"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τα φοβεροτερα τελωνια που εμποδίζουν τους πιο πολλούς χριστιανους είναι της πορνειας,της μέθης,των εκτρωσεων,της υπερηφανειας,της απιστίας,της ακηδιας,της φιλαργυριας,του μίσους και της γαστριμαργιας.
Οσ.Κλεοπας Ηλιε.

Δεν έχω δει κανένα χριστιανο που να είναι τέλειος ή ελευθερωμενος από την αμαρτία.
Οσ.Μακαριος ο Αιγύπτιος.

Την ψυχη που συνηθίζει να εξομολογειται,η σκέψη της εξομολογησεως τη συγκρατεί σαν χαλινάρι και δεν την αφήνει να αμαρτήσει.Απεναντιας ,τις αμαρτίες που δεν σκέφτεται κανείς να εξομολογηθεί,τις διαπράττει συχνά και άφοβα σαν σε σκοτάδι.
Οσ.Ιωαννης της Κλίμακας.

Δεν πρέπει νά ἐμπιστευόμαστε καί οὒτε νά θαρρεύουμε ποτέ είς τόν ἑαυτόν μας
( Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου «Ἀόρατος Πόλεμος» Κεφάλαιο Β΄)
Ἡ Φιλαυτία μας (δηλαδή ἡ ἀγάπη μας πρός τόν ἑαυτόν μας) εἶναι ἡ προκαταρκτική αἰτία καί ἡ ρίζα καί ἡ ἀρχή ὃλων τῶν ἂλλων παθῶν καί κακιῶν πού μᾶς διακατέχουν.
Αὐτός πού ἐμπιστεύεται μόνον τόν ἑαυτόν του, ὁνομάζεται εἰς τήν Παλαιά Διαθήκη, «ἐπικατάρατος » ( Ἰερεμίας ζ΄5)
Ἡ ἀνάγκη νά συνειδητοποιήσουμε τήν μηδαμινότητά μας, εἶναι ἀπαραίτητη γιά νά προχωρήσουμε στήν ἐσωτερική διόρθωση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Χωρίς αὐτό τό πρῶτο βῆμα, δέν θά μπορέσουμε νά ἐπιτύχουμε τίποτε άπολύτως ὡς πρός τήν διόρθωσή μας.
Ἀπό ἐμᾶς δέν μπορεῖ νά προέλθει κανένα καλό, οὒτε κάποιος καλός λογισμός πού θά μποροῦσε νά ἰκανοποιήσει τόν Θεό. Διότι κάθε χάρις καί κάθε άρετή ἒρχεται σέ ἐμᾶς μόνον ἀπό τόν Θεό.(ἐμεῖς εἲμαστε ἰκανοί μόνον γιά τό κακό,γιά τό διεφθαρμένο καί γιά τό ἐγκληματικό)
Τό νά συνειδητοποιήσουμε ὃτι ἐμεῖς δέν ἒχουμε ἀπό μόνοι μας καμμία δύναμη, αὐτό εἶναι ἓνα δῶρο πού μᾶς τό δίδει ὁ Θεός,μέ διαφορετικό γιά τόν κάθε ἓναν άπό ἐμᾶς τρόπο, ὣστε νά μπορέσουμε νά προχωρήσουμε στήν ἐσωτερική βελτίωση τοῦ ἑαυτοῦ μας.
Τό νά νομίζουμε ὃτι εἲμεθα κάτι τό ξεχωριστό,αὐτό ὁνομάζεται οἲησις.Εἲναι ἡ οἲησις πάθος λεπτό καί κρυφό καί πολύ δύσκολα γίνεται άντιληπτό άπό αὐτούς πού τό ἒχουν.
Εἶναι πάθος πολύ ἐπικίνδυνο διότι διώχνει τήν Χάριν Τοῦ Θεοῦ ἀπό μέσα μας.
Πῶς ὃμως θά πολεμήσουμε τήν οἲησι;
Α) Νά πιστέψουμε μέσα μας ὃτι ἀπό μόνοι μας δέν μπορῦμε να κάνουμε κανένα καλό πού θά μᾶς βοηθοῦσε ὣστε νά γίνουμε ἂξιοι τῆς Βασιλείας Τοῦ Θεοῦ.
