Re: Χριστός Ανέστη
Δημοσιεύτηκε: Τετ Απρ 22, 2009 8:50 am
Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου, καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος.
Το μυνημα ειναι σαφες και αμετακλητο. Οσο θορυβο και να κανουν τα ταγκαλακια, και οι υποτακτικοι τους, το μονον καινον υπο τον ηλιον, κατα τον Αγιο Ιωαννη τον Δαμασκηνο τον Μεγα που θεοπνευστως συνεγραψε και τον θειον Αναστασιμο κανονα, εχει πραγματοποιηθει. Η Θεια Οικονομια εκπληρωθηκε. Το Εργο επιτελεσθη.
Ο Θεος εγινε Ανθρωπος, για να γινει ο Ανθρωπος Θεος.
Τωρα ο δρομος ειναι ανοιχτος και τα σκυλια-δαιμονια δεμενα. Ολα ειναι θεμα προαιρεσης και καταθεσης στους Αχραντους πληγωμενους ποδες του Ανασταντος Κυριου της Δοξης.
Χαρηκαν τοτε και για λιγο οσοι Τον ειδαν Εσταυρωμενο και τεθανατωμενο. Λυπηθηκαμε εμεις ολοι τα παιδια Του.
Τωρα και για παντα χαιρομαστε εμεις οσοι τον πιστευουμε Αναστημενο και αρα Τον βλεπουμε. Και λυπουνται οσοι χαιροντουσαν τοτε.
Η Βασιλεια των Ουρανων δεν ειναι πια κοντα μας. Ειναι τωρα, ειναι παρον, ηδη απο τον λειτουργικο χρονο της Εκκλησιας μας, την καθε Κυριακη μας.
Ειναι η αδιαστατη, αχρονη, συν-αισθηση με τον Κυριο μας, την Θεοτοκο, τους Αγιους μας, τους προαπελθοντες αδελφους μας.
«ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς.... ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι... ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς εν εσμέν... ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν... ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού».
Ετη πολλα εις παντες και ευλογημενα παρα Κυριου και Θεου ημων Σωτηρος Ιησου Χριστου ω πρεπει πασα δοξα τιμη και προσκυνησις εις τον αιωνα. Αμην.
Το μυνημα ειναι σαφες και αμετακλητο. Οσο θορυβο και να κανουν τα ταγκαλακια, και οι υποτακτικοι τους, το μονον καινον υπο τον ηλιον, κατα τον Αγιο Ιωαννη τον Δαμασκηνο τον Μεγα που θεοπνευστως συνεγραψε και τον θειον Αναστασιμο κανονα, εχει πραγματοποιηθει. Η Θεια Οικονομια εκπληρωθηκε. Το Εργο επιτελεσθη.
Ο Θεος εγινε Ανθρωπος, για να γινει ο Ανθρωπος Θεος.
Τωρα ο δρομος ειναι ανοιχτος και τα σκυλια-δαιμονια δεμενα. Ολα ειναι θεμα προαιρεσης και καταθεσης στους Αχραντους πληγωμενους ποδες του Ανασταντος Κυριου της Δοξης.
Χαρηκαν τοτε και για λιγο οσοι Τον ειδαν Εσταυρωμενο και τεθανατωμενο. Λυπηθηκαμε εμεις ολοι τα παιδια Του.
Τωρα και για παντα χαιρομαστε εμεις οσοι τον πιστευουμε Αναστημενο και αρα Τον βλεπουμε. Και λυπουνται οσοι χαιροντουσαν τοτε.
Η Βασιλεια των Ουρανων δεν ειναι πια κοντα μας. Ειναι τωρα, ειναι παρον, ηδη απο τον λειτουργικο χρονο της Εκκλησιας μας, την καθε Κυριακη μας.
Ειναι η αδιαστατη, αχρονη, συν-αισθηση με τον Κυριο μας, την Θεοτοκο, τους Αγιους μας, τους προαπελθοντες αδελφους μας.
«ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς.... ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι... ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς εν εσμέν... ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν... ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού».
Ετη πολλα εις παντες και ευλογημενα παρα Κυριου και Θεου ημων Σωτηρος Ιησου Χριστου ω πρεπει πασα δοξα τιμη και προσκυνησις εις τον αιωνα. Αμην.