"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

7 Σεπτεμβρίου μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Δανιήλ του Κατουνακιώτη .
«Ὁ θάνατος αὐτοῦ ἀφίησιν ἀνεκπλήρωτον κενόν εἰς τήν σύστασιν τοῦ συγχρόνου ἀσκητισμοῦ.
Δέν βλέπω ἐκεῖ πέριξ ἄλλον Δανιήλ καί τοῦτο μέ τρομάζει!
Πάντες διασχίζοντες τά ἀπρόσιτα ἐκεῖνα μέρη εὕρισκον ὄασιν ἐν τοῖς Κατουνακίοις καί ᾐσθάνοντο ἀνακούφισιν τῶν κόπων ἐκ τῆς μετ’ αὐτοῦ συναναστροφῆς, τώρα ἀπωλέσαμεν καί τήν παρηγορίαν ταύτην!»
Ὁ Γέρων Εὐλόγιος Κουρίλας ὁ Λαυριώτης (1880-1961), μετέπειτα Μητροπολίτης Κορυτσᾶς (1937-1939) καί Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (1942-1949), στή συλλυπητήρια ἐπιστολή του (22 Σεπτεμβρίου 1929) πρός τούς Δανιηλαίους γιά τήν ἐκδημία τοῦ Γέροντος Δανιήλ

Γιατί να κοιτάζουμε το μέλλον; «Ἀρκετόν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς» (Ματθ. 6:34).
Ας παραδοθούμε σαν παιδιά στον Ουράνιο Πατέρα μας. «Ὁ Θεὸς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε» (Α´ Κορ. 10:13).
Με τις υποψίες βασανίζεις μόνο τον εαυτό σου και δεν εξυπηρετείς τον σκοπό που έταξες.
Βλάπτεις ακόμη και τον εαυτό σου με το να φαντάζεσαι εκ των προτέρων ότι υπάρχει κακό εκεί όπου πιθανόν δεν υπάρχει τίποτε.
Εφόσον εμείς δεν κάνουμε κακό σε κανένα, ας μας κάνουν οι άλλοι, αν το επιτρέπει αυτό ο Θεός.
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Ο νους είναι ο οικονόμος της ψυχής, όπου κουβαλά τροφήν – ό,τι τον δώσης εσύ.
Λοιπόν όταν έχη ειρήνην και τον δίδεις ό,τι καλόν θέλει, αυτός τα κατεβάζει εις την καρδίαν.
Πρώτον καθαρίζει αυτός από όσας προλήψεις κατείχετο εις τον κόσμον.
Ξεθολώνει από του βίου τες μέριμνες και λέγοντας την νοεράν προσευχήν τελείως παύει ο μετεωρισμός.
Και τότε καταλαμβάνεις ότι εκαθαρίσθη.
Διότι πλέον δεν κινείται εις τα ακάθαρτα και πονηρά, όπου είδεν ή ήκουσεν εις τον κόσμον.
Μετά αυτός διά της ευχής, εισερχόμενης και εξερχομένης στην καρδία, καθαρίζει δρόμο και εκβάλλει κάθε πικρία, αισχρότητα, ακαθαρσία από αυτήν.
Στήνει πόλεμο ο νους προς τα πάθη και τους δαίμονες, που εγείρουν αυτά, που τόσα έτη φώλιαζαν σε αυτή και κανείς δεν τους ήξερε ούτε τους έβλεπε.
Τώρα όμως που ο νους έλαβε καθαρότητα -την αρχαία στολή του- τους βλέπει και ως κύων γαυγίζει, υλακτεί, μάχεται μετ’ αυτών ως κύριος και φύλαξ όλου του διανοητικού μέρους».
Κρατών ως όπλον το όνομα Ιησούς μαστίζει τους πολεμίους, άχρις ότου τους βγάλη όλους απ’ έξω, τριγύρω στο περικάρδιον· και υλακτούσιν και αυτοί ως άγριοι κύνες.
Ο δε νους αρχίζει να καθαρίζη την βρώμαν και όλην την ακαθαρσίαν, όπου είχον μολύνει οι δαίμονες με τας συγκαταθέσεις όπου είχομεν κάμει εις ό,τι κακόν και εφάμαρτον…
Και όλο αγωνίζεται να ρίχνη έξω τες βρώμες, όπου αυτοί διαρκώς ρίχνουν μέσα. Έπειτα ως οικονόμος φέρει τροφάς αρμόζουσας προς φωτισμόν και υγείαν ψυχής.
Εις όλα αυτά συνεργεί η χάρις η καθαρτική. Σκεπάζεται ο αγωνιζόμενος ως υπό σκιάν υπό την σκέπην της υπακοής.
Φρουρείται υπό την χάριν αυτού, όπου ανέλαβε την ψυχήν του ενώπιον του Θεού. Και ολίγον-ολίγον γίνεται αλλοίωσις του Υψίστου.
Και αφού εν ολίγοις διωχθώσιν τελείως έξω οι δαίμονες, καθαρισθή δε έσωθεν η καρδία, παύει ο μολυσμός.
Ενθρονίζεται ο νους ως Βασιλεύς επί την καρδίαν και χαίρει ως νυμφίος επί νύμφη εν τω θαλάμω. Άγει χαράν αγίαν, ειρηνικήν, άμωμον. Λέγει την ευχήν χωρίς κόπο.
Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής.

Κάποτε ένας μοναχός ήταν αρχοντάρης σ’ένα Μοναστήρι του Αγίου Όρους (Αρχοντάρης είναι αυτός που φροντίζει για τους επισκέπτες, ετοιμάζει τα δωμάτια, προσφέρει τον καφέ και το κέρασμα.
Είναι ένα πολύ κουραστικό διακόνημα, ιδίως στο Άγιο Όρος, που οι προσκυνητές κάθε μέρα είναι πάρα πολλοί).
Αυτός λοιπόν ο αρχοντάρης είχε κουραστεί πολύ από το διακόνημά του, το οποίο εκτελούσε επί πέντε χρόνια συνέχεια, και ζήτησε από τον Ηγούμενο να τον αντικαταστήσει.
-Κάνε υπομονή, του απάντησε ο Ηγούμενος, και θα φιλοξενήσεις και Άγγέλους !!!
-Να’ναι ευλογημένο, απάντησε ο μοναχός.
Ύστερα από λίγο καιρό, ένα βραδάκι, αφού είχαν κλείσει οι πόρτες της Μονής, όπως ήταν κατάκοπος, κάθησε στο αρχονταρίκη λίγο, άνοιξε την Καινή Διαθήκη και άρχισε να διαβάζει.
Βλέπει λοιπόν ξαφνικά να μπαίνει από την πόρτα του αρχονταρικιου ένας ωραιότατος νέος, ντυμένος στα λευκά.
-Ευλογείτε, Πάτερ μου, του λέει. Ω, τι διαβάζετε, το Ευαγγέλιο του Ουρανού;
Είστε μακάριος !!!
Και πριν προλάβει να απαντήσει ο αρχοντάρης, γιατί τα είχε χαμένα, συνέχισε ο νέος:
-Ω με συγχωρείτε που σας διακόπτω, αλλά είμαι πεινασμένος.
Κατάπληκτος ο αρχοντάρης αλλά πολύ ευγενικά, είπε:
-Ορίστε, ορίστε, καθήστε να σας ετοιμάσω κάτι.
Πως λέγεστε;
-Μιχάλης, απαντά ο νέος.
Γρήγορα – γρήγορα λοιπόν, με μεγάλη προθυμεία αρχίζει να ετοιμάζει το τραπέζι, για να φάει ο νέος, που ήρθε στα λευκά ντυμένος.
Εκείνη την ώρα δεν το πολύ κατάλαβε, ύστερα άρχισε να του κάνει εντύπωση το πως ήταν ντυμένος.
Όσο εσείς θα τρώτε, του λέει, εγώ θα σας ετοιμάσω και το κελλάκι σας και θα σας φέρω και λίγη σαλάτα.
Πηγαίνοντας όμως να πάρει το πιάτο με τη σαλάτα, από ένστικτο γύρισε το κεφάλι του πίσω, για να ξανά κοιτάξει αυτόν τον νέο, που του έκανε μεγάλη εντύπωση.
Ο ωραιότατος εκείνος νέος είχε εξαφανιστεί !!!
Οπωσδήποτε ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ !!!
Από τότε η προθυμία του για φιλοξενία είχε μεγαλώσει. Θυμόταν το γεγονός με συγκίνηση.
Πρόκειται για τον παπα Φιλάρετο, τον μετέπειτα Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου.
Εμπειρίες κατά την θεία Λειτουργία, Σελ. 156

«Μιχαήλ τον παμμέγιστο και μεγάλο ταξιάρχη, Μιχαήλ τον φωτεινό σαν πυρσό και ολόλαμπρο ήλιο, Μιχαήλ τον ταξιάρχη των ουρανών, τον βοηθό των ανθρώπων, επιθύμησα να εξυμνήσω, όσο μου είναι δυνατόν, τον επί κεφαλής και άρχοντα των ασωμάτων δυνάμεων, την μεγάλη δόξα των ανθρώπων και το φίμωτρο των δαιμόνων, το ολάνθιστο και σκιερό δένδρο του ουράνιου θόλου· ο σεμνότατος και μέγιστος ιατρός των επίγειων κακών, ο μέγιστος και ταχύτατος αετός «του μεγάλου βασιλέως», που με πίστη περιτρέχει γρήγορα όλη την υφήλιο….
Χαίρε Ταξιάρχη, αρχηγέ των ουρανίων ταγμάτων και μέγιστε βοηθέ των ανθρώπων,..
Χαίρε Ταξιάρχη, ο περίφημος στρατάρχης της ουράνιας στρατιάς και ο δυνατός υπερασπιστής των επιγείων στρατιών…
Χαίρε Ταξιάρχη, που είσαι οπλίτης των αρχιστρατήγων και ο μέγιστος σύμμαχος των στρατιωτών…
Χαίρε Ταξιάρχη, που είσαι φρουρός των χριστιανών και αφανισμός και καταστροφέας των αλλοπίστων· «διότι», λέει η Γραφή, «εξήλθε από τον Θεό τιμωρός άγγελος, ο οποίος θανάτωσε από το στρατόπεδο των Ασσυρίων εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες άνδρες».
Χαίρε αγαθέ Αρχάγγελε, ενδοξότατε στρατιώτη του αγαθού βασιλέα, γιατί τρέχεις από την ανατολή μέχρι τη δύση, εκτελώντας με ακρίβεια τις εντολές του Θεού· φθάνεις με ταχύτητα στη γη, στη θάλασσα και στα πέρατα του κόσμου.
Χαίρε Ταξιάρχη των θείων ασωμάτων, που φύλαξες ακέραιο τον θείο ναό σου στις Χώναις, από την υπερχείλιση των δύο ποταμών, Λύκου και Λυκοκάπρου, που θέλησαν οι παράφρονες ειδωλολάτρες να αφανίσουν το αγίασμά σου, τον άγιο ναό σου και τον δούλο σου Άρχιππο.
Εσύ δε, φλογερέ πυρσέ και πυρίμορφε, του εμφανίστηκες ως πύρινος στύλος, που έφθανε από τη γη ως τον ουρανό, και τον συμβούλευες να μη φοβηθεί τον θόρυβο των ποταμών, αλλά να σταθεί και να βλέπει την ανίκητη δύναμη του Θεού.
Αφού κτύπησες τη σκληρή πέτρα με τη ράβδο που κρατούσες στο χέρι σου και την χώρισες στα δύο, βύθισες σε βάθος αβυσσαλέο τον όγκο των νερών των ποταμών Λύκου και Λυκοκάπρου, μέχρι σήμερα.
Και ο δούλος σου, μαζί με το αγίασμα και τον θείο σου ναό διασώθηκε και ακόμα υπάρχει.
Η περιοχή, που πριν ονομαζόταν Κολασσές, μετονομάσθηκε σε Χώναις, λόγω αυτού του μεγάλου θαύματος, και της χώνευσης των νερών….
Χαίρε αγαθέ Ταξιάρχη, του αγαθού βασιλέα πανένδοξε στρατάρχη και η τελευταία παρηγοριά των δούλων του.
Εκείνοι που την ώρα του θανάτου καταξιώθηκαν της φωτεινής παρουσίας σου, απαλλάχθηκαν από το πυκνό σκοτάδι του διαβόλου, όπως διαλύεται το σκοτάδι από το φως.
Αυτό μην αρνηθείς να το κάνεις και σε μας, πανάριστε, αλλά τώρα και τότε «σκέπασέ μας με τα φτερά σου» και φώτισέ μας με το φως του προσώπου σου…. »
Άγιος Νεόφυτος ο Ἐγκλειστος, Εγκώμιο στο θείο Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Παμμέγιστο.
(Πηγή: Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου, Συγγράμματα τ. Γ΄, έκδ. Ι. Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγ. Νεοφύτου, Πάφος 1999, σ. 125-134.)

" Γιατί άραγε κλάψαμε τόσο τον Γιώργο; "
Γιατί ένας ολόκληρος λαός έβαζε τα τραγούδια, χόρευε ζεϊμπέκικα στους δρόμους, έκλαιγε, προσευχόταν, άφηνε ένα λουλούδι και στεκόταν ώρες για να του πει ένα τελευταίο αντίο;
Ίσως γιατί ο Μαζωνάκης, πίσω από τα πολλά πρόσωπα και τις εκκεντρικότητές του, είχε κάτι που ο κόσμος αναγνώριζε χωρίς να μπορεί πάντοτε να το εξηγήσει: ψυχή- καρδιά.
Μια αθωότητα, μια λαϊκή πίστη, μια ρωγμή. Δεν παρουσιαζόταν ως τέλειος. Και τελικά δεν αγαπά εκείνον που είναι τέλειος, αγαπάμε εκείνον μέσα στον οποίο αναγνωρίζουμε κάτι από τη δική μας πληγή.
Αλλά υπάρχει και κάτι βαθύτερο.
Είμαστε ένας λαός που από την Αντιγόνη μέχρι τα Εκκλησιαστικά μνημόσυνα δεν αφήνουμε εύκολα τους νεκρούς μας να φύγουν μόνοι.
Τους κλαίμε, τους τραγουδάμε, τους μιλάμε, τρώμε μαζί τους σχεδόν, κρατάμε τη μνήμη τους ζωντανή.
Τι άλλωστε είναι το μνημόσυνο στις Εκκλησίες, παρά η άρνηση τους τέλους και η πίστη σε μια νέα αρχή. Αρνούμαστε να ξεχάσουμε γιατί μάθαμε να ονειρευόμαστε.
Τι σημαίνει όταν λέμε "αιωνία του η μνήμη", όταν λέμε "Πάντων υμών μνησθείη Κύριος ο Θεός εν τη βασιλεία Αυτού" παρά το αίτημα η ανθρώπινη φθαρτή μνήμη να γίνει αιώνια. Όταν λέμε να σε θυμάται ο Θεός σημαίνει απλά να μην χαθείς ποτέ.
Γιατί στο βαθύτερο κύτταρο της Ελληνικής παράδοσης βρίσκεται η Ανάσταση. Το μεγάλο πανηγύρι μας είναι το Πάσχα, δηλαδή η πίστη ότι ο άνθρωπος δεν τελειώνει στο μηδέν και το γλεντάμε.
Ίσως λοιπόν εκείνο το ζεϊμπέκικο έξω από την εκκλησία να μην ήταν ασέβεια προς τον θάνατο. Αλλά ο μοναδικός ελληνικός τρόπος πούμε: ότι ο θάνατο δεν έχει την τελευταία λέξη.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο χορευτής του Ζεϊμπέκικου χορού, έχει αργά, βαριά βήματα, πατάει και χτυπάει την γη με τα γυμνά χέρια του. Είναι σαν να την λέει "άκου δεν θα με φας, δεν είμαι για σένα, δεν μπορεί να με κρατήσεις στα σώθηκα σου, είμαι σπόρος και θα φυτρώσω ξανά στην αιωνιότητα".
Κλάψαμε τον Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά συγχρόνως τον τραγουδήσαμε, σαν Πάσχα και πέρασμα.
Γιατί εμείς οι Έλληνες τους ανθρώπους που αγαπήσαμε δεν ξέρουμε απλώς να τους θάβουμε αλλά να τους περνάμε Απέναντι του θανάτου.
— π. Λίβυος —

Σήμερα η Εκκλησία δεν κρύβει τον Σταυρό. Τον υψώνει.
Γιορτάσαμε την Ύψωση του Τίμιου και ζωοποιού Σταυρού.
Κι αυτό έχει κάτι βαθιά ανατρεπτικό. Γιατί εμείς συνήθως θέλουμε να κρύψουμε ό,τι μας πληγώνει, ό,τι μας διαψεύδει, ό,τι φανερώνει την αδυναμία μας.
Με το Χριστό η αδυναμία έπαψε να είναι ντροπή, ενοχή, φόβος, τέλος της ζωής.
Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε μια ζωή χωρίς Σταυρό.
Μας αποκάλυψε όμως, ότι ακόμη κι εκείνο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε, μπορούμε να το μεταμορφώσουμε σε δρόμο ζωής.
Γι’ αυτό ο Σταυρός λέγεται Ζωοποιός.
Όχι γιατί ο πόνος σώζει αλλά γιατί μπορεί να μεταπλαστεί σε ζωή.
Η αδυναμία, η δοκιμασία και ο πόνος μας εν Χριστώ δεν έχει πια τον τελευταίο λόγο.
Δεν υψώνουμε λοιπόν τον πόνο.
Υψώνουμε τη δυνατότητα του ανθρώπου να γίνει μεγαλύτερος από αυτό που του συνέβη.
Γιατί ο Σταυρός δεν είναι το τέλος του ανθρώπου.
Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αποφασίζει αν θα πεθάνει από αυτό που έζησε ή αν θα αναστηθεί μέσα απ’ αυτό.
-π. Λίβυος-

Ο κόσμος αυτός δυσκολεύτηκε πάντοτε να χωρέσει τους πολύ ευαίσθητους ανθρώπους. Η τους τρέλανε ή τους σταύρωσε.
Ο καλλιτέχνης δεν νικά πάντοτε το χάος μέσα του.
Μαθαίνει να του δίνει μορφή.
Να κάνει τον πόνο τραγούδι, την απώλεια λέξη, τη μοναξιά ήχο.
Έτσι ένιωθα πολλές φορές ακούγοντας τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Μου έδινε όμως πάντοτε την αίσθηση ενός βαθιά ευαίσθητου ανθρώπου.
Ίσως γι’ αυτό η φωνή του είχε εκείνη την τραγικότητα, το ράγισμα του πληγωμένου. Η φωνή του είχε μέσα ένα λυγμό μιας βαθιάς απώλειας.
Πάντα κάτι του έλειπε, κάτι ζητούσε, κάτι δεν αρκούσε.
Το βλέμμα του ήταν φοβισμένο σαν παιδιού που κρύβεται στα σκοτάδια ζητώντας το Φως.
Μέσα στο τραγούδι του συναντούσες κάτι βαθύτερο από λέξεις και ήχους: έναν πόνο που γινόταν φωνή, κι έκανε για λίγο τον δικό σου πόνο να μην αισθάνεται μόνος.
Ξέρετε έχουμε τεράστια ανάγκη να νιώσουμε ότι "να κι άλλος πόνεσε ή πονάει σαν εμένα...". ότι δεν είμαστε μόνοι στην υπόθεση οδύνη.
Γιώργο μου, είχες πει πως σε έσωσαν «η πίστη και η πίστα».
Ίσως η πίστα να ήταν ο τόπος όπου έδινες μορφή σε όσα σε έκαιγαν και η πίστη ο τόπος όπου μπορούσες να τα αφήνεις, να ηρεμείς και γαληνεύεις.
Τώρα που τα φώτα της πίστας έσβησαν,
εύχομαι να άναψαν για σένα εκείνα της Πίστης
και πλέον να μην περιμένεις ένα θαύμα, αλλά να ζεις μέσα σε Εκείνο.
— π. Λίβυος —

Μας έμαθαν να ντρεπόμαστε γι’ αυτό ακριβώς που μας κάνει ικανούς να αγαπήσουμε: την αδυναμία μας.
Ζούμε σε έναν κόσμο που μας θέλει δυνατούς, αυτάρκεις και ανεξάρτητους. Να μη χρειαζόμαστε κανέναν, να μη λυγίζουμε, να μη δείχνουμε τις ρωγμές μας.
Μόνο που η αγάπη αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η αυτάρκεια.
Ο Στέλιος Ράμφος το λέει όμορφα: «Σου έχω αδυναμία», λέμε όταν θέλουμε να πούμε «σ’ αγαπώ».
Δεν λέμε «σου έχω δύναμη». Λέμε «σου έχω αδυναμία».
Γιατί όταν αγαπάς, παύεις να είσαι άτρωτος. Αφήνεις έναν άλλον άνθρωπο να σε αγγίξει, να σε χαροποιήσει, αλλά και να σε πληγώσει. Η αγάπη σε κάνει ευάλωτο.
Ίσως γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος γράφει: «ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται».
Όχι γιατί ο Χριστιανισμός εξιδανικεύει τον πόνο ή την αδυναμία, αλλά γιατί γνωρίζει κάτι βαθύτερο:
η δύναμη που δεν γνώρισε ποτέ την αδυναμία εύκολα γίνεται εξουσία· ενώ η δύναμη που πέρασε μέσα από την αδυναμία μπορεί να γίνει τρυφερότητα.
Ίσως λοιπόν δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε τόσο για τις ρωγμές μας. Γιατί πολλές φορές από εκεί περνά η αληθινή αγάπη. Ίσως κι ο ίδιος ο Θεός, αυτό το μονοπάτι ακολουθεί όταν ζητάει να μας συναντήσει. Τις στιγμές που ράγισες και άνοιξες, που έκλαψες και έλαμψες, μέσα στο ΦΩΣ ΤΟΥ.
— π. Λίβυος —

Ο άνθρωπος που έχει αγαπηθεί αληθινά από έναν σκύλο έχει γνωρίσει μια από τις πιο αγνές μορφές αγάπης που υπάρχουν στη ζωή.
Δεν ρωτά πόσα του έδωσες, πόσο σημαντικός είσαι, αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, όμορφος, κουρασμένος, πετυχημένος, αναγνωρίσιμος. Δεν κρατά λογαριασμό για τις φορές που τον άφησες μόνο, ούτε σου θυμίζει τις στιγμές που δεν είχες χρόνο να του χαρίσεις ένα χάδι. Εκείνος απλώς σε περιμένει.
Και όταν γυρίσεις, η χαρά του είναι γνήσια, καρδιακή, ανόθευτη από κάθε γκρίνια και παράπονο.
Γιατί ο σκύλος δεν ζητά να είσαι τέλειος.
Του αρκεί ότι επέστρεψες.
Και αυτό είναι ένα όμορφο μάθημα και για εμάς…
Να μένει η αγάπη σου αδιαπραγμάτευτη όταν τα πράγματα δυσκολεύουν,
όταν ο άλλος δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει.
Να μένεις όχι από υποχρέωση, αλλά από καρδιά.
Τα ζώα δεν μιλούν τη γλώσσα μας, κι όμως πολλές φορές μας διδάσκουν όσα εμείς χρειάζονται χιλιάδες λέξεις για να καταλάβουμε. Γιατί αγαπούν με μια απίστευτη ιερότητα και μια αγία αφοσίωση.
Η αφοσίωσή τους είναι καθαρή και αληθινή.
Δεν χρειάζονται μεγάλες υποσχέσεις· τους αρκεί ένα βλέμμα, ένα χάδι, μια παρουσία.
Μας διδάσκουν, αυτά τα υπέροχα πλασματάκια, ότι η πραγματική αγάπη παραμένει ακλόνητη και αμετακίνητη απέναντι σε κάθε είδους δυσκολία·
είναι εκείνη που, ακόμη κι όταν την ξεχνάς, μένει και σε περιμένει με τον ίδιο ενθουσιασμό και λαχτάρα.
Μας θυμίζουν ότι απλά είναι τα πράγματα.
Ότι η ευτυχία δεν έρχεται στα πολλά και διαφορετικά, αλλά στα απλά αλλά αληθινά.
Ότι η χαρά δεν είναι γέννημα εξωτερικών παραγόντων αλλά κυρίως εσωτερικής κατάστασης.
Ότι η αγάπη είναι μια καθημερινή επιλογή καρδιάς,
που σαν χάδι απαλό,
φωτίζει όλη την ζωή μας…

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος