Misha έγραψε:
...Σίλβερ με αναγκαζεις να σου μιλησω σκληρά γιατι πλέον γινεσαι επικινδυνος...
Ολοι μας έχουμε τουλάχιστον κοινή λογική και μπορούμε να καταλάβουμε το νόημα των λεγομένων των μελών του φόρουμ.
Μακάρι να είχα πίστη σε τέτοιο βαθμό που να πίστευα οτι δεν χρειάζεται η Ιατρική για την σωματική Ιαση και οτι με βαθειά προσευχη θα έλυνα τα ίατρικά μου θέματα.
Προσωπικά διαβαζω τον silver και παρακολουθώ τον τρόπο σκέψης του που πολλές φορές με βρίσκει σύμφωνο και τον παρακαλώ να συνεχίζει έτσι (εκτός απο τις προσωπικές αντεγκλήσεις με τον φίλο του απο την Καλλιθέα όπου πολλές φορές το χαλάει...)
Καθε αρνάκι κρέμεται απο το ποδαράκι του και είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του. Εκτός απο τα βλαμμένα που κρέμονται απο τα ποδαράκια άλλων ...
στα εύκολα ξέρω τι να κάνω - στα δύσκολα σε θέλω ...
eortologio_gr έγραψε:
να συνεχίζει έτσι (εκτός απο τις προσωπικές αντεγκλήσεις με τον φίλο του απο την Καλλιθέα όπου πολλές φορές το χαλάει...)
[/b][/u]
Αχ....και τα έχω ετοιμάσει όλα να σε ανακηρύξω όσιο της Καλλιθέας.....
Α...τι μου κάνει αυτός ο Σίλβερ....μου τα χάλασε πάλι.
Καλά μη βιάζεσαι όσιε της ποίησης μια μικρή αναβολή μέχρι να πει κι ο Σίλβερ το άξιος.
"Υμνείτε τα έργα Αυτού...."
Έργα του Θεού είναι τα πάντα.....΄ Και τα υμνούμε μα στίχους και ποίηση, με μουσική και κιθάρες!!!
Οι έχοντες σκληροκαρδία δεν αντιλαμβάνονται την ομορφιά της Θείας Δημιουργίας όταν εκφράζεται με λόγια καρδιάς.....
Μάλλον παρανοήθηκαν τα λεγόμενα μου-πάλι- και αυτό δεν με εκπλήσσει...
Ξαναλέω,ότι τα λόγια μου,είνια εμπνευσμενα απο ρποσωπικό πόθο και λαχτάρα για την ίαση ασθενειών που απαιτείται ΤΟ ΘΑΥΜΑ και τα φάρμακα δεν σε γλιτώνουν.....
Βλέπω ότι τα κολλήματα κια οι "κλίκες" καλα κράτουν..
Εις ανώτερα, ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΩ!
ΚΑΠΟΙΟΙ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΕΙΣ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΑ,ΚΑΙ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ....
Αραγε μόνο εγώ το θέλω??ας ελπίσουμε πως όχι...
"Φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες"
Misha έγραψε:
...Σίλβερ με αναγκαζεις να σου μιλησω σκληρά γιατι πλέον γινεσαι επικινδυνος...
Ολοι μας έχουμε τουλάχιστον κοινή λογική και μπορούμε να καταλάβουμε το νόημα των λεγομένων των μελών του φόρουμ.
Μακάρι να είχα πίστη σε τέτοιο βαθμό που να πίστευα οτι δεν χρειάζεται η Ιατρική για την σωματική Ιαση και οτι με βαθειά προσευχη θα έλυνα τα ίατρικά μου θέματα.
Aυτο αγαπητέ Χρήστο αφορά την προσωπική μας σχεση με τον Θεό,το κατά πόσον αυτή είναι μια γνήσια σχέση και όχι παραπροίόν της φαντασίας μας και εν τέλει τις αντοχές μας πνευματικές και σωματικές...
όμως δεν μπορεί ουδείς, καπηλευόμενος χωρία της Αγιας Γραφής ή των αγιων της Εκκλησίας ,να "παιζει" με την υγεία και τις ζωές των συνανθρώπων του υποδεικνυοντας ή υπονοώντας πως δηθεν η θεση της Εκκλησίας ειναι ενάντια στην Ιατρικη βοήθεια και μάλιστα οταν αυτη η αρωγή έχει επειγοντα και κρίσιμο χαρακτήρα...
μπορεί να κάνει οτι θελει εις εκαστος εξ ημών ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ .
η εκκλησιαστική πρακτικη τιμά τον ιατρό και την ιατρική πράξη και συνεπικουρεί στην επιτυχια της με την προσευχή και τα μυστήρια....
θα υπενθυμίσω πως απο τους πιο κοντινους ανθρωπους των οσιων γερόντων της εποχής μας ήταν οι θεράποντες γιατροί τους...στον π.Πορφυριο ο καρδιολογος του και ηδη μακαριστος κυρ Γιωργος Παπαζάχος,ο οφθαλμιατρος του και ηδη ιερεύς π.Ι.Χ. ...στον π.Παίσιο ο χειρουργος του ,στον π.Ιακωβο ο καρδιολόγος του επίσης...
οι γέροντες μας αν κι ειχαν εξουσια επι πνευματων ακαθάρτων και σωματικών ασθενειών εδειξαν σεβασμο στην κτιστη ταξη που έβαλε ο καλός Θεός....
και αν σε καποιες περιπτωσεις ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ασθενημάτων αρνήθηκαν για λόγους ασκησεως την ανθρωπινη βοηθεια ποτε δεν υπέδειξαν σε λαικους να πράξουν κατι ανάλογο....
αντιθετα πολλές φορές καθοδηγησαν τους ιατρους-πνευματικα του παιδια σε ορθες διαγνωσεις....
επειδη η κουβεντα ειναι ενδιαφέρουσα θα προτεινα να την ανοιξει καποιος σε αλλο ποστ υπό τον τιτλο "Ιατρική και Εκκλησία" ή καποιο ανάλογο..
...προς το παρον ως μια πρωτη συμβολη θα ξαναθυμίσω τα δύο ωραια πονήματα του παπα Φιλόθεου Φαρου "Βαδιζε υγιαινων" και " Η ίαση ως υγείας ολοκληρία" στα οποία με ρηξικέλευθο τρόπο πραγματεύεται τη σχέση του Χριστιανου ανθρωπου με το σώμα του,την υγεια και την ασθενεια και εν τέλει την ποιότητα της ζωής του..
silver έγραψε:Νόμιζα τα ποιηματάκια είναι ταλέντο ενός οσιομάρτυρα από την Καλλιθέα...
Δεν γνώριζα ότι έχει κολλύσει και άλλους.....
Καιρός να αρχίσω και εγώ. Ποιός ξέρει μπορεί νάχω ταλέντο. Ίσως έτσι μπορέσω αντί για φέτα των 20 $ το κιλό, να αγοράσω χαλβά των 22$ το κιλό..........
“Όποιος θέλει να γίνει Χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής”
“Η ψυχή του Χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Να πετάει μες τʼ άπειρο, μες τʼ άστρα, μες τα μεγαλεία του Θεού, μες τη σιωπή.
Όποιος θέλει να γίνει Χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι. Πρέπει να πονάεις. Ν΄ αγαπάεις και να πονάεις. Να πονάεις γι΄ αυτόν που αγαπάεις. Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο. Όλη νύχτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τα πόδια, για να συναντηθεί με τον αγαπημένο. Κάνει θυσίες, δεν λογαριάζει τίποτε, ούτε απειλές, ούτε δυσκολίες, εξαιτίας της αγάπης. Η αγάπη προς τον Χριστό είναι άλλο πράγμα, απείρως ανώτερο.
Και όταν λέμε αγάπη, δεν είναι οι αρετές που θ΄ αποκτήσουμε αλλά η αγαπώσα καρδία προς τον Χριστό και τους άλλους. Το καθετί εκεί να το στρέφουμε. Βλέπουμε μια μητέρα να έχει το παιδάκι της στην αγκαλιά, να το φιλάει και να λαχταράει η ψυχούλα της; Βλέπουμε να λάμπει το πρόσωπό της, που κρατάει τ΄ αγγελούδι της; Όλ΄ αυτά ο άνθρωπος του Θεού, τα βλέπει, του κάνουν εντύπωση και με δίψα λέει: “Να είχα κι εγώ αυτή τη λαχτάρα στον Θεό μου, στον Χριστό μου, στην Παναγίτσα μου, στους Αγίους μας!”. Να, έτσι πρέπει ν΄ αγαπήσουμε τον Χριστό, τον Θεό. Το επιθυμείς, το θέλεις και το αποκτάς με την χάρι του Θεού.
Εμείς, όμως, έχουμε φλόγα για τον Χριστό; Τρέχουμε, όταν είμαστε κατάκοποι, να ξεκουραστούμε στην προσευχή, στον Αγαπημένο ή το κάνουμε αγγαρεία και λέμε: “Ω, τώρα έχω να κάνω και προσευχή και κανόνα…”; Τι λείπει και νιώθουμε έτσι; Λείπει ο Θείος έρως. Δεν έχει αξία να γίνεται μια τέτοια προσευχή. Ίσως μάλιστα κάνει και κακό.Αν στραπατσαριστεί η ψυχή και γίνει ανάξια της αγάπης του Χριστού, διακόπτει ο Χριστός τις σχέσεις, διότι ο Χριστός “χοντρές” ψυχές δεν θέλει κοντά Του. Η ψυχή πρέπει να συνέλθει πάλι, για να γίνει άξια του Χριστού, να μετανοήσει “έως εβδομηκοντάκις επτά”. Η μετάνοια η αληθινή θα φέρει τον αγιασμό. Όχι να λέεις, “πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος” κ.λ.π., αλλά μπορείς να λέεις, “θυμάμαι κι εγώ τις μέρες τις αργές, που δεν ζούσα κοντά στον Θεό…”. Και στη δική μου τη ζωή, κάπου θα υπάρχουν άδειες μέρες. Ήμουν δώδεκα χρονών, που έφυγα για το Άγιο Όρος. Δεν ήταν αυτά χρόνια; Μπορεί βέβαια να ήμουν μικρό παιδί, αλλά έζησα μακράν του Θεού τόσα χρόνια!…
Ακούστε τι λέει ο Ιγνάτιος Μπραντσιανίνωφ στο βιβλίο του Υιέ μου, δός μοι σήν καρδίαν:
"Πάσα γάρ εργασία σωματική τε και πνευματική μη έχουσα πόνον ή κόπον, ουδέποτε καρποφορεί τω ταύτην μετερχο΄μενω ότι βιαστή εστίν η Βασιλεία των ουρανών και “βιασταί αρπάζουσιν αυτήν”, βίαν ειπών την του σώματος εν πάσιν επίπονον άσκησιν".
Όταν αγαπάεις τον Χριστό, κάνεις κόπο, αλλά ευλογημένο κόπο. Υποφέρεις, αλλά με χαρά. Κάνεις μετάνοιες, προσεύχεσαι, διότι αυτά είναι πόθος, θείος πόθος. Και πόνος και πόθος και έρωτας και λαχτάρα και αγαλλίαση και χαρά και αγάπη. Οι μετάνοιες, η αγρυπνία, η νηστεία είναι κόπος, που γίνεται για τον Αγαπημένο. Κόπος, για να ζεις τον Χριστό. Αλλ΄ αυτός ο κόπος δεν γίνεται αναγκαστικά, δεν αγανακτείς. Ό,τι κάνεις αγγαρεία, δημιουργεί μεγάλο κακό και στο είναι σου και στην εργασία σου. Το σφίξιμο, το σπρώξιμο, φέρνει αντίδραση. Ο κόπος για τον Χριστό, ο πόθος ο αληθινός είναι Χριστού αγάπη, είναι θυσία, είναι ανάλυσις. Αυτό ένιωθε και ο Δαβίδ: "Επιπόθει και εκλείπει η ψυχή μου εις τας αυλάς του Κυρίου". Ποθεί με λαχτάρα και λιώνει η ψυχή μου απ΄ την αγάπη του Θεού. Αυτό του Δαβίδ ταιριάζει με το στίχο του Βερίτη που μ΄αρέσει:
"Συντροφιά με τον Χριστό λαχτάρησα να ζήσω, ως να φτάσει κι η στερνή στιγμή να ξεψυχήσω".
Χρειάζεται προσοχή και προσπάθεια, για να κατανοεί κανείς αυτά που μελετάει και να τα ενστερνίζεται. Αυτός είναι ο κόπος που θα κάνει ο άνθρωπος. Στην κατάνυξη, στη ζέση, στα δάκρυα θα μπει μετά χωρίς να κοπιάσει. Αυτά ακολουθούν, είναι δώρα Θεού. Ο έρωτας θέλει προσπάθεια; Με την κατανόηση των τροπαρίων και κανόνων και των Γραφών έλκεσαι ευφραινόμενος, μπαίνεις μέσα στην αλήθεια ευφραινόμενος. “Έδωκας ευφροσύνην εις την καρδίαν μου”, όπως λέει ο Δαβίδ. Έτσι αυθόρμητα μπαίνεις στην κατάνυξη, αναίμακτα, καταλάβατε;Εγώ ο καημένος επιθυμώ ν΄ ακούω τα λόγια των Πατέρων, των ασκητών, τα λόγια της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Σ΄ αυτά θέλω να εντρυφώ. Αυτά καλλιεργούν τον θείο έρωτα. Τα επιθυμώ και προσπαθώ, αλλά δεν μπορώ. Αρρώστησα και "το μέν πνεύμα πρόθυμος, ή δε σάρξ ασθενής". Δεν μπορώ να κάνω μετάνοιες. Τίποτε. Επιθυμώ, έχω ζήλο και έρωτα να είμαι στο Άγιο Όρος και να κάνω μετάνοιες, να προσεύχομαι, να λειτουργώ και να είμαι μ΄ έναν ακόμη ασκητή. Είναι καλύτερο να είναι δύο. Το είπε ο ίδιος ο Χριστός: "Ού γάρ εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι είς το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών".
Από το βιβλίο “ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ” γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ Καυσοκαλυβίτου
ερχεται και η αρκτος σε λιγο...
