευτική τάξη. Οι δούλοι συγκεντρώνουν «πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς» και το γαμήλιο τραπέζι γεμίζει.
Εδώ φανερώνεται το μυστήριο της Εκκλησίας. Η Εκκλησία δεν είναι σύναξη αναμάρτητων, αλλά χώρος θεραπείας. Δεν καλούνται μόνο οι «καλοί», οι τακτοποιημένοι, οι κοινωνικά αποδεκτοί. Καλούνται οι αμαρτωλοί, οι πληγωμένοι, οι περιφρονημένοι, όσοι βρέθηκαν στους δρόμους της ζωής. Ο Θεός καλεί τον άνθρωπο όπως είναι. Δεν τον καλεί όμως για να μείνει όπως είναι. Η χάρη δέχεται, αλλά και μεταμορφώνει. Η αγάπη του Θεού αγκαλιάζει, αλλά δεν συμβιβάζεται με το σκοτάδι.
Γι’ αυτό το τέλος της παραβολής είναι τόσο σοβαρό. Ο βασιλιάς βλέπει έναν άνθρωπο χωρίς ένδυμα γάμου και τον ρωτά: «Ἐταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;» Εκείνος σιωπά. Δεν έχει απολογία.
Το ένδυμα του γάμου είναι η νέα ζωή του Χριστού. Είναι η χάρη του βαπτίσματος που καλείται να διατηρηθεί με μετάνοια, πίστη, ταπείνωση, αγάπη και καθαρότητα καρδιάς. Δεν είναι εξωτερική ευπρέπεια ούτε θρησκευτική εμφάνιση. Είναι η εσωτερική μεταβολή του ανθρώπου που δέχθηκε την πρόσκληση και άφησε τη χάρη να καρποφορήσει μέσα του.
Ο άνθρωπος χωρίς ένδυμα γάμου είναι εκείνος που θέλει να βρίσκεται στο τραπέζι χωρίς να αλλάξει ζωή. Θέλει τα δώρα του Θεού χωρίς μετάνοια. Θέλει την παρηγοριά της πίστης χωρίς τον σταυρό της μεταμορφώσεως. Η παραβολή δεν απορρίπτει τον αμαρτωλό που μετανοεί· αποκαλύπτει τον κίνδυνο του ανθρώπου που μένει αμετανόητος ακόμη και μέσα στον χώρο της γιορτής.
Η τελευταία φράση, «πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί», δεν σημαίνει ότι ο Θεός επιθυμεί τη σωτηρία λίγων. Ο Θεός καλεί όλους. Η διαφορά βρίσκεται στην ανθρώπινη ανταπόκριση. Κλητοί είναι όσοι ακούνε την πρόσκληση· εκλεκτοί είναι όσοι την αποδέχονται με την καρδιά και τη ζωή τους.
Η παραβολή των βασιλικών γάμων είναι τελικά λόγος αφύπνισης και ελπίδας. Το τραπέζι είναι έτοιμο. Ο Νυμφίος Χριστός καλεί. Η Εκκλησία συνεχίζει να στρώνει το Ευχαριστιακό δείπνο. Κανείς δεν αποκλείεται εξαιτίας του παρελθόντος του. Όλοι όμως καλούνται να φορέσουν το ένδυμα της μετάνοιας και της χάριτος.
Ας μη μείνουμε έξω από τη χαρά λόγω αμέλειας. Και ας μη βρεθούμε μέσα χωρίς αληθινή αλλαγή καρδιάς. Ας ζητήσουμε από τον Χριστό να μας ντύσει με το φως Του, ώστε η πρόσκληση να γίνει συμμετοχή, η πίστη να γίνει ζωή, και η ζωή μας να γίνει πρόγευση της Βασιλείας.
+ Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Τήν προηγούμενη Κυριακή ἀκούσαμε γιά τήν παραβολή τῶν ἀνθρωποκτόνων ἀμπελουργῶν. Ἡ παραβολή ἐκείνη δήλωνε τό θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ σημερινή μας ὅμως εὐαγγελική περικοπή ὁμιλεῖ γιά χαρά γάμου, δηλαδή γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καί οἱ δυό ὅμως παραβολές μιλοῦν γιά τήν ἀπείθεια τῶν Ἰουδαίων. Στήν προηγούμενη παραβολή ζητήθηκαν ἀπό τούς Ἰουδαίους «καρποί», καί γι᾽ αὐτό αὐτοί ἔγιναν φονεῖς, ὅπως εἴδαμε. Ἀλλά καί στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή ὁ Θεός καλεῖ τούς Ἰουδαίους σέ γάμο. Καί ὅμως αὐτοί γίνονται ἀγνώμονες καί ἔπειτα γίνονται καί φονεῖς τοῦ νυμφίου. Ἀλλά, θά ρωτήσετε, γιατί διαβάζονται τώρα οἱ εὐαγγελικές αὐτές περικοπές, πού σχετίζονται μέ τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ; Σᾶς τό εἶπα καί ἄλλοτε, ἀδελφοί, μέ ἀφορμή ἄλλη εὐαγγελική περικοπή. Οἱ περικοπές αὐτές εἶναι σχετικές μέ τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, γιατί μᾶς προετοιμάζουν γιά τήν μεγάλη ἑορτή τοῦ Σταυροῦ, 14η Σεπτεμβρίου, ἡ ὁποία εἶναι σάν μιά Μεγάλη Παρασκευή.
2. Ἀλλά ἄς ἔρθουμε στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή. Ὁ Θεός κάνει γάμο τοῦ Υἱοῦ Του, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τόν συνάπτει μέ κάθε ὡραία ψυχή, ἡ ὁποία τόν δέχεται. Ὁ Χριστός, ἀδελφοί μου, εἶναι Νυμφίος καί ἡ Ἐκκλησία, ὅπως καί κάθε ψυχή, εἶναι ἡ νύμφη. Οἱ δοῦλοι, οἱ ὁποῖοι στάλθηκαν στήν ἀρχή, ὅπως λέγει τό Εὐαγγέλιο, γιά νά καλέσουν τούς κεκλημένους στόν γάμο, εἶναι οἱ περί τόν Μωυσέα. Ἀλλά οἱ Ἰουδαῖοι δέν πείστηκαν σ᾽ αὐτούς καί δέν δέχτηκαν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, πού γι᾽ αὐτούς ἦταν γάμος, ἦταν χαρά πνευματική. Ἔπειτα ὁ Θεός, μᾶς λέγει πάλι τό σημερινό Εὐαγγέλιο, ἔστειλε ἄλλους δούλους, δηλαδή τούς προφῆτες, ἀλλά καί σ᾽ αὐτούς ἀρνήθηκαν οἱ Ἰουδαῖοι νά συνάψουν δεσμό (γάμο) μέ τόν Θεό. Μάλιστα δέ τούς κακοποίησαν. Οἱ μετριώτεροι ἀπό τούς Ἰουδαίους δέν κακοποίησαν τούς ἀποσταλέντες σ᾽ αὐτούς προφῆτες, ἀλλά ἀδιαφόρησαν γιά τό θεῖο προσκλητήριό τους, «ἀμελήσαντες», μᾶς εἶπε τό Εὐαγγέλιο (στίχ. 5). Καί ἀντί τοῦ γάμου προτίμησαν ὁ μέν ἕνας τόν «ἴδιον ἀγρόν», ὁ δέ ἄλλος τήν «ἐμπορίαν αὐτοῦ». «Ἀγρός ἴδιος», ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες, εἶναι τό σῶμα τοῦ καθενός. Ἄρα αὐτός πού προτίμησε τόν ἀγρό του καί ὄχι τό προσκλητήριο τοῦ Θεοῦ γιά τόν θεῖο γάμο, εἶναι ἐκεῖνος πού θέλει νά ζήσει φιλόσαρκο καί τρυφηλό βίο. Καί ὁ ἄλλος πού προτίμησε τήν ἐμπορία του, ἀντί τοῦ θείου γάμου εἶναι αὐτός πού περισσότερο ἀπό τά πνευματικά ἔχει σάν σκοπό του τήν φιλοκέρδεια.
Ἄρα, ὅπως λέγουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὅσοι ἀποτυγχάνουν στόν πνευματικό τους δεσμό μέ τόν Χριστό καί στήν ἑστίαση μαζί Του, εἶναι ἀπό τά δύο αὐτά: Ἀπό τήν σωματική ἡδονή καί ἀπό τήν φιλοκέρδεια. Οἱ «ταῦροι» καί τά «σιτιστά», πού λέγει ἡ παραβολή, ὅτι ἔχει τό τραπέζι τοῦ γάμου (στίχ. 4), κατά τήν ἑρμηνεία πάλι τῶν Ἁγίων Πατέρων, εἶναι ἡ Παλαιά καί ἡ Καινή Διαθήκη. Ἡ μέν Παλαιά Διαθήκη ἐκφράζεται μέ τούς «ταύρους», γιατί ἔχει ζωοθυσίες. Ἡ δέ Καινή Διαθήκη ἐκφράζεται μέ τά «σιτιστά», γιατί στήν Καινή Διαθήκη προσφέρουμε στό θυσιαστήριο τό πρόσφορο γιά τήν θεία Λειτουργία, πού εἶναι ἀπό σίτο («σιτιστά»). Ὁ Θεός λοιπόν μᾶς καλεῖ στήν Ἐκκλησία Του γιά νά φᾶμε τά ἀγαθά τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης! Ἄς παρατηρήσουμε ἀκόμη, χριστιανοί μου, ὅτι αὐτούς πού καλεῖ ὁ Θεός γιά τό τραπέζι τοῦ γάμου ἦταν ἤδη κεκλημένοι, γι᾽ αὐτό καί λέγει στούς δούλους Του «εἴπατε τοῖς κεκλημένοις» (στίχ. 4). Αὐτή ἡ κλήση εἶναι ἡ κλήση πρός τό καλό, πού τήν ἔχουμε ἐκ φύσεως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, γιατί τήν ἔβαλε ὁ Θεός στόν καθένα μας.
3. Ἐπειδή οἱ προηγούμενοι δοῦλοι, ὁ Μωυσῆς καί οἱ προφῆτες, δέν ἔπεισαν τούς Ἰουδαίους νά ἔλθουν νά συνάψουν θεῖο γάμο μέ τόν Θεό, ἔστειλε ὁ Θεός ἄλλους, τούς Ἀποστόλους Του, γιά νά καλέσουν τώρα τούς ἐθνικούς στόν θεῖο γάμο. Αὐτοί δέν βάδιζαν τήν ἀληθινή ὁδό, γι᾽ αὐτό καί εἶπε τό Εὐαγγέλιο ὅτι ἦταν «παρά τάς διεξόδους τῶν ὁδῶν». Οἱ ἐθνικοί ἦταν εἰδωλολάτρες, οἱ δέ θεοί τους, ὅπως ὁ Δίας καί ὁ Διόνυσος καί ἡ Ἀφροδίτη καί ὅλοι οἱ ἄλλοι, ἦταν οἱ συνήγοροι τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν τους. Οἱ Ἀπόστολοι τώρα, χριστιανοί μου, ὁρμώμενοι ἀπό τήν Ἰερουσαλήμ πρός τά ἔθνη, συγκέντρωσαν πολλούς ἐθνικούς, «πονηρούς τε καί ἀγαθούς», καί τούς συγκέντρωσαν στό τραπέζι τοῦ γάμου, δηλαδή στήν Ἐκκλησία.
Ἡ εἴσοδος στήν Ἐκκλησία γίνεται χωρίς διάκριση, γιατί καλοῦνται ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ὅλοι, «ἀγαθοί καί πονηροί» (στίχ. 10). Ἡ ζωή μας ὅμως μετά τήν εἴσοδό μας στήν Ἐκκλησία πρέπει νά εἶναι καθαρή. Δέν πρέπει νά εἴμαστε ἁπλῶς κλητοί, ἀλλά καί ἐκλεκτοί (στίχ. 14). Γι᾽ αὐτό καί στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή παρουσιάζεται ὁ βασιλεύς νά κάνει ἐξέταση αὐτῶν πού ἦλθαν στόν γάμο τοῦ Υἱοῦ Του καί τόν βλέπουμε νά ἐκδιώκει ἀπό τόν γάμο τόν ἄνθρωπο ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος δέν εἶχε «ἔνδυμα γάμου» (στίχ. 11). Καί μάλιστα αὐτόν, λέγει τό Εὐαγγέλιο, τόν ἀπέστειλε στό «σκότος τό ἐξώτερον» (στίχ. 13). Ἀπό αὐτό, χριστιανοί μου, ἄς καταλάβουμε ὅτι γιά νά ἀνήκουμε στόν Χριστό, γιά νά εἴμαστε δικοί Του, πρέπει νά ἔχουμε βίο καθαρό, πρέπει νά ἔχουμε «ἔνδυμα γάμου», δηλαδή ὄχι ρυπαρά ἐνδύματα. «Ἔνδυμα γάμου» λέγουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, σημαίνει ὅτι πρέπει νά ντυθοῦμε μέ σπλάγχνα οἰκτιρμῶν, μέ χρηστότητα καί μέ φιλαδελφία. Διαφορετικά θά πᾶμε στό «σκότος τό ἐξώτερον», καί «ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμός καί ὁ βρυγμός τῶν ὁδόντων» (στίχ. 13).
Ἀλλοίμονό μας, χριστιανοί. Ἀλλά, ὄχι, μή γένοιτο, Χριστέ μου, μή γένοιτο νά χωριστοῦμε ἀπό Σένα. Θέλουμε νά εἴμαστε πάντοτε μαζί, καί στόν παρόντα καί στόν μέλλοντα αἰῶνα. Δός μας τήν Χάρη Σου, γιά νά πλύνουμε μέ τήν μετάνοιά μας τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς μας καί νά γίνει αὐτό «ἔνδυμα γάμου» κατάλληλο γιά τόν θεῖο Σου νυμφώνα, ΑΜΗΝ!
† Μακαριστός Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

«Έχω και εγώ μία μικρή πείρα από την πνευματική τρέλλα, η οποία προέρχεται από τον θείο έρωτα. Φθάνει τότε ο άνθρωπος στην θεία αφηρημάδα και δεν θέλει να σκέφτεται τίποτε εκτός από τον Θεό, τα θεία, τα πνευματικά, τα ουράνια. Ερωτευμένος πιά θεϊκά, καίγεται εσωτερικά, γλυκά, και ξεσπάει εξωτερικά, παλαβά, μέσα στον θείο χώρο της σεμνότητος, δοξολογώντας τον Θεό».
«Όταν φουντώνει ο θείος έρως, ούτε κοιμάται κανείς ούτε τρώει, κάνει διαρκώς προσευχή, άσκηση και μετάνοιες, και τρέφεται περισσότερο από την ουράνια θέρμη. Και αν τον ζητούν να πάει κάπου, παλεύει, ποσπαθεί να βγη από την κατάσταση αυτή, αλλά δεν μπορεί· πέφτει κάτω δηλαδή… Γι’ αυτό πάει πιο βαθιά στην έρημο, για να μην τον διακόπτουν».
***
Με ρώτησε ένας λαϊκός στο Καλύβι: “Καλά, τι κάνεις εσύ εδώ; Μέρα-νύχτα τι κάνεις;” Ήταν γύρω ανθισμένες οι σουσούρες, όλη η πλαγιά γεμάτη λουλούδια. Μοσχοβολούσε ο τόπος! “Τι τραβάω, του λέω, όλη την ημέρα να ποτίσω και να περιποιηθώ όλα αυτά που βλέπεις! Και στον ουρανό βλέπεις την νύχτα πόσα κανδήλια ανάβω! Δεν προλαβαίνω να τα ανάψω όλα!” Με κοίταζε! “Την νύχτα, λέω, δεν βλέπεις κανδήλια επάνω; Εγώ τ’ ανάβω!!! Προλαβαίνω; Δεν είναι απλό σε τόσα κανδήλια να βάζης κανδηλήθρες, λάδι!!” Τάχασε ο καημένος.
Άγιος Παΐσιος

ΠΟΛΛΟΙ ΟΙ ΚΛΗΤΟΙ ΟΛΙΓΟΙ ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ
Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, μπορεί κανείς να θρησκεύεται, αλλά δεν μπορεί να είναι απόστολος του Χριστού. Είναι δυνατό να έχει κανείς μια χρηστική ή ακόμη και καταχρηστική σχέση με τον Αναστημένο Ιησού, δηλαδή να θρησκεύεται <<χριστιανικά>>, αλλά δεν μπορεί να έχει τη δύναμη να γίνει μάρτυρας του Χριστού και της Αναστάσεώς Του εως εσχάτου της γής...
π. Αντωνίου Ρωμαίου
* * *
Ἀκοῦμε, πώς ὁ δεῖνα ἀσκητεύει μέσα σέ μιά σπηλιά, τρώει μόνο λάχανα, καί τρέχουμε πρός συνάντησή του! Τόν θεωροῦμε, ἐκ τῶν προτέρων, πώς πρόκειται περί ἐπιγείου ἀγγέλου! Μακάρι…!
Βλέπουμε κάποιον σκελετωμένο, μέ μακρυά γενειάδα, μέ ἕνα τριακοσιάρι κομποσχοίνι γύρω ἀπό τό λαιμό του, νά λέει, νά λέει! Καί τρέχουμε! Τόν θεωροῦμε ἐκ τῶν προτέρων ἅγιο! Μακάρι…!
Ἀκοῦμε, πώς ὁ κ. Τ., εἶναι μέρα-νύχτα στήν ἐκκλησία, ψέλνει, προσεύχεται, κοινωνεῖ, διαβάζει τή Γραφή, καί τόν θεωροῦμε ἐκ τῶν προτέρων ἐνάρετο, φερέγγυο ἄνθρωπο καί τόν ἐμπιστευόμαστε! Μακάρι…!
Ἀκοῦμε, πώς ὁ κ. Χ., ἐργάζεται στήν ἐκκλησία, εἶναι νεωκόρος, ἐπίτροπος, ψάλτης, παπᾶς, κ.λ.π., καί τόν θεωροῦμε ἐκ τῶν προτέρων ἐνάρετο, φερέγγυο! Μακάρι…!
Ἀκοῦμε, πώς ὁ κ. Ψ., καλογηρεύει στό Ἅγιο Ὄρος, στούς Ἁγίους Τόπους καί τρέχουμε! Τόν θεωροῦμε ἐκ τῶν προτέρων ἅγιο! Μακάρι…!
Δηλαδή;
Ἐπειδή ὁ ἄλλος ἀσκητεύει μέσα στή σπηλιά ἤ εἶναι σκελετός ἀπό τήν πολλή νηστεία ἤ συχνάζει μέρα-νύχτα μέσα στήν ἐκκλησία, ἐπειδή, ἐπειδή, ἐπειδή, σημαίνει πώς αὐτόματα ἔγινε καί τέλειος χριστιανός;!
Ἔχει μέσα του τή χάρη τοῦ Χριστοῦ, καί τά χαρίσματα τοῦ ἁγίου Πνεύματος; Ἀγάπη, ταπείνωση, δικαιοσύνη; Ἔτσι, τόσο εὔκολα (οὐρανοκατέβατα!) ἔρχονται αὐτά;!
Ὅταν δέν ἀγωνίζεσαι, ὅταν δέν ἀντιστέκεσαι στά πάθη σου, σωματικά ἤ ψυχικά, ἄς εἶσαι ἀκόμα καί ἀρχάγγελος (!) ἄς κατοικεῖς ἀκόμα καί στόν Οὐρανό (ὅπου κατοικοῦσε ὁ Ἑωσφόρος!) εἶσαι ἱκανός γιά ὅλα!
Ὅταν δέν ἔχεις ταπείνωση, συντριβή, φρόνημα τελώνη, ἄς κοινωνεῖς κάθε μέρα, ἄς συχνάζεις κάθε μέρα στήν ἐκκλησία, κ.λ.π. κ.λ.π., εἶσαι καί πάλι ἱκανός γιά ὅλα! Καί νά κλέψεις, καί νά ἀδικήσεις, καί νά μοιχεύσεις, καί νά ψευδομαρτυρήσεις, (στό δικαστήριο!) καί νά διαστρέψεις τό Εὐαγγέλιο, ἀρνούμενος βασικές διδασκαλίες Του! Καί νά λές δικά σου πράγματα, φτιάχνοντας ἔτσι ἕνα δικό σου Εὐαγγέλιο, «καλύτερο» ἀπό τοῦ Χριστοῦ…!
Θυμηθεῖτε: Τά φοβερά «οὐαί», ὁ ἀγαθός Χριστός δέν τά «ἐκτόξευσε» σέ ἀνθρώπους τοῦ ὑποκόσμου, σέ τελῶνες, σέ πόρνες, σέ μοιχούς, ἀλλά σέ ἀνθρώπους, πού τούς προσκυνοῦσε ὁ κόσμος…! Πού φημίζονταν γιά τήν ἀρετή τους…! Σ’ αὐτούς πού διάβαζαν τίς Γραφές, πού ἔκαναν τήν προσευχή τους, πού ἀποδεκατοῦσαν τίς περιουσίες τους, πού νήστευαν (ἔμειναν νηστικοί!) δυό φορές τήν ἑβδομάδα, πού δέν ἔλειπαν ἀπό τίς συναγωγές!
Θυμηθεῖτε: Τόν Κύριο δέν τόν σταύρωσαν οὔτε οἱ ληστές, οὔτε οἱ πόρνοι, οὔτε οἱ τελώνες, ἀλλά οἱ θρησκευτικοί ἡγέτες τοῦ λαοῦ! Οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς, οἱ Φαρισαῖοι, οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ, μέ πρωτοστάτες (φεῦ!) τούς Ἀρχιερεῖς…!(Μτ.27,20.Λκ.23,23).
π. Βασίλειος Μπακογιάννης
Ιστολογιο Προσκυνητης
* * *
Μετά από πολλά χρόνια στον χώρο της επιστήμης, είμαι σχεδόν πεπεισμένος, ότι, τελικώς, ο ορίζοντας αυτών που πολύ πρόσφατα χαρακτηρίσθηκαν ως παλαιάς κοπής άνθρωποι, και που ανάβουν, χωρίς πολλή γνώση, το καντήλι τους, είναι απείρως ευρύτερος από τον ορίζοντα πολλών επιστημόνων, κατόχων βραβείου Νόμπελ, που αυτοβούλως απαρνούνται την εντός τους εικόνα του Θεού»
(Κουρούμαλης Ηλίας, PhD, Καθηγητής Γαστρεντερολογίας Ιατρικού Τμήματος, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Διευθυντής Γαστρεντερολογικής Κλινικής ΠΑΓΝΗ)