"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Φοβόμαστε τόν θάνατο.....
Οχι ἐπειδή ἐκεῖνος εἶναι φοβερός, ἀλλά ἐπειδή οὔτε ἡ ἀγάπη πρός τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μᾶς θέρμανε οὔτε ὁ φόβος τῆς γέενας», τῆς κολάσεως, «μᾶς κατέλαβε, καί ἐπιπλέον δέν ἔχουμε καί συνείδηση ἀγαθή. Θέλετε νά σᾶς ἀναφέρω καί μιά τέταρτη αἰτία;
Δέν ζοῦμε βίο σκληραγωγίας, ὅπως ἁρμόζει στούς χριστιανούς, ἀλλά τόν μαλθακό καί νωθρό βίο ζηλέψαμε.
Γι’ αὐτό εἶναι καί φυσικό νά μᾶς ἀρέσει νά μένουμε στά πράγματα τοῦ παρόντος κόσμου.
Φοβόμαστε τόν θάνατο σάν παιδιά καί δέν φοβόμαστε τήν ἁμαρτία.
Τά μικρά παιδιά φοβοῦνται τίς μάσκες καί δέν φοβοῦνται τήν φωτιά.
Καί ἐμεῖς φοβόμαστε τόν θάνατο πού μοιάζει μέ μάσκα γελοία καί δέν φοβόμαστε τήν ἁμαρτία πού εἶναι ὄντως φοβερό πράγμα καί ὡς φωτιά κατατρώγει τήν συνείδησή μας.
Ὅποιος δέν φοβᾶται τόν θάνατο, εἶναι ἔξω ἀπό τήν τυραννική ἐξουσία τοῦ διαβόλου.
Κανέναν δέν φοβᾶται, κανέναν δέν τρέμει, εἶναι ἀπ’ ὅλα ἀνώτερος καί ἀπό ὅλους πιό ἐλεύθερος.
Ὅποιος θυσιάζει τό ὕψιστο, τή ζωή του, πολύ περισσότερο θυσιάζει ὅλα τά ἄλλα.
Ὅταν ὁ διάβολος βρεῖ μιά τέτοια ψυχή, τίποτα δέν μπορεῖ νά τῆς κάνει.
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

«Δούλοι αχρείοι εσμέν».
Να λες, τι να πη σε μένα ο Θεός;
Σε μένα θα παρουσιασθή ο Θεός;
Αστείο πράγμα!
Μπορείς να αποκτήσης αυτή την ταπείνωσι; Απόκτησέ την, και ότι κάνεις, κάνε το ως δουλωθείς εις τον Θεόν.
Τι δικαιώματα είχε ο δούλος στον αφέντη του;
Ακόμη και την ζωή μπορούσε να του πάρη ο κύριός του.
Έτσι να σκέπτεσαι και εσύ.
Εφ’ όσον νοιώθεις ακόμη ότι έχεις την ανάγκη Του, μη ζητάς τα υψηλά.
Ποιος από μας μπορεί να πη, Θεέ μου, τώρα δεν σε έχω ανάγκη, γι’ αυτό σε παρακαλώ, εφ’ όσον μπορώ και κάνω την ζωή μου, τον αγώνα μου, δώσε μου αποκαλύψεις, δώσε μου θαυματουργίες, να απλώνω το χέρι μου και αμέσως να αλλάζη ο καιρός, να σταματά η θάλασσα, να γίνεται βοριάς;
Αφού λοιπόν ζητάς ακόμη την βοήθεια του Θεού, ταπείνωνε τον εαυτό σου και θα σε σώση από της αμαρτίας.
Τότε θα….σε σώση από την αμαρτία η οποία σε απειλεί, από την θανατηφόρο αμαρτία της υπερηφάνεια, της φυσιούσης γνώσεως, και από τα χαρίσματα τα οποία για σένα θα είναι ο τάφος σου, η τελική κατάπτωσις της ζωής σου.
Εάν η καρδιά σου έχη όλη την αίσθησι της αμαρτίας, εάν δεν την βεβηλώνης με τις απαιτήσεις σου, με τις προσδοκίες σου, με τους πειρασμούς σου, τότε ο Θεός θα σου τα δώση όλα μόνος του.