Β) Να ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό μέ ἐπιμονή και θέρμη τήν Βοήθειά Του ὣστε νά συνειδητοποιήσυμε την πλήρη ἀδυναμία τοῦ ἑαυτοῦ μας καί νά μήν ἀμφιβάλλουμε ὃτι ὁ Θεός θά μᾶς βοηθήσει.
Γ) Να φοβόμαστε τήν κακία καί τίς μεθοδεύσεις τῶν πονηρῶν δαιμόνων πού θά προσπαθήσουν με χίλιες μετοδεύσεις,νά μᾶς έμποδίσουν άπό τήν άπαλλαγή μας άπό τήν οἲησιν καί τήν βελτίωσἠ μας.
Δ) Ὃταν πέφτουμε σέ κάποιο σφάλμα μικρό ἢ μεγάλο, νά καταλαβαίνουμε τήν ἀδυναμία μας καί νά χάνουμε ἒτσι τήν ἐμπιστοσύνη μας πρός τόν ἑαυτό μας καί πρός τούς ἂλλους.Νά παραδεχόμαστε τήν ἀδυναμία μας καί μἀλιστα νά θέλουμε νά περιφρονηθοῦμε άπό τους ἂλλους γι΄αὐτήν τήν άδυναμία μας και νά δεχόμαστε αὐτήν τήν καταφρόνηση ὡς δίκαιη και σωστή.
Στήν κάθε πτώση μας, θά πρέπει νά σκεφτόμαστε πόσο στήν πραγματικότητα εἲμαστε άδύναμοι καί νά ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό ἐπίμονα και ἐνοχλητικά γιά νά μᾶς βοηθήσει καί ἀκόμη ἂς γνωρίζουμε ὃτι χωρίς τήν βοήθειά Του, θά ξαναπέσουμε στά χειρότερα.
Ὁ Ἃγιος Χρυσόστομος λεγει ὃτι ὃποιος νομίζει τόν ἑαυτόν του καί τίς δυνάμεις του ὃτι εἶναι στό μηδέν, αὐτός γνωρίζει τόν ἑαυτό του περισσότερον ἀπό τούς ἂλλους.
Ὁ Ἃγιος Δαμασκηνός λέει ὃτι τίποτε καλλίτερο δεν ὑπάρχει άπό τό νά γνωρίζει κάποιος τήν άδυναμία του και τήν ἂγνοιά του. Και τίποτε χειρότερο, ἀπό τό νά ἀγνοεῖ αὐτά τά πράγματα.
( Ἀπόσπασμα σέ ἐλεύθερη ἀπόδοση ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου «Ἀόρατος Πόλεμος» Κεφάλαιο Β΄)

Η αγάπη αρνείται τις συκοφαντίες.
Η αγάπη παραβλέπει τις ιδιοτροπίες του αδελφού.
Συγχωρεί τα λάθη.
Ανέχεται τα ελαττώματα.
Υποχωρεί στο πείσμα.
Αποφεύγει την κατάκριση.
Αγνοεί την ειρωνία.
Διαλύει τις καχυποψίες.
Αρνείται τις συκοφαντίες.
Δεν επικρίνει και δεν διασύρει δημόσια.
Σκεπάζει όλες τις ελλείψεις με έναν τρόπο ευγενικό και μεγαλόψυχο.
Αν αυτά εφαρμόζεις, ναι, αυτό είναι αγάπη Χριστού.
Ε, κάτσε εκεί, τότε.
Έφθασες εκεί που πρέπει.
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης.

Μοῦ κάνει ἐντύπωσι...
Οταν μερικὲς φορὲς σᾶς βάλω κανόνα ἀκοινωνησίας, τὰ μάτια σας γίνονται σὰν τὰ μάτια τοῦ φθονεροῦ ἀνθρώπου, καὶ ἡ καρδία σας σὰν τὴν μάταιη καρδιὰ τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων.
Αὐτὸ δείχνει πόσο μᾶς βλάπτει πολλὲς φορὲς ἡ θεία κοινωνία, ἡ συμμετοχή μας στὸ μυστήριο.
Ἐξοικειωνόμαστε μὲ τὴν θεία κοινωνία καὶ ἀντὶ νὰ χαροῦμε καὶ νὰ πανηγυρίσωμε, διότι ἀπὸ πολλὴ στοργή, ἀπὸ σκύψιμο καὶ τιμιότητα, ἀπὸ εἰλικρίνεια καὶ ἀγάπη ὁ Γέροντας μᾶς βάζει ἀκοινωνησία ἤ μᾶς περικόπτει τὴν θεία κοινωνία, ἐμεῖς ἀρχίζομε νὰ προβάλλωμε προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις:
“Μά, μὲ βοηθάει ἡ θεία κοινωνία.
Μά, ὅταν δὲν κοινωνάω, πέφτω σὲ ἁμαρτίες, δὲν μπορῶ, ἔχω δυσκολίες.
Μά, ἡ κοινωνία εἶναι τροφή· μά, ἡ κοινωνία εἶναι ὁ Χριστός, καὶ οἱ Πατέρες λένε κάθε ἡμέρα νὰ κοινωνᾶμε”.
Ὅλα αὐτὰ δείχνουν ὅτι ἁπλῶς θέλομε νὰ συνεχίσωμε τὴν ἁμαρτωλή μας ζωή.
Βλέποντας τὰ μάτια σας, ὅταν σᾶς βάζω κανόνα γιὰ τὴν θεία κοινωνία, βλέπω τὸ δούλεμα τοῦ διαβόλου στὴν ζωή σας.
Τρομερό πρᾶγμα».
Από το βιβλίο «ΘΕΙΑ ΑΝΑΒΑΣΙΣ, ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ ΘΕΟΓΝΩΣΤΟ», ΑΡΧΙΜ. ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΟΥ, Εκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ, σ. 227.

«Μακάριοι όσοι δεν κηρύττουν με λόγια το Ευαγγέλιο, αλλά το ζούνε και κηρύττουν με τη σιωπή τους, με τη Χάρη του Θεού, η οποία τους προδίδει»
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ίσως είναι βλασφημία, άλλα έχω κι εγώ μια δική μου θεωρία, σύμφωνα με την οποία ό Χριστός στα Ευαγγέλια δεν είναι μόνο πράος, καλός, δίκαιος, αναμάρτητος οικτίρμων, δυνατός, κτλ.
Από τις αφηγήσεις των Ευαγγελίων —μηδενός εξαιρουμένου—, ό Χριστός φαίνεται προικισμένος με όλες εκείνες τις εξαίρετες ιδιότητες που χαρακτηρίζω έναν τζέντλεμαν, έναν ιππότη.
Κατ’ αρχάς διότι στέκεται στην πόρτα μας και χτυπά διακριτικά. Άλλα και έχει εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Δεν είναι καχύποπτος. Ή εμπιστοσύνη είναι πρώτη ιδιότητα πού χαρακτηρίζει έναν πραγματικό τζέντλεμαν, έναν αληθινό ιππότη, ενώ αντίθετα ή καχυποψία είναι βασικό χαρακτηριστικό του πανούργου άνθρωπου. Εκείνος πού είναι αληθινός τζέντλεμαν, εμπιστεύεται (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου) τα πάντα και δεν βιάζεται, διψασμένος για σκάνδαλα, να πιστέψει τις κακές φήμες πού κυκλοφορούν για κάποιον. Στους εξυπνάκηδες και στα κοπρόσκυλα, ή ύπ’ αριθμόν ένα αντίδραση είναι πάντοτε ή καχυποψία, και πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε όμοιος τους είναι το ίδιο βρομιάρης, όπως και οι ίδιοι
Παρακάτω τώρα.
Ό Χριστός συγχωρεί εύκολα και ολοκληρωτικά. Ό κακός ο άνθρωπος δεν συγχωρεί ποτέ, ενώ αν τύχει και υποχωρήσει (χωρίς να συγχωρέσει), το κάνει δύσκολα, καταναγκαστικά, με το σταγονόμετρο. Ό Χριστός όμως στο Ιω. 8, 11, λέει στη γυναίκα πού είχε συλληφθεί επί μοιχεία: «ουδέ εγώ σε κατακρίνω- πορεύου και από του νύν μηκέτι άμάρτανε», δηλαδή, ούτε εγώ σε καταδικάζω- πήγαινε και μην αμαρτάνεις πια.
Ό Κύριος είναι πάντοτε έτοιμος να τρέξει σε βοήθεια και περιμένει. Μας συμπονά. Τη χήρα της Ναΐν, τούς τυφλούς, τούς άρρωστους, όλους τους ελεεί χωρίς καν οι ίδιοι να προλάβουν να του ζητήσουν κάτι. Ξέρει να διαβαθμίζει την εκτίμηση Του, δίνει στον καθένα ότι είναι δικό Του. Στη Χαναναία, ή οποία έδειξε επιμονή και θάρρος, μιλά πιο πολύ απ’ ότι σε άλλους πού λυτρώνει από ασθένειες και πόνο και χρησιμοποιεί μια συμπληρωματική φράση: (Ματθ. 15, 28) Ω γύναι, μεγάλη σου ή πίστις», δηλαδή, Ω γυναίκα, μεγάλη ή πίστη σου. Μόνο σε εκείνη μιλά έτσι ό Κύριος. Μόνο σ’ εκείνη το θαυμαστικό Ώ, μόνο σ’ εκείνη και ο χαρακτηρισμός μεγάλη, της πίστης της.
Ό Χριστός είναι πάντοτε (ιδιαίτερα σ’ αυτό το σημείο) προσεκτικός και ευγενικός. Ποτέ δεν ακούστηκε από το στόμα Του ύβρις, λόγος περιφρονητικός για τούς αμαρτωλούς. Πουθενά δεν υπάρχει οξύς ηθικός λόγος, άλλα πουθενά δεν υπάρχει και διστακτικότητα. Βγαίνει να προϋπαντήσει τον άσωτο υιό και τον βλέπει «έτι δε αυτού μακράν απέχοντος», δηλαδή, ενώ ήταν ακόμη μακριά. Κάθε που δίνει, δίνει πλουσιοπάροχα, δίνει πιο πολύ απ’ ότι του ζητούν, δίνει σαν βασιλιάς . (Τί θα μπορούσε να είναι πιο αντίθετο από τους μικροπρεπείς φαρισαϊκούς υπολογισμούς και πιο καλή απόδειξη γενναιοδωρίας, από το χωρίο 3,34 «ου γαρ εκ μέτρου δίδωσιν ό Θεός το Πνεύμα», δηλαδή, ό Θεός δεν δίνει με μέτρο το Πνεύμα;) Το περιστατικό με τον Χριστό να μυρώνεται στη Βηθανία
Δείχνει από τη μια τον Ιούδα να νοιάζεται τόσο πολύ για τα χρήματα πού «σπαταλούνται» και να μην έχει ούτε στο ελάχιστο την αίσθηση της γενναιοδωρίας από την άλλη τον Κύριο να δίνει τα πάντα απλόχερα, για να γευθεί τη χαρά του μοιράσματος (πού είναι ίδια με τη χαρά της θυσίας), έτοιμο ανά πάσα στιγμή να θυσιάσει τη ζωή του ή να σκορπίσει τα πλούτη του
(Οι ευγενείς παλιά μπορούσαν να δώσουν τη ζωή τους σε κάποια μονομαχία ή να δώσουν την περιουσία τους παίζοντας την στα χαρτιά. Αυτές όμως οι ενέργειες όπως και καθετί γήινο— δεν είναι παρά μια αδέξια μίμηση κάποιων γενναιόδωρων αρετών. Μήπως όμως και ή σωματική αγάπη δεν είναι κι αυτή φτωχή ποίηση της θεϊκής αγάπης;)
Εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, θάρρος, καλή θέληση για τούς κατατρεγμένους (άρρωστους, ξένους, φυλακισμένους), γενναιοδωρία, προδιάθεση για συγχώρεση , επιβράβευση για τούς συνετούς και για όσους κερδίζουν με το μόχθο τους {το ψωμί τους: στοιχεία πού χαρακτηρίζουν τον αληθινό κύριο.
Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν κάποια στιγμή ότι στην πραγματικότητα είναι παιδιά ενός Πατέρα, ενός Κυρίου. Απ’ αυτή την άποψη, το βιβλίο προσεγγίζει πιο πολύ τα Ευαγγέλια είναι ό Δον Κιχώτης και ιδιαίτερα ή στιγμή που ο ιππότης από τη Μάντσα λέει στους θαμώνες της ταβέρνας πώς είναι και οι κάτοικοι ενός κάστρου (χωρίς να το ξέρουν) και τούς ζητά να συμπεριφέρονται σαν ευγενείς πού είναι.
Πως αντιδρά ό πρίγκιπας Μίσκιν του Ντοστογιέφσκι, όταν βλέπει πώς ή πράξη του Γκάνσα, είναι πράξη ενός άξεστου χωριάτη και τοκογλύφου; Ντρέπεται και συνάμα λυπάται για εκείνον πού ξέχασε (στη μανία του και στη δίψα για το χρήμα) ότι είναι παιδί του Θεού.
Η κατάσταση για έναν χριστιανό είναι ακριβώς ίδια μ’ εκείνη του αριστοκράτη. Γιατί; Διότι βασίζονται και οι δύο στα πιο «αριστοκρατικά» προτερήματα: την ελευθερία και την εμπιστοσύνη (πίστη).
Τί είναι ό αριστοκράτης, ό ευγενής; Πάνω απ’ όλα είναι άνθρωπος ελεύθερος.
Τί σημαίνει όμως πίστη; Πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη στον Κύριο, παρόλο πού ό κόσμος είναι κακός, παρά την αδικία πού υπάρχει, παρά την άχρειότητα, παρόλο πού από παντού τα μηνύματα πού φτάνουν είναι αρνητικά.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ

Οι άνθρωποι έχουν στην καρδιά τους μεγάλο φόβο μήπως απομείνουν απροστάτευτοι και φτωχοί στη ζωή τους, και για τούτο, ο νους κι’ ο λογισμός τους είναι στο να μαζέψουν χρήματα η ν’ αποκτήσουν κτήματα κι’ άλλα πλούτη, για να τα ‘χουνε στην ανάγκη τους.
Και καλά για εκείνους που δεν πιστεύουν στον Θεό, και κρεμούνε την ελπίδα τους στα χρήματα και στ’ άλλα πλούτη. Άλλα τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή και που λένε πώς έχουνε την ελπίδα τους στον Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέλφια τους, …τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη; Στη ζωή μου είδα πώς οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι, κι’ απορεί κανένας πώς μπορούνε να συμβιβάσουν μία ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, κι’ όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει. Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που κι’ ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει κι’ αύριο το καίγουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, ποσό περισσότερο θα φροντίσει για σάς, ολιγόπιστοι;».
Αυτά είναι λογία καθαρά, απλά, σίγουρα, και δείχνουν πώς πρέπει να είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας του Χριστού. Γιατί πώς μπορεί να έχει πίστη στον Χριστό ένας άνθρωπος, και μαζί να είναι κολλημένος στα χρήματα και στο συμφέρον, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο κι’ από τους άθεους; θα πει πως νομίζει πώς θα ξεγελάσει τον Θεό. Άλλα «Θεός ου μυκτηρίζεται» δηλαδή, ο Θεός δεν περιπαίζεται.
Κι’ όμως, η πονηρή γνώμη του ανθρώπου όλα μπορεί να τα συμβιβάσει: Να είναι γαντζωμένος καλά στο χρήμα, δηλαδή στο διάβολο, που τον λέγει ο Χριστός Μαμωνά, Θεό της φιλαργυρίας, και τον ίδιο καιρό να παρουσιάζεται για χριστιανός, να πηγαίνει στην εκκλησιά, να κάνει σταυρούς και μετάνοιες, να κλαίει πολλές φορές από την αγάπη του για τον Χριστό, άλλα να μην μπορεί να ξεγαντζωθεί από τα λεφτά κι’ από τη μανία του παρά. Λογική δεν χωρά καθόλου σ’ αυτούς. Είναι ολότελα αναίσθητοι και πονηροί, κι’ ό,τι κάνουν το κάνουν για να το έχουν δίπορτο, κι’ ό,τι κερδίσουν. «Βάστα γερά», σου λέει, τα λεφτά, που είναι χειροπιαστά, άναβε και κανένα κερί, κάνε και καμιά μετάνοια, για να ‘χεις το μέσο και με τον Χριστό. Αν βγούνε αληθινά τα λογία του για παράδεισο και για κόλαση, έχουμε κι’ από κει τη σιγουράντζα. Ό,τι και να γίνει, είναι κανένας κερδισμένος».
Ο Απόστολος Παύλος λέει: «Αν, ελπίζουμε στον Χριστό μοναχά για τούτη τη ζωή, είμαστε οι πιο ελεεινοί άνθρωποι». Γιατί οι ψευτοχριστιανοί παρακαλούνε τον Χριστό προπάντων για τις υποθέσεις τούτου του κόσμου, για τις δουλειές τους, για τη σωματική υγεία τους, για τα παιδιά τους, και μόλις σκοτεινιάσει η κατάσταση, αρχίζουν τα παράπονα γιατί ο Χριστός κι’ η Παναγία δεν τρέξανε να τους βοηθήσουν στις δουλειές τους, πολλές φορές σε τέτοιες δουλειές που είναι απάνθρωπες και που τους κάνουν να κακουργούν καταπάνω στ’ αδέλφια τους.
Ο Απόστολος Παύλος λέει πάλι αλλού: «Είναι κάλο να στερεώνετε την καρδιά σας με την ελπίδα στη χάρη του θεού, κι’ όχι με φαγητά (δηλαδή με σαρκικά και υλικά πράγματα), που μ’ αυτά δεν ωφεληθήκαν όσοι αφιερώσανε τη ζωή τους σ’ αυτά, δηλαδή στο να μαζέψουν χρήματα, ξεγελώντας τον εαυτό τους πως μ’ αυτά εξασφαλίζονται». Γιατί «επελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα πάντα εξηφάνισται».
Δεν υπάρχει κανένα πράγμα πιο σίγουρο από την ματαιότητα του κόσμου, κανένα. Όλη η ιστορία της ανθρωπότητας φανερώνει αυτή την απελπιστική ματαιότητα. Και όμως, πόσοι άνθρωποι στον κόσμο κάθισαν και σκεφθήκανε πάνω σ’ αυτό το φανερότατο και σιγουρότατο φαινόμενο, στη ματαιότητα, που θα ‘πρεπε ο κάθε άνθρωπος να το ‘χει μέρα – νύχτα μπροστά του; Μα εμείς κάνουμε σαν το καμηλοπούλι (στρουθοκάμηλο), που χώνει το κεφάλι του στον άμμο για να μη βλέπει τον φονιά του, και θαρρεί πώς κρύφτηκε από αυτόν.
Ποσό αξιολύπητοι σ’ αυτό απάνω είναι οι σπουδαίοι άνθρωποι της γης! Ενώ βλέπουν καθαρά πώς το βάραθρο που κατάπιε όλους τους σπουδαίους από καταβολής κόσμου, και πώς τ’ ανοιχτό στόμα του περιμένει να τους καταπιεί κι’ αυτούς, εκείνοι δος του και καταγίνονται με «μάταια και ψευδή», με πολιτικές πονηριές, με πολέμους, με ψευτομεγαλεία παιδιακίσια, και με ανοησίες, που διαλαλώνται σ’ όλη την οικούμενη. Ω ανοησία εκείνων που τους λέει ο κόσμος σοβαρούς, μυαλωμένους, τετραπέρατους, μεγαλοφυείς! Τι φτώχεια αληθινά από κρίση κι’ από γνώση! Κι’ από τέτοιους κυβερνιέται ο κόσμος. Η οι άλλοι που καταγίνονται με μανία στις μάταιες φιλοσοφίες και στις τέχνες, και τούς αποθεώνουν οι άλλοι, οι πολλοί που δεν έχουν κουκούτσι κρίση, ενώ ξέρουν καλά πώς δεν θα περάσει πολύς καιρός πού θα σβήσουν όλοι από τον κόσμο!
Απόσπασμα από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου, Ασάλευτο θεμέλιο, Έκδ. Ακρίτα

«Η σωτηρία μας πηγάζει από τον Σταυρό του Χριστού. Αυτού που ήρθε και βάσταξε την παγκόσμια αμαρτία·
και το πανάγιό Του αίμα είναι που μας σώζει, και όχι τα έργα μας».
Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός