"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Όταν ένα μικρό παιδί έχει κάποια αναπηρία και δεν έχει βοηθηθή ώστενα χαίρεται γιά την αναπηρία του,
τότε, έχει ελαφρυντικά εάν αισθάνεται μειονεκτικά.
Αλλά, εάν μεγαλώση και παραμένη η μειονεκτικότητα, σημαίνει ότι, δεν έχει συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής»!!!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

"Κάθε ώρα, περίμενε τον θάνατό σου και την παρουσία του Χριστού και λέγε:
«Τώρα θα αγωνισθώ γιά την ψυχή μου, διότι ως το βράδυ, μπορεί να έχω πεθάνει…»!
Και όταν φθάση το βράδυ, σκέψου:
«Μήπως πεθάνω αυτήν ακριβώς την νύκτα;
Μήπως με επισκεφθή ξαφνικά ο θάνατος;
Δεν είναι πιθανό να πέση πάνω μου κάποιο δένδρο ή να γκρεμισθή το ασκητήριό μου και να με πλακώση ή να πάθω μία αιφνίδια συγκοπή και να χαθώ σαν το λουλούδι, που μαραίνεται και πέφτει; Όπως το χορτάρι ξεραίνεται, έτσι θα πεθάνω, χωρίς να αφήσω πίσω, ούτε ίχνος της παρουσίας μου. Μόνο ο Θεός ξέρει που θα βρεθώ τότε, διότι Εκείνος είναι που θα κρίνη τον καθένα ανάλογα με τα έργα του και θα αποφανθή αλάθητα και αμετάκλητα, γιά το που θα με τοποθετήση»!
Έτσι να σκέφτεσαι καθημερινά και να μην ανησυχής γιά τίποτε άλλο, παρά μόνο γιά τις αμαρτίες σου! Μ’ αυτόν τον τρόπο, η ψυχή σου θα φθάση εις την ταπείνωσι και την συντριβή, και τότε θα αισθάνεσαι σαν ένας άθλιος αμαρτωλός και θα χύνης ακατάπαυστα ποταμούς δακρύων!"!!!
Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ

«Τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή»;
Και μου δόθηκε η απάντηση:
«Να προσεύχεσαι, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος για χρόνια έκραζε, “Κύριε, φώτισόν μου το σκότος”, και εισακούσθηκε.
»Να προσεύχεσαι με τα λόγια της εκκλησιαστικής Ωδής, “Λαμψάτω, ω Φωτοδότα, και εμοί τω αμαρτωλώ το φως Σου το απρόσιτον”, και να ενδυναμώνεις στην πίστη, ενθυμούμενος ότι η Εκκλησία δεν προσεύχεται για πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν».
Στη συνέχεια ο άνδρας εκείνος, σαν να απέκλειε τη δυνατότητα ότι μια τέτοια προσευχή θα παραμείνει χωρίς την άνωθεν απάντηση, κατέκλεισε τον λόγο του ως εξής:
«Όταν η ψυχή σου γνωρίσει αυτό το φως, τότε, όταν συμβεί να το στερείται, θα φλέγεσαι γι’ αυτό και μιμούμενος τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο θα το ζητάς και θα κράζεις προς αυτό:
Ελθέ, το φως το αληθινόν.
Ελθέ, η Ζωή η αιώνιος.
Ελθέ, των πεπτωκότων η έγερσις.
Ελθέ, των κειμένων η ανόρθωσις,
Ελθέ, των νεκρών η ανάστασις.
Ελθέ, Πανάγιε Βασιλεύ.
Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν,
και μείνον αδιαστάτως εν ημίν,
και αδιαιρέτως Συ μόνος βασίλευε εν ημίν
εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Essex, «Λόγος εις την Μεταμόρφωσιν του Κυρίου», Περί του Θαβωρίου Φωτός. (Αρχιμ. Σωφρονίου, Άσκησις και θεωρία, Έσσεξ Αγγλίας )

-Γέροντα, πώς να προετοιμάζομαι για την Θεία Κοινωνία;
-Πάντοτε πρέπει να είναι έτοιμος κανείς, αλλά,
όταν πρόκειται να κοινωνήσει, καλά είναι να κάνη κάτι περισσότερο
από τα πνευματικά που κάνει συνήθως, για να ετοιμασθεί καλύτερα.