Ο Θεός έθεσε μέσα μας την τάσι, την διάθεσι, τον πόθο της γνώσεως και των χαρισμάτων, αλλά μόνον ο ίδιος μπορεί να μας τα ικανοποιήση.
Άφησε τον Θεόν να κανονίζη την πορεία σου. Αυτός γνωρίζει προτού ζητήσης εσύ κάτι.
Από το βιβλίο «Λόγοι ασκητικοί» – ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα, αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη.

Ένδοξη στην αιωνιότητα η αγάπη του Χριστού, ενώ στα γήινα επίπεδα εκδηλώνεται με μεγάλο πόνο.
Κανένας δεν γνώρισε τόσο πόνο όπως τον αισθάνθηκε ο Χριστός.
Κατέβηκε στην κόλαση, στην πιο οδυνηρή κόλαση, την κόλαση της αγάπης.
Μέχρις ότου μπούμε «εις το αγιαστήριο του Θεού» (Ψαλμ. 72,17), πολλές φορές θα δειλιάσουμε, επειδή δεν είμαστε βέβαιοι ότι τα έργα μας είναι αρεστά στον πανάγιο Θεό.
Ο απόστολος Πέτρος υπενθύμισε στους πρώτους χριστιανούς, που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, ότι «πνεύμα δόξης» (Α’ Πέτρ. 4,14) επεκάθισε σ’ αυτούς.
Ένα πράγμα όμως είναι πέρα από κάθε αμφιβολία, θα έλθει ώρα που όλες οι δοκιμασίες και οι ταραχές θα εξαφανιστούν στο παρελθόν.
Τότε θα δούμε ότι οι πιο οδυνηρές περίοδοι της ζωής μας ήταν οι πιο καρποφόρες και θα μας συνοδεύουν πέρα από τα όρια αυτού του κόσμου και θα γίνουν θεμέλια της βασιλείας «μη σαλευόμενα» (Εβρ. 12,28).
Την ημέρα της Κρίσεως ό,τι αγαθό έχομε κάνει κατά τη διάρκεια της ζωής μας θα είναι πλησίον μας για να μας δοξάσει.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού, ελέησον ημάς».
«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς».
Όταν κατηγορείται κανείς από τους ανθρώπους, να το αντιμετωπίζει με σιωπή, διότι, όπως λέγει ο Ιωάννης της Κλίμακος, η σιωπή του Χριστού κατήσχυνε τον Πιλάτο.
Σε περίπτωση που μας περιφρονούν και μας διώκουν δεν πρέπει να ομιλούμε καθόλου, αλλά πρέπει να σιωπούμε, δεν πρέπει ούτε και να δικαιολογούμαστε.
Διότι μια δικαιολογία δίνει αφορμή για μια νέα κατηγορία.
Η σιωπή θεραπεύει.
Όταν διαλέξουμε το Χριστό, θα μεταφερθούμε πέρα από χρόνο και τόπο, πέρα απ’ αυτό το γεγονός, που ονομάζουμε «τραγωδία».
Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους.
Μη σκέπτεστε ότι υπάρχει κάποιο λάθος και ότι θα μπορούσατε όλο αυτό να το επιτύχετε κάπου αλλού και να το αποκτήσετε χωρίς κόπο.
Εκείνο που τώρα υπομένετε θα σας καταλογισθεί ως μαρτύριο…
Το να μειώνουμε το προσωπικό σχέδιο του Θεού για μας δεν είναι μόνο σφάλμα, αποτελεί αμαρτία.
Για να κερδίσει κανείς το Χριστό και να κατορθώσει να περάσει στην ανάσταση των νεκρών, πρέπει να είναι έτοιμος να περιφρονήσει όλα τα υπόλοιπα.
Πρέπει να διώξουμε το φόβο και την ολιγοψυχία και πνευματικά ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό για να μπορέσουμε να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή,Παίρνοντας μέρος στις θλίψεις της Θείας αγάπης του, μπορούμε κι εμείς ν’ αποκτήσουμε πνευματικά λίγη πείρα του θανάτου του και της δυνάμεως της αναστάσεως του.
Αν δεν υπάρχει ανάσταση, οι χριστιανοί είναι οι «ελεεινότεροι» του κόσμου λέει ο Απόστολος Παύλος.
Γιατί;
Διότι η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη.
Η ζωή μας θα είναι μια αδιάκοπη οδύνη, μέχρις ότου ο κόσμος σωθεί εξ ολοκλήρου.
Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνομε πνευματικά ανίκητοι..
Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ: Η ζωή του ζωή μου, μετ. Πρωτ. π. Δημήτριος Βακάρος, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη,1983

Οι εποχές αλλάζουν.
Και μαζί τους αλλάζουμε κι εμείς.
Αλλάζει η ψυχολογία μας,
η διάθεσή μας,
ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα.
Υπάρχουν μέρες φωτεινές και μέρες πιο δύσκολες,
μέρες που η καρδιά ανοίγει
και άλλες που χρειάζεται λίγο χρόνο για να ξαναβρεί τον ρυθμό της.
Κι όμως, μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές,
ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε ανέπαφα
εκείνα τα βαθύτερα της καρδιάς μας.
Την αγάπη.
Την αλληλεγγύη.
Το έλεος.
Τη συμπόνια.
Την αγκαλιά προς τον άλλον.
Τη δεκτικότητα να ακούμε, να κατανοούμε, να αφήνουμε χώρο.
Γιατί μπορεί να αλλάζουν οι εποχές,
να αλλάζουν οι συνθήκες,
να αλλάζουμε κι εμείς…
Αλλά ας μην αφήσουμε τον κόσμο να μας κάνει λιγότερο ανθρώπινους.
Ας κρατήσουμε την καρδιά μας μαλακή.
Ας έχουμε χώρο για τον πόνο του άλλου,
για τη σιωπή του,
για την αδυναμία του,
αλλά και για τη χαρά του.
Ναι, δεν θα είμαστε πάντα καλά.
Και αυτό είναι μέσα στη ζωή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αποτύχαμε υπαρξιακά.
Αυτό σημαίνει ότι είμαστε άνθρωποι.
Να ακούμε το σώμα μας,
που πολλές φορές μας δείχνει σημάδια
κούρασης, άγχους, στρες…
Και να χαλαρώνουμε τους ρυθμούς,
να μιλούμε, να εξωτερικεύουμε τα βαθύτερά μας,
πριν μας πνίξουν, πριν μας παραλύσουν…
Γι’αυτό και είναι μεγάλη ευλογία να έχεις άνθρωπο να μιλήσεις χωρίς φόβο.
Να ανοίγεσαι χωρίς την σκέψη της απόρριψης.
Να φανερώνεις τις αδυναμίες σου, χωρίς την έννοια μήπως «πέσεις στα μάτια του».
Ναι, είναι μεγάλη ευλογία να έχεις άνθρωπο που θα σε δει να λυγίσεις, να κλαις και θα σε αγκαλιάσει με αγάπη και κατανόηση. Και αυτό είναι τόσο λυτρωτικό…
Όλοι μας κάτι κουβαλάμε μέσα μας.
Γι’αυτό ποτέ να μην κρίνουμε τους άλλους αυστηρά. Δεν ξέρουμε ο καθένας τι περνάει, πως νιώθει, τι τραύματα κουβαλάει, πόσες αγωνίες βάστα, με πόσες ενοχές παλεύει….
Μακάρι να ήταν η ζωή γεμάτη χαρές.
Όμως δεν είναι.
Ξέρετε όμως κάτι;
Εάν μας δοθεί η ευκαιρία να βαστάξουμε, έστω και για λίγο, τον πόνο του άλλου (ιδιαίτερα όταν κι εμείς κουβαλάμε τον δικό μας σταυρό) ο Θεός συγκινείται βαθιά. Γιατί τότε, μέσα στη δική μας δοκιμασία, επιλέγουμε να γίνουμε στήριγμα για κάποιον άλλον.
Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ιερό και άγιο από αυτό!

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Στον Θεό που είναι "πυρ καταναλισκον", πρέπει να πλησιάζουμε με όσο το δυνατόν περισσότερη ιλαρότητα, ησυχία και ευλάβεια.
Πρέπει να φυλαγόμαστε με κάθε τρόπο από κάθε τεχνητή, νευρική, αιματηρή διέγερση και από την ονειροπόληση..
Αγίου Σωφρονίου
Βιβλίο "Αγώνας Θεογνωσίας" σελ.91

Όταν ο άνθρωπος δεν προσεύχεται, απομακρύνεται από τον θεόν και γίνεται σαν το βόδι. Δουλεύει, τρώει, κοιμάται.
Και όσο απομακρύνεται από τον Θεό, τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα.
Ψυχραίνεται η καρδιά του και ύστερα δεν μπορεί καθόλου να προσευχηθεί.
Για να συνέλθει, πρέπει να μαλακώσει η καρδιά του, να πάρει στροφή μετανοίας, να συγκλονιστεί..
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

"Ανάλογα την ταραχή και ο εγωισμός.."
Ο τα­πει­νός άν­θρω­πος δέ­χε­ται την πα­ρα­τή­ρη­ση με χαρά και δεν νιώ­θει καμ­μία τα­ρα­χή, όπως νιώ­θουν οι εγωι­στές.
Νιώ­θει την πα­ρα­τή­ρη­ση ως ένα φάρ­μα­κο για να δια­γνώ­σει κατά πόσο έχει εγωι­σμό ή όχι.
Ανά­λο­γα με το βαθ­μό τα­ρα­χής που νιώ­θει ένας άν­θρω­πος από μια πα­ρα­τή­ρη­ση που του κά­νουν, εί­ναι και το μέ­γε­θος του εγωι­σμού του.
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας.

Ποιος είναι "ψυχοπαθής", κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας.Πατήρ Ιωάννη Ρωμανιδη
Ο κάθε άνθρωπος είναι ψυχοπαθής κατά την Πατερική έννοια. Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος σχιζοφρενής για να είναι ψυχοπαθής. Ο ορισμός της ψυχοπάθειας από Πατερικής απόψεως είναι ότι ψυχοπάθεια υπάρχει στον άνθρωπο εκείνον που δεν λειτουργεί σωστά η νοερά ενέργεια μέσα του. Όταν δηλαδή ο νους του ανθρώπου είναι γεμάτος από λογισμούς, όχι μόνο κακούς λογισμούς, αλλά και καλούς λογισμούς8.
Όποιος έχει λογισμούς, καλούς ή κακούς μέσα στην καρδιά του, αυτός ο άνθρωπος από Πατερικής απόψεως είναι ψυχοπαθής. Ας είναι οι λογισμοί αυτοί ηθικοί, ακόμη και ηθικώτατοι, ανήθικοι ή οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας όποιος δεν έχει περάσει από κάθαρσι της ψυχής από τα πάθη και δεν έχει φθάσει σε κατάστασι φωτισμού με την Χάρι του Αγίου Πνεύματος είναι ψυχοπαθής. Όχι όμως με την έννοια της Ψυχιατρικής. Ο ψυχοπαθής για τον ψυχίατρο είναι κάτι άλλο. Είναι εκείνος που πάσχει από ψύχωσι, είναι ο σχιζοφρενής. Για την Ορθοδοξία όμως ένας που δεν έχει περάσει από κάθαρσι της ψυχής από τα πάθη και δεν έχει φθάσει σε φωτισμό, είναι νορμάλ ή δεν είναι νορμάλ; Αυτό είναι το θέμα.
Ποιος είναι ο νορμάλ Ορθόδοξος Χριστιανός στην Πατερική παράδοσι; Αν θέλετε να το δήτε αυτό ξεκάθαρα, διαβάστε την ακολουθία του Αγίου Βαπτίσματος, διαβάστε την ακολουθία του Αγίου Μύρου, η οποία τελείται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως την Μεγάλη Πέμπτη· διαβάστε την ακολουθία των Εγκαινίων των ιερών ναών. Εκεί θα δήτε τι σημαίνει ναός του Αγίου Πνεύματος, εκεί θα δήτε ποιος είναι ο φωτισμένος.9
Όλες οι ακολουθίες καθώς και η ασκητική παράδοσις της Εκκλησίας αναφέρονται κυρίως σε τρεις πνευματικές καταστάσεις: Στην κάθαρσι από τα πάθη της ψυχής και του σώματος, στον φωτισμό του νου του ανθρώπου από την Χάρι του Αγίου Πνεύματος, και στην θέωσι της ψυχής και του σώματος του ανθρώπου. Κυρίως όμως μιλούν για την κάθαρσι και τον φωτισμό, επειδή οι ακολουθίες της Εκκλησίας είναι εκφράσεις της λογικής λατρείας. Οπότε ο νορμάλ Ορθόδοξος ποιος είναι; Ο βαπτισμένος, αλλά μη κεκαθαρμένος; Ο μη φωτισμένος; Ή ο κεκαθαρμένος και φωτισμένος; Ο τελευταίος φυσικά. Αυτός είναι ο νορμάλ Ορθόδοξος.
Άρα σε τι διαφέρουν οι νορμάλ Ορθόδοξοι από τους άλλους Ορθοδόξους; Στο δόγμα; Όχι, βέβαια. Πάρτε τους Ορθοδόξους, γενικά. Μεταξύ τους όλοι έχουν το ίδιο δόγμα, την ίδια παράδοσι και την ίδια κοινή λατρεία. Μέσα σε έναν ιερό ναό μπορεί να υπάρχουν π.χ. τριακόσιοι Ορθόδοξοι. Από αυτούς όμως μόνο οι πέντε να είναι σε κατάστασι φωτισμού, ενώ οι άλλοι να μην είναι. Και μάλιστα οι άλλοι να μην έχουν ιδέα του τι είναι κάθαρσις. 10
Οπότε τίθεται το ερώτημα: Οι νορμάλ Ορθόδοξοι Χριστιανοί μεταξύ αυτών πόσοι είναι; Δυστυχώς μόνο οι πέντε.
Η κάθαρσις όμως και ο φωτισμός είναι συγκεκριμένες καταστάσεις θεραπείας, που μπορούν να εξακριβωθούν από εμπείρους και φωτισμένους πνευματικούς πατέρες. Οπότε έχομε εδώ καθαρά ιατρικά κριτήρια. Ή μήπως δεν είναι καθαρά ιατρικά τα κριτήρια; Εφ' όσον ο νους είναι ένα φυσιολογικό όργανο του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου – διότι όχι μόνο οι Έλληνες ή οι Ορθόδοξοι έχουν νουν, αλλά και οι Μουσουλμάνοι και οι Βουδιστές και όλος ο κόσμος -, άρα όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια ανάγκη για κάθαρσι και φωτισμό. Η δε θεραπευτική αγωγή είναι μία. Ή υπάρχουν πολλές θεραπευτικές αγωγές γι' αυτό το νόσημα; Και είναι πράγματι νόσημα ή όχι;
Σημειώσεις:
8. Βλ. Ιωάννου Ρωμανίδου: «Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια, η δε Ορθοδοξία η θεραπεία της», εν Ορθοδοξία – Ελληνισμός, Πορεία στην Τρίτη Χιλιετία, Β’ τόμος, έκδοσις Ι. Μ. Κουτλουμουσίου, Άγιον Όρος, 1996, σσ. 67-76.
9. Ο καθηγητής κ. Γεώργιος Μαντζαρίδης, σε σχόλιό του σχετικό με το περιεχόμενο του βιβλίου του Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου με τίτλο Αναφορά στην Θεολογία του Γέροντος Σωφρονίου (έκδοσις Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2000), το οποίο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Σύναξη (τεύχος 85, Ιαν. – Μάρτ. 2003, σσ. 94-98), αναφέρει τα εξής (σ. 98): «... Η αγάπη προς τους εχθρούς αποτελεί το αψευδές κριτήριο της αλήθειας και της καθολικότητας της Εκκλησίας. Στην διδασκαλία του αγίου Σιλουανού και του Γέροντα Σωφρονίου οι άνθρωποι δεν διακρίνονται σε εχθρούς και φίλους (ή, σε καλούς και κακούς), αλλά σε γνωρίσαντας και αγνοούντας τον Θεόν. Όπου αναγνωρίζονται εχθροί, σημαίνει ότι απορρίπτεται μέρος του σώματος της ανθρωπότητας και φαλκιδεύεται η παγκοσμιότητα. Η τήρηση της εντολής της αγάπης προς τους εχθρούς σημαίνει ότι ο άνθρωπος αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους, (ότι) γίνεται καθολικός, παγκόσμιος. Και σε εκκλησιολογικό επίπεδο η αγάπη προς τους εχθρούς αποτελεί κριτήριο που βεβαιώνει την καθολικότητα. Αληθινή Εκκλησία είναι εκείνη που διατηρεί ζωντανή την αγάπη προς τους εχθρούς (σ. 350). Η επισήμανση αυτή είναι βαρυσήμαντη και ιδιαίτερα επίκαιρη στην εποχή μας».
10. Η λέξις Δυτικός εδώ νοείται όχι γεωγραφικά, αλλά πολιτισμικά και θρησκευτικά και σημαίνει την Δυτική, Παπική και Προτεσταντική, θρησκευτική και πολιτισμική παράδοσι.

Πῶς καταπολεμεῖται ἡ ἀμέλεια
(Ἁγίου Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου)
Ἂς ἐπιδιδώμαστε, λοιπόν, στὴν ἄσκησι καὶ νὰ μὴ δείχνωμε ἀμέλεια καὶ ἀδιαφορία. Διότι σ' αὐτὸ ἔχομε συνεργὸ αὐτὸν τὸν ἴδιον τὸν Κύριον, ὅπως εἶναι γραμμένο «Ὁ Θεὸς συνεργάζεται στὸ ἀγαθό με καθέναν ποὺ
προτιμᾶ τὸ ἀγαθόν». (Ρωμ. Η, 28) Καὶ γιὰ νὰ μὴν εἴμεθα ἀμελεῖς καὶ ἀδιάφοροι, καλὸν εἶναι νὰ μελετᾶμε καὶ τὸ ρητό τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου, ποὺ λέγει «Καθημερινῶς ἀποθνήσκω». (Α΄ Κορινθ. ΙΕ, 31). Ἐάν, δηλαδή, καὶ ἐμεῖς ζοῦμε σὰν νὰ ἐπρόκειτο να πεθάνωμε τὴν κάθε ἡμέρα, τότε δὲν θ᾽ ἁμαρτήσωμε. Ἀκόμη, νάχωμε στὸ νοῦ μας αὐτὸ ποὺ λέγεται συχνά, ὅτι, σὰν σηκωνώμαστε κάθε πρωΐ ἀπὸ τὸν ὕπνο, νὰ νομίζουμε ὅτι δὲν θὰ μᾶς βρῆ τὸ βράδυ.
Καὶ πάλιν, ὅταν πρόκειται να κοιμηθοῦμε, να νομίζωμε πὼς δὲν θὰ σηκωθοῦμε, ἀφοῦ, φυσικά, εἶναι ἀβέβαιη ἡ ζωή μας καὶ μετριέται ἡ κάθε μέρα ἀπὸ τὴ θεία
Πρόνοια. Αὐτὴ τὴ διάθεσι ἔχοντας καὶ μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο ζῶντας καθημερινά, οὔτε θὰ ἁμαρτήσουμε, οὔτε θὰ ἐπιθυμήσουμε τίποτε, οὔτε θὰ ὀργισθοῦμε ἐναντίον κανενός, οὔτε θὰ θησαυρίζουμε ἐπὶ τῆς γῆς· ἀλλά, ἐπειδὴ θὰ περιμένωμε πὼς ἴσως νὰ πεθάνωμε την κάθε μέρα, δὲν θἄχωμε τὴν ὄρεξι ν' ἀποκτήσουμε κτήματα καὶ σ᾿ ὅλους
ὅλα θὰ τὰ συγχωροῦμε. Ἐπὶ πλέον, οὔτε ἐπιθυμία γυναικός, οὔτε ἄλλην καμμιὰ ἀκάθαρτη ἡδονὴ καὶ ἀπόλαυσι θ᾽ ἀποκτήσουμε, ἀλλὰ θὰ τὴν ἀποστρεφώμαστε, σὰν κάτι τι ποὺ δὲν ἀξίζει τὴν προσοχή μας, σαν παροδικό. Καὶ τοῦτο, γιατὶ θὰ μᾶς κατέχη πάντοτε ἡ ἁγία ἀγωνία καὶ θὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Πάντοτε ὁ ἀνώτερος φόβος καὶ ὁ ἀγὼν τῶν δοκιμασιῶν διαλύει τὴν εὔκολη ἡδονὴ καὶ ἀνασταίνει τὴν ψυχὴ σὰν ἀρχίση νὰ πέφτη.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ὁ Μέγας Ἀντώνιος
Ἐκδ. Μ. Ρηγοπούλου σελ. 58-59

Σήμερα η Αγία Γη έγινε φτωχότερη…
και η Άνω Ιερουσαλήμ υποδέχθηκε ακόμη έναν Άγιο άνθρωπο.
Ανεχώρησε για την αιωνιότητα ακόμη ένας αγαπημένος μας Γέροντας, ένας από τους παλαιούς Αγιοταφίτες, ο Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Φρέατος του Ιακώβ στη Νεάπολη της Σαμάρειας.
Η κατά κόσμον θλίψη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, καθώς μέσα σε διάστημα μόλις ενός μηνός δύο αγαπημένοι Αγιοταφίτες και αδελφικοί φίλοι, πέρασαν από την επίγεια ζωή στην αιωνιότητα.
Άνθρωποι που στάθηκαν για δεκαετίες στην πρώτη γραμμή, σε δύσκολους καιρούς και επικίνδυνους τόπους, υπηρετώντας με αυταπάρνηση το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, τα Ιερά Προσκυνήματα και την Ορθόδοξη πίστη.
Δεν υπολόγισαν κόπους, δυσκολίες ή κινδύνους.
Έμειναν σταθεροί στη θέση και στην αποστολή τους, αφήνοντας πίσω τους μια βαριά και πολύτιμη παρακαταθήκη.
Τώρα η επίγεια πορεία τους ολοκληρώθηκε.
Για εμάς μένει η μνήμη τους, η προσφορά τους και το παράδειγμά τους.
Και πάνω απ’ όλα, μένει η ευχή τους.
Κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν πραγματικά.
Φεύγει η μορφή τους από τα μάτια μας, αλλά η παρουσία τους μένει βαθιά χαραγμένη στην ψυχή μας.
Καλό Παράδεισο, σεβαστοί μας Γέροντες.
Ο Θεός να σας αναπαύσει εν χώρα ζώντων, να σας κατατάξει εν σκηναίς δικαίων και να σας αξιώσει της χαράς της Αναστάσεως.
Και εμείς, όσοι μένουμε πίσω, θα κρατήσουμε άσβεστη τη μνήμη σας και θα συνεχίσουμε να ανάβουμε το κερί της ευγνωμοσύνης για όσα προσφέρατε στην Αγία Σιών και στην Εκκλησία.
Όταν η καμπάνα της Ιερουσαλήμ ηχήσει ξανά,
θα είναι σαν να ακούγεται η φωνή σας μέσα στους αιώνες.
Και όταν θα κοιτάζουμε προς την Αγία Πόλη, θα ξέρουμε πως ένα κομμάτι της ψυχής σας έμεινε εκεί για πάντα.
Να μας σκεπάζετε με την προσευχή σας από την Άνω Ιερουσαλήμ.
Αιωνία σας η μνήμη.
Και η ευχή σας, να είναι φυλαχτό μας.