Πολύ θα σε βοηθήσει να διαβάζεις την Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως
και στο κελλί σου. Έτσι θα την καταλαβαίνεις καλύτερα και θα νιώθεις
περισσότερο την αμαρτωλότητα σου. Ακόμη μπορείς να ψέλνεις την πρώτη
ωδή του Μεγάλου Κανόνος, και από το Θεοτοκάριο την πρώτη ωδή του κανόνα
της Δευτέρας και της Τετάρτης του πλαγίου δευτέρου ήχου, κάνοντας μετάνοιες.
-Τι να κάνω, Γέροντα, την ώρα της Θείας Λειτουργίας, όταν δεν μπορώ
να ετοιμασθώ για να κοινωνήσω;
-Καλά, εκείνη την ώρα θα ετοιμασθείς; Αλλά και πάλι ο Χριστός δεν είναι
άδικος αν πράγματι κάτι, σε εμπόδισε και δεν μπόρεσες να ετοιμασθείς,
Εκείνος το ξέρει. Δεν λέω να μην κάνης τίποτε, αλλά να μην είναι ο εαυτός σου
εμπόδιο, όταν δεν κάνης. Καμμιά φορά ούτε την θεία Μετάληψη δεν προλαβαίνει
να διαβάσει κανείς και πάει να κοινωνήσει σαν κοσμικός.
Τότε να έχη ταπεινούς, λογισμούς. «Θεέ μου, να πη, βρίσκομαι
σε μια κοσμική κατάσταση, συγχώρεσε με». Ο Θεός βλέπει την καρδιά.
Πολλές φορές νομίζει κάνεις ότι είναι έτοιμος και δεν είναι, και άλλοτε
νομίζει ότι δεν είναι έτοιμος και τότε είναι. Η καλύτερη ετοιμασία είναι
η ταπεινή αντιμετώπιση, η συντριβή, το φιλότιμο.
Για την Θεία Κοινωνία δεν προετοιμάζεται κανείς αλλάζοντας τα ρούχα
και πλένοντας τα δόντια. Το κυριότερο είναι να εξετάσει τον εαυτό του,
να δη: αισθάνεται την Θεία Κοινωνία ως ανάγκη; Είναι τακτοποιημένος;
Μήπως υπάρχει κάτι που τον εμποδίζει από την Θεία Κοινωνία και δεν το έχει εξομολογηθεί;
Για να νιώθουμε την Θεία Κοινωνία, πρέπει να υπάρχουν προϋποθέσεις.
Η καλύτερη προϋπόθεση είναι η ταπεινή προσπάθεια να κόψουμε τα πάθη μας,
για να μείνη στην καρδιά μας ο Χριστός. Αλλιώς ο Χριστός έρχεται με την
Θεία Κοινωνία μέσα μας, αλλά φεύγει αμέσως και δεν αισθανόμαστε τίποτε.
Όταν παραμένη ο Χριστός, γίνεται μία αλλοίωση στον άνθρωπο.
Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν μέσα τους τον Χριστό από την μία Θεία Κοινωνία
μέχρι την άλλη χωρίς διακοπή.
-Γέροντα, πολλές φορές, όταν ο ιερέας λέει: «Μετά φόβου Θεού, πίστεως
και αγάπης προσέλθετε», νιώθω ότι δεν είμαι έτοιμη να κοινωνήσω.
-Στα νοσοκομεία, μια ορισμένη ώρα, περνούν οι γιατροί, και οι νοσοκόμοι φωνάζουν:
«Νοσηλεία!». Τότε όλοι οι επισκέπτες βγαίνουν από τους θαλάμους και οι άρρωστοι
πηγαίνουν στα κρεβάτια τους και περιμένουν τον γιατρό, για να τον ενημερώσουν
για την κατάστασή τους και να τους δώση την ανάλογη θεραπεία. Έτσι κι εσύ,
όταν ο ιερέας λέει: «Μετά φόβου Θεού», να σκέφτεσαι ότι γίνεται νοσηλεία
και να προσέρχεσαι στην Θεία Κοινωνία με συναίσθηση της αμαρτωλότητος σου,
ζητώντας ταπεινά το έλεος του Θεού.
(Λόγοι Παϊσίου, τόμος ς΄, Περί προσευχής, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου
“Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, σελ.213-214)

Στοχασμοὶ γιὰ ἐκείνους ποὺ ἑτοιμάζονται νὰ σταθοῦν ἐνώπιόν του Δημιουργοῦ καὶ τῆς κοινότητας τῆς Ἐκκλησίας...
Ἕνας πραγματικός ὁδηγός πνευματικῆς προετοιμασίας πρίν ἀπό τήν ἐξομολόγηση (Ἅγιος Ἰωάννης Κρονστάνδης)
Στοχασμοὶ γιὰ ἐκείνους ποὺ ἑτοιμάζονται νὰ σταθοῦν ἐνώπιόν του Δημιουργοῦ καὶ τῆς κοινότητας τῆς Ἐκκλησίας στὸ φοβερὸ μυστήριο τῆς ἱερῆς ἐξομολόγησης, ἔτσι ὥστε νὰ λάβουν τὴν ἀνακαίνιση ἑνὸς δεύτερου βαπτίσματος.
Ἐγώ, μιὰ ἁμαρτωλὴ ψυχή, ἐξομολογοῦμαι στὸν Κύριο, Θεὸ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό, ὅλες τὶς μοχθηρὲς πράξεις ποὺ ἔχω διαπράξει διὰ ἔργου, λόγου ἢ σκέψεων ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς βάπτισής μου μέχρι καὶ τὴν παροῦσα ἡμέρα.
Δὲν ἔχω τηρήσει τὶς ὑποσχέσεις τοῦ βαπτίσματός μου, ἀλλὰ ἔχω καταντήσει τὸν ἑαυτό μου ἀνεπιθύμητο ἐνώπιόν τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ μου.
Ἔχω ἁμαρτήσει ἐνώπιόν τοῦ Κυρίου μὲ τὴν ἔλλειψη πίστης ποὺ μὲ διακρίνει καὶ μὲ τὶς ἀμφιβολίες μου σχετικὰ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ τὴν Ἁγία Ἐκκλησία μας· μὲ τὴν ἀχαριστία μου ἀπέναντί σε ὅλες τὶς μεγάλες καὶ ἀκατάπαυστες δωρεὲς τοῦ Θεοὺ καὶ ἀπέναντι στὴν μακροθυμία Του καὶ τὴν πρόνοιά Του γιὰ ἐμένα, ἕναν ἁμαρτωλό· μὲ τὴν ἔλλειψη ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ φόβου τοῦ Θεοῦ, κάτι ποὺ διαφαίνεται ἀπὸ τὴν μὴ τήρηση τῶν ἁγίων ἐντολῶν Του καὶ τῶν κανόνων τῆς Ἐκκλησίας.
Δὲν ἔχω διατηρήσει τὴν ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὸν πλησίον μου, οὔτε ὅμως ἔχω κάνει ἀρκετὲς προσπάθειες γι’ αὐτό, ἐξαιτίας τῆς ὀκνηρίας μου καὶ λόγω τῆς ἀδιαφορίας μου, νὰ μάθω τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς ἐπιταγὲς τῶν Ἁγίων Πατέρων.Ἔχω ἁμαρτήσει, διότι δὲν προσεύχομαι τὸ πρωὶ καὶ τὸ βράδυ ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας· διότι δὲν συμμετέχω στὶς θεῖες λειτουργίες ἢ διότι προσέρχομαι στὴν Ἐκκλησία μὲ μισῆ μόνο καρδιά.
Ἔχω ἁμαρτήσει μὲ τὴν κατάκριση κληρικῶν. Ἔχω ἁμαρτήσει διότι δὲν σέβομαι τὶς Ἑορτὲς τῆς Ἐκκλησίας, διότι δὲν τηρῶ τὶς νηστεῖες ἀλλὰ καὶ μέσα ἀπὸ τὴν ἄμετρη κατανάλωση φαγητῶν καὶ ποτῶν.
Ἔχω ἁμαρτήσει μὲ τὴν αὐτοπεποίθησή μου, μὲ τὴν παρακοή μου, μὲ τὴν ἰσχυρογνωμοσύνη μου, μὲ τὴν αὐτοδικαίωσή μου ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἀναζήτηση ἀποδοχῆς καὶ ἐπαίνων γιὰ τὶς πράξεις μου.
Ἔχω ἁμαρτήσει μὲ τὴν ἔλλειψη πίστης ποὺ μὲ διακρίνει, μὲ τὶς ἀμφιβολίες μου, μὲ τὴν ἀπελπισία μου, μὲ τὴν δειλία μου, μὲ τὶς ὑβριστικὲς σκέψεις μου, μὲ τὴν βλασφημία καὶ τοὺς ὅρκους μου.
Ἔχω ἁμαρτήσει μὲ τὴν ὑπερηφάνειά μου, μὲ τὴν μεγάλη ἰδέα ποὺ ἔχω γιὰ τὸν ἑαυτό μου, μὲ τὸν ναρκισσισμό, τὴν ματαιοδοξία, τὴν ἀλαζονεία καὶ μὲ τὸν φθόνο μου, μὲ τὴν ἀγάπη τῶν ἐπαίνων καὶ τῶν τιμῶν ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ὅτι ζητῶ νὰ φαίνομαι ἀνώτερος ἀπ’ ὅ,τι πραγματικὰ εἶμαι.
‘Έχω ἁμαρτήσει μὲ τὴν κατάκριση, τὴν κακεντρεχῆ καταλαλιά, τὸν θυμό μου, μὲ τὸ ὅτι θυμᾶμαι τὶς προσβολὲς πού μου ἔχουν γίνει, μὲ τὸ μίσος καὶ τὴν ἀνταπόδοση κακοῦ ἀντὶ κακοῦ· μὲ τὶς προκαταλήψεις μου, τὶς λογομαχίες, τὸ πεῖσμα μου καὶ τὴν ἀπροθυμία νὰ ἀφήσω «χῶρο» στὸν πλησίον μου· μὲ τὴν χαιρεκακία, τὴν κακία, τὸν σαρκασμό, τὶς προσβολὲς καὶ τὶς κοροϊδίες· μὲ τὸ κουτσομπολιό, μὲ τὸ ὅτι μιλῶ πάρα πολὺ καὶ μὲ τὴν κενολογία μου.
Ἔχω ἁμαρτήσει μὲ τὸ ἀταίριαστο καὶ ἐκτεταμένο γέλιο μου, μὲ τὶς ἀπρέπειές μου καὶ τὴν ἐμμονή μου στὶς προηγούμενες ἁμαρτίες μου, μὲ τὴν ὑπεροπτικὴ συμπεριφορά μου, τὴν θρασύτητα καὶ τὴν ἔλλειψη σεβασμοῦ.
Ἔχω ἁμαρτήσει διότι δὲν ἐλέγχω τὰ φυσικὰ καὶ πνευματικὰ πάθη μου, διότι ἀπολαμβάνω τὶς ἀκάθαρτες σκέψεις μου, μὲ τὴν ἀκολασία μου καὶ τὴν ἔλλειψη ἁγνότητας στοὺς λογισμούς, στοὺς λόγους καὶ στὶς πράξεις μου.
Ἔχω ἁμαρτήσει μὲ τὴν ἔλλειψη ὑπομονῆς γιὰ τὶς ἀρρώστιες καὶ τὶς θλίψεις μου, μὲ τὴν ἀφοσίωσή μου στὶς ἀνέσεις τῆς ζωῆς καὶ μὲ τὸ ὅτι εἶμαι τόσο προσκολλημένος στοὺς γονεῖς, στὰ παιδιά, στοὺς συγγενεῖς καὶ στοὺς φίλους μου.
Ἔχω ἁμαρτήσει διότι σκλήρυνα τὴν καρδιά μου, διότι ἔχω ἀσθενῆ θέληση καὶ διότι δὲν παρακινῶ τὸν ἑαυτό μου νὰ κάνει τὸ καλό.
Ἔχω ἁμαρτήσει μὲ τὴν φιλαργυρία μου, τὴν ἀγάπη μου γιὰ χρήματα καὶ γιὰ τὴν ἀπόκτηση περιττῶν πραγμάτων ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ὑπερβολική μου προσκόλληση σὲ πράγματα.
Ἔχω ἁμαρτήσει μὲν τὴν δικαίωση τοῦ ἐαυτοῦ μου, μὲ τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὶς ὀχλήσεις τῆς συνείδησής μου, ἀλλὰ καὶ διότι ἀπέτυχα νὰ ἐξομολογηθῶ τὶς ἁμαρτίες μου λόγω ἀμέλειας ἢ ἐξαιτίας τῆς ψεύτικης ὑπερηφάνειάς μου.
Ἔχω ἁμαρτήσει πολλὲς φορὲς κατὰ τὴν ἐξομολόγησή μου μὲ τὸ νὰ παρουσιάζω τὶς ἁμαρτίες μου ὡς μικρότερες ἀπ’ ὅ,τι εἶναι, μὲ τὴν δικαιολογία καὶ τὴν ἀπόκρυψη ἁμαρτιῶν μου.
Ἔχω ἁμαρτήσει στὸ ἁγιότατο καὶ ζωοπάροχο Μυστήριο τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου μας, μὲ τὸ νὰ προσέρχομαι στὴν θεία Κοινωνία χωρὶς ταπείνωση ἢ χωρὶς φόβο Θεοῦ.
Ἔχω πράγματι ἁμαρτήσει, μὲ λόγια καὶ μὲ σκέψεις, ἐν γνώσει καὶ ἐν ἁγνοίᾳ, ἠθελημένα καὶ ἀθέλητα, μὲ τὶς σκέψεις καὶ μὲ τὴν ἀπερισκεψία μου, καὶ εἶναι ἀδύνατο νὰ καταμετρηθοῦν ὅλες οἱ ἁμαρτίες μου ἐξαιτίας τοῦ πλήθους τους. Ἀλλὰ εἰλικρινὰ μετανοῶ γι’ αὐτὲς καὶ γιὰ ὅλες, ὅσες δὲν ἀνέφερα ἐξαιτίας τῆς λησμοσύνης μου καὶ παρακαλῶ νὰ μοῦ συγχωρεθοῦν ἀπὸ τὸ ἀμέτρητο ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Προσευχή
Εἴθε ὁ Παντοδύναμος Θεὸς διὰ τοῦ Ἁγίου Του Πνεύματος νὰ ἐμπνεύσει τὴν εἰλικρινῆ μετάνοια στὶς καρδιὲς ὅλων μας, ἔτσι ὥστε νὰ γνωρίσουμε τὶς ἐντολές Του, νὰ ἀντιμετωπίσουμε πραγματικὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ νὰ τὶς ἐξομολογηθοῦμε ταπεινὰ σ’ Ἐκεῖνον, τόσο κατὰ τὶς κατ’ ἰδίαν προσευχὲς μας ὅσο καὶ στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης, οὕτως ὥστε νὰ φύγει τὸ φορτίο μας, νὰ ἀνακουφιστοῦμε καὶ νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπὸ τὴν ἐνοχή μας καὶ νὰ ἑνωθοῦμε ξανὰ μὲ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία.
Τί μεγάλο δῶρο εἶναι τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης!

Για να σωθεί κανείς, πρέπει να γίνει χριστιανός, και για να γίνει χριστιανός, πρέπει να βαπτισθεί.
Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς χριστιανός. Και όλο αυτό γίνεται, για να σωθεί κανείς από την αμαρτία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Ο άνθρωπος κατάγεται από τον Αδάμ, είναι πεπτωκώς και βεβαρημένος με την αμαρτία, και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να συγχωρηθεί, να καθαρισθεί και να σωθεί παρά μόνο δια του βαπτίσματος. Με όσους όμως θα αμαρτήσουν μετά το βάπτισμα, και μάλιστα θα κάνουν θανάσιμες αμαρτίες, τι θα γίνει; Διότι αυτοί που πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίσθηκαν και έγιναν χριστιανοί, δεν έπρεπε να αμαρτάνουν. Και όταν άρχισαν να αμαρτάνουν, η Εκκλησία κατ’ αρχήν προβληματίστηκε για το αν θα τους ξαναδεχθεί ως μέλη της ή όχι.
Ο Κύριος όμως είχε ήδη προβλέψει και έδωσε το δεύτερο βάπτισμα, όπως λέγεται η μετάνοια, η εξομολόγηση. Δηλαδή, μετανοεί κανείς για τις αμαρτίες του και περνάει από αυτό το μυστήριο της μετανοίας, την εξομολόγηση, και συγχωρείται. Όπως ακριβώς μετανοεί για τις αμαρτίες του εκείνος που θέλει να γίνει χριστιανός και βαπτίζεται. Δεν φθάνει απλώς να μετανοήσει ούτε φθάνει απλώς να βαπτισθεί.
Όπως τα περιγράφει ο άγιος Ιουστίνος (Απολογία Α’), όσοι ήθελαν να γίνουν χριστιανοί, τους έκανε η Εκκλησία κατηχουμένους. Και δεν τους έλεγε απλώς κάποια πράγματα ούτε περίμενε απλώς να ακούσει ότι τα δέχονται, αλλά έβλεπε η Εκκλησία στην πράξη κατά πόσον αυτοί ήταν αποφασισμένοι να ζήσουν σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού, και έπειτα τους έκανε χριστιανούς δια του βαπτίσματος.
Κατ’ αρχήν δεν πρέπει να αμαρτάνει κανείς μετά το βάπτισμα, και μπορεί να μην αμαρτάνει, προπαντός να μη διαπράττει θανάσιμες αμαρτίες. Αλλά εν πάση περιπτώσει, η Εκκλησία βρέθηκε σ’ αυτό το δίλημμα, να δεχθεί ή όχι βαπτισμένους που αμάρταναν. Ο Κύριος είχε ήδη προβλέψει και έδωσε το δεύτερο βάπτισμα, που είναι το μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως.
Όπως δεν μπορεί να γίνει χριστιανός κανείς, αν δεν βαπτισθεί, έτσι δεν τακτοποιείται ο χριστιανός που είναι εν αταξία, αν δεν περάσει από το μυστήριο της εξομολογήσεως. Και είναι εν αταξία, άπαξ και αμάρτησε, άσχετα αν έκανε κρυφά, όσα έκανε, και δεν τα γνωρίζει κανένας. Η συνείδησή του όμως τα ξέρει, και ο Θεός τα ξέρει. Για να τακτοποιηθεί και να επανασυνδεθεί με το σώμα της Εκκλησίας, ώστε να παίρνει ζωή αγία, ζωή θεϊκή, που έχει η Εκκλησία –καθώς κεφαλή της είναι ο Χριστός και καρδιά της το Άγιο Πνεύμα– και να έχει ελπίδα σωτηρίας, χρειάζεται να κάνει το δεύτερο βάπτισμα της μετανοίας και εξομολογήσεως –διότι το πρώτο βάπτισμα δεν επαναλαμβάνεται.
Δεν υπάρχει δηλαδή η εξομολόγηση απλώς για να καταφύγουν εκεί κάποιοι ηλικιωμένοι ή κάποιοι που έχουν ψυχολογικά προβλήματα ή διάφορα άλλα προβλήματα και δυσκολίες και τα όποια βάσανα. Βέβαια, οι πάντες θα καταφύγουν στην Εκκλησία, οι πάντες θα καταφύγουν στους ιερείς της Εκκλησίας, και ό,τι κι αν έχουν, θα ζητήσουν τη συμβουλή τους και θα βοηθηθούν και στα προβλήματά τους. Αλλά ο τελικός σκοπός, το κύριο έργο είναι να τακτοποιήσει κανείς την ψυχή του, καθώς είναι εν αταξία ένεκα των αμαρτιών του, και να βρεθεί πάλι στον δρόμο της σωτηρίας. Διότι ένας ο οποίος μετά το βάπτισμα διέπραξε προπαντός θανάσιμα αμαρτήματα και αδιαφορεί γι’ αυτά και δεν τα τακτοποιεί δια του δευτέρου βαπτίσματος, που είναι το μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως, δεν έχει ελπίδα σωτηρίας.
Επομένως, η εξομολόγηση δεν είναι μόνο για όσους θα θελήσουν να εξομολογηθούν ούτε είναι ένα είδος πολυτελείας, και άρα δεν είναι ανάγκη όλοι να φθάσουν ως το εξομολογητήριο. Όσοι είναι αμαρτωλοί –και ποιος δεν είναι αμαρτωλός;– όσοι έχουν βεβαρημένη τη συνείδησή τους και μολυσμένη την ψυχή τους ένεκα των αμαρτιών, πρέπει να εξομολογηθούν, πρέπει να περάσουν από το δεύτερο βάπτισμα, γιατί μόνο έτσι είναι σίγουρο ότι τους δέχθηκε ο Θεός, ότι τους συγχώρησε, τους καθάρισε, και είναι και σίγουρο ότι θα σωθούν.
Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, «Αδάμ, πού ει;», Δ’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2013, σελ. 159.

Πόσο μεγάλος θεραπευτής της ψυχής ήταν ο π. Ιάκωβος το κατάλαβα ξεκάθαρα......
Ο γέροντας Ιάκωβος – διηγείται ο π. Λάμπρος Φωτόπουλος – ήταν άριστος Πνευματικός. Είχε την απέραντη αγάπη που σε ανάγκαζε να σκέφτεσαι ότι, αν ένας άνθρωπος, όπως ο Γέροντας, μπορή να σε αγαπήση τόσο ανιδιοτελώς και τόσο τέλεια, τότε κάπως έτσι, αλλά σε άπειρο βαθμό, πρέπει να μας αγαπάη και ο Θεός. Με αυτό τον τρόπο κάθε εξομολογούμενος είχε μπροστά του μία εικόνα του αοράτου Θεού.
Η αγάπη του, όμως, δεν οδηγούσε σε ηθική χαλάρωση και αμνήστευση των αμαρτιών μας, γιατί ο Γέροντας τηρούσε όλη την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων, χωρίς να παύη η αγάπη του. Αυτό το έκανε κατά δύο τρόπους. Προληπτικά και κατασταλτικά. Όταν έβλεπε ότι η ψυχή του χριστιανού παρασύρεται προς κάποιο πάθος, αμέσως του έλεγε τον κίνδυνο του επιτιμίου, αν θα ακολουθούσε πτώση. Έτσι με το φόβο τον συγκρατούσε. Αν πάλι έπεφτε σε κάποιο πάθος, που είχε επιτίμιο, ο Γέροντας με όλη τη γλύκα που τον διέκρινε επέβαλε τον θεραπευτικό κανόνα: Αποχή από την θεία Κοινωνία, καθημερινή Παράκληση στην Παναγία, νηστεία κλπ. Ο τρόπος του Γέροντα ήταν τέτοιος που φιλοτιμούσε τον εξομολογούμενο να αγωνιστή, για να μην ξαναπικράνη τον Πνευματικό του. Τόσο πολύ συνέπασχε μαζί του ο Πνευματικός. Αν πάλι ο εξομολογούμενος πριν συμπληρώση τον Κανόνα του πήγαινε στο Γέροντα να εξομολογηθή, ή να του πη κάτι, ο Γέροντας τον ρωτούσε – χωρίς δήθεν να θυμάται – από πότε έχει να κοινωνήση και γιατί (!). Εφ’ όσον έβλεπε ότι υπήρξε μετάνοια, του έκοβε τον Κανόνα και του επέτρεπε άμεσα να κοινωνήση. «Να πας να κοινωνήσης και να προσέχης», του έλεγε.
Πόσο μεγάλος θεραπευτής της ψυχής ήταν ο π. Ιάκωβος το κατάλαβα ξεκάθαρα, όταν κάποτε επισκέφθηκα τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη. Είχα εξομολογηθεί πριν μερικές μέρες στον π. Ιάκωβο. Με ρωτάει λοιπόν ξαφνικά ο γέρων Πορφύριος, χωρίς να του το έχω αναφέρει, «που εξομολογήθηκες;». Του απάντησα «στον π. Ιάκωβο». Μου λέγει με νόημα «το βλέπω, είσαι καθαρός». Τότε για πρώτη φορά κατάλαβα τι σημαίνει να εξομολογήσαι σε άγιο Πνευματικό. Σε καθαρίζει σε βάθος.
Φεύγοντας παραμονή Χριστουγέννων από την Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ, ο Γέροντας με συνόδευσε μέχρι το αυτοκίνητό μου και μου υπέδειξε το σημείο του δρόμου, κοντά στο Προκόπι, που έπρεπε ιδιαίτερα να προσέξω. Πράγματι στο σημείο εκείνο από το απέναντι ρεύμα κυκλοφορίας ήλθε πάνω μου ένα αυτοκίνητο. Σώθηκα, και με κατεστραμμένο κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτοκίνητο, γύρισα στην Αθήνα χωρίς πρόβλημα, μέσα σε μια μεγάλη χαρά για την εξομολόγηση που είχα κάνει στον Γέροντα. Αισθανόμουνα για μέρες τη θεϊκή παρουσία που μου είχε μεταδώσει ο Γέροντας.
(από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”, σελ. 224, 227. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016)

Ο Κύ­ριος Σταυ­ρώ­θη­κε για εμάς.
Αυ­τός εί­ναι και ο λό­γος, που ο Σταυ­ρός, αλλά και το ση­μείο του Σταυ­ρού, έχουν με­γά­λη δύ­να­μη. Γι' αυτό εί­ναι ζω­ο­ποιός. Γι' αυτό ακό­μα και στην Πα­λαιά Δια­θή­κη, το σύμ­βο­λό του είχε με­γά­λη δύ­να­μη. Ο στύ­λος πάνω στον οποίο στη­ρί­χτη­κε ο χάλ­κι­νος όφις, θε­ρά­πευε εκεί­νους, που τους δάγ­κω­ναν τα φί­δια. Ο Σταυ­ρός που σχη­μά­τι­σε ο Μω­ϋ­σής με το ρα­βδί του, χώ­ρι­σε τα νερά (Ερυ­θρά Θά­λασ­σα). Τα χέ­ρια του, που άπλω­σε στην προ­σευ­χή ο Μω­ϋ­σής, ώστε το σώμα του να σχη­μα­τί­σει Σταυ­ρό, κα­τα­τρό­πω­σε τον Αμα­λήκ.
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης