Θα πούμε ξανά ΟΧΙ;

[constantinosa.gr]

Η Ελλάδα διέρχεται μία από τις πλέον οδυνηρές κρίσεις κατά την μακραίωνη ιστορία της. Απόδειξη τρανή είναι το ότι οι πλείστοι την αντιλαμβανόμαστε ως οικονομική στο πλαίσιο της παγκόσμιας ύφεσης και όχι ως κρίση αξιών! Έχοντας μαγευθεί από το εκμαυλιστικό καταναλωτικό πνεύμα των σειρήνων του συστήματος, αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι απεργάζονται τον αφανισμό της ιδιοπροσωπείας μας, όπως φυσικά και εκείνης των άλλων εθνών.



Η Ελλάδα αντιμετώπισε κατά το παρελθόν δύο σοβαρότατες κρίσεις. Η πρώτη επέφερε την εύκολη κατάληψή της από τους Ρωμαίους, η δεύτερη την επίσης εύκολη κατάληψη της από τους Οθωμανούς Τούρκους. Και στις δύο περιπτώσεις είχαμε κρίσεις πολιτισμού, οι οποίες αναπόφευκτα επέφεραν και οικονομικές. Οι ιστορικοί αναλυτές αθύρματα της υλιστικής ιδεολογίας και όχι ελεύθεροι άνθρωποι επικεντρώνουν την προσοχή τους στον οικονομικό παράγοντα δεχόμενοι ότι το οικονομικό είναι το μόνο προς ενέργεια κίνητρο του ανθρώπου. Γι’ αυτούς ο άνθρωπος της ανιδιοτέλειας και της θυσίας παραμένει στην εποχή μας αθέατος, αθέατος μέχρι ανυπαρξίας. Γι’ αυτό και καταντήσαμε να ζούμε σε αντιηρωική εποχή. Μάλιστα πολλοί ασπάζονται το δόγμα “αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες” (Μπρέχτ).



Αντί να αναλύσουμε τα αίτια που επέφεραν την υποδούλωσή μας στους Ρωμαίους βαυκαλιζόμαστε με το να αναμασούμε το γραφέν από τον Ρωμαίο ποιητή Οράτιο: "Η Ελλάδα, κατακτημένη με τα όπλα, νίκησε τον κατακτητή κι έφερε τις τέχνες στο απολίτιστο Λάτιο". Υπήρξαν όμως και Ρωμαίοι με πολύ διαφορετική άποψη για τους Έλληνες. Ο κήνσωρ Κάτων (234 -149 π.Χ., δηλαδή πριν από την κατάκτηση της νότιας Ελλάδος), αν και πολύ καλός γνώστης της ελληνικής, ορκίστηκε «να αποκεφαλίσει και να καυτηριάσει σαν ύδρα κάθε είδους πολυτέλεια και φιληδονία» και να εξαγνίσει τη Ρώμη από τη νοσηρή επιρροή των Ελλήνων φιλοσόφων και συμβούλεψε το γυιό του να μην ασχοληθεί με τη μελέτη της λογοτεχνίας αυτής της «άχρηστης φυλής». Δεν ήταν εμπαθής μισέλλην ο Κάτων. Ήθελε απλώς να προστατέψει τα χρηστά ήθη των Ρωμαίων και να αποτρέψει αυτούς από την προκλητική πολυτέλεια και τη φιληδονία. Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε ότι τότε δεν είχε πέραση ούτε ο προσωκρατικός ούτε ο σωκρατικός ούτε και ο αριστοτελικός φιλοσοφικός λόγος, αλλά ο “φιλοσοφικός” λόγος της κάθε προστυχιάς! Αυτός, σε συνδυασμό με τις ατέλειωτες πολεμικές συγκρούσεις πριν από την εφήμερη ενότητα, οδήγησε στο να καταστεί η Ελλάδα έρημη χώρα λόγω της τρομακτικής δημογραφικής συρρίκνωσης.



Τα ίδια επανελήφθησαν και κατά τους εσχάτους καιρούς της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας. Βέβαια στην περίπτωση αυτή οι ιστορικοί αναλυτές ανακαλύπτουν και άλλα αίτια, τους θρησκευτικό φανατισμό και μισαλλοδοξία! Δεν αρκούνται όμως μόνο στις αναλύσεις. Εξοβελίζουν την χιλιετή περίοδο της Ρωμανίας από τις σελίδες της ιστορίας μας υποταγμένοι στη γραμμή Κοραή, ο οποίος έγραψε για κατάληψη της Ελλάδος από τους Μακεδόνες! Κατανοούμε τουλάχιστον εμείς οι Βόρειοι Έλληνες τί όπλα προσφέρουμε στους πολεμίους μας; Τα αίτια για την πτώση της Ρωμανίας υπήρξαν ακριβώς τα ίδια και απαράλλακτα. Τώρα έχουμε θαυμαστή την κριτική ανάλυση της τότε κοινωνίας από πρόσωπο της Εκκλησίας και πρύτανη του πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, τον Ιωσήφ Βρυέννιο (1350-1431 μ.Χ.). Κάνει ενώπιον της αυλής το 1419 μ.Χ. λόγο για την «ολόσωμον πληγήν» και την «νόσον καθολικήν». Το γένος έχει περιπέσει σε ποικίλα πάθη και αμαρτίες. Όλοι οι χριστιανοί έγιναν «υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, απειθείς, λιποτάκται, ανόσιοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι». Έγιναν οι άρχοντες κοινωνοί ανόμων, οι υπεύθυνοι άρπαγες, οι κριτές δωρολήπτες, οι μεσίτες ψευδείς, οι νεώτεροι ακόλαστοι, οι γηράσαντες μεθυσμένοι, οι αστοί εμπαίκτες, οι χωρικοί άλαλοι, «και οι πάντες αχρείοι». Συγχρόνως με την γενική κατάπτωση των ανθρώπων χάθηκε «ευλαβής από της γης, εξέλιπε στοχαστής, ουχ εύρηται φρόνιμος». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον επέπεσαν εκ δυσμών και εξ ανατολών διάφοροι εχθροί και λυμαίνονται την αυτοκρατορία. Φυσικά αυτά συνοδεύτηκαν από νέα τρομακτική δημογραφική συρρίκνωση με αποτέλεσμα στα τείχη κατά την ύστατη πολιορκία να βρίσκονται κατά τον ενεργήσαντα την απογραφή ιστορικό Φραντζή 4973 μαχητές Ρωμηοί ή Έλληνες, για όσους απεχθάνονται τον πρώτο όρο, και άλλοι τόσοι περίπου μισθοφόροι.



Οι σπουδαγμένοι είχαν ήδη λάβει τον δρόμο της φυγής προς τη Δύση με “τας διφθέρας υπό μάλης”. Με περισσή καύχηση τονίζουν όλοι οι της υλιστικής – φράγκικης ιστοριογραφίας ότι αυτοί για μία ακόμη φορά μετέφεραν τα φώτα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στο “Λάτιο” αφήνοντας πίσω τους έναν λαό καταδικασμένο στην αμάθεια και υποταγμένο πλήρως στην δουλική, κατ΄ αυτούς, εκκλησιαστική αρχή. Πήγαν οι “φωτισμένοι” μας εκεί στη Δύση και έγιναν τάχιστα ένα με τους εκεί ασπασθέντες με πρώτο τον πολύ Βησσαρίωνα τον Πόντιο τον παπισμό! Βέπετε εκεί στη Δύση τα πάντα έλαμπαν με τις ατέλειωτες πυρές της “Ιερής εξέτασης”!



Σκοτάδι βαθύ αλλού εννιά αιώνων (Καππαδοκία), αλλού πέντε και πλέον (Μακεδονία), αλλού λιγότερο κάλυψε τη γη μας. Η Δύση ήσυχη, αφού επί τέλους δεν υπήρχε το βασίλειο των “σχισματικών” επιδόθηκε με λαχτάρα σε έργα πολιτισμού όπως η εξόντωση των ινδιάνων της Αμερικής και ο εξανδραποδισμός των ιθαγενών της Αφρικής. Και οι πρόγονοί μας εδώ υπέμεναν με καρτερία αλλά και με διαρκείς επαναστάσεις τη σκλαβιά. Και ήρθε κάποτε η πολυπόθητη ώρα για την επανάσταση την τελική, όπως νομίζουμε. Νομίζουμε, γιατί δεν θέλουμε να αποδεχθούμε ότι άλλοι μας απελευθέρωσαν και όχι οι ποταμοί αιμάτων των αγωνιστών και των αμάχων. Και αυτοί οι άλλοι επέβαλαν δοτούς άρχοντες με σκοπό να μας επιβάλουν και τον πολιτισμό τους τον φράγκικο. Και ήσαν ολοπρόθυμοι πολιτικοί, διανοούμενοι και έμποροι να υπηρετήσουν ξένα συμφέροντα στον τόπο μας με τη διοικούσα Εκκλησία απαθή και συμβιβασμένη ενώπιον του σχεδίου πολιτιστικής αλλοτρίωσης του λαού μας. Πάλι καλά που κατορθώσαμε, καθώς έπρεπε να περάσουν δεκαετίες πριν ο λαός μας διαβρωθεί πλήρως, τα σύγχρονα έπη. Και το τελευταίο επί ελληνικού εδάφους (έσχαστο για τον ελληνισμό είναι το έπος της ΕΟΚΑ) “πανηγυρίζουμε”, ώσπου οι απάτριδες διεθνιστές να καταργήσουν και τον ευτελή, όπως κατάντησε εορτασμό. Πάντως προς το παρόν καμαρώνουμε για τη νεολαία μας που παραπαίει και τις ένοπλες δυνάμεις με το πλήθος των λιποτακτών των κοινωνικά ισχυρών, εκφωνούμε πανηγυρικούς της δεκάρας, και επιβεβαιώνουμε για εσωτερική κατανάλωση ότι στέκουμε υπερασπιστές της ελεύθερης χώρας μας που μας παρέδωσαν οι ήρωες πεσόντες και μη στο πεδίο της μάχης. Και δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι τη χώρα αυτή την ξεπουλήσαμε έχοντας ξεπουλήσει πρώτα την ψυχή μας “δια μίαν δολεράν καλημέραν των πρέσβεγων των αθρωποφάγων”, κατά τον Μακρυγιάννη. Άραγε θα ξαναπούμε ΟΧΙ σε επίβουλο;



“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”

http://www.antibaro.gr/node/2156

[Andreasmas]

Άραγε θα ξαναπούμε ΟΧΙ σε επίβουλο;>>

Πολύ εύστοχη και επίκαιρη ερώτηση.
Πριν προσπαθήσω να δώσω μια σύντομη απάντηση ,θέλω πρώτα να κάνω μια παρεμβολή με την οποία να φανεί το τι είναι ο Έλληνας .

Τι είναι ο Έλληνας;
Μελετώντας κανείς τον Όμηρο, τον πρώτο εν τη γεννέση του ποιητή και ταυτοχρόνως τον ένα και μοναδικό ανά τον κόσμο και που κανείς μα κανείς δεν μπόρεσε να τον ξεπεράσει αλλά κι ούτε και στο ελάχιστο να τον πλησιάσει ,αυτομάτως γεννάται ένας ανυπέρβλητος θαυμασμός και ένα δέος για το ταλέντο του ανθρώπου αυτού.
Και φυσικά δεν είναι το είδος της στιχοπλοκίας (απλή ή σύνθετη) που χρησιμοποιεί ,
αλλά κάτι το διαφορετικό.
Είναι που μέσα σε ελάχιστους στίχους ,κατορθώνει και δίνει νοήματα σπάνια και διαχρονικά , προφητικά θα έλεγα.
Γνώστης της κουλτούρας ,και ψυχής του Έλληνα με τα όσα προτερήματα ή και αδυναμίες που έχει ,κάνει κι ένα άλλο βήμα και τον ψυχογραφεί και μέσα από στίχους και λέξεις δημιουργεί με την ακουστική τους μια τελειότητα αλλά και μια πραγματικότητα ως το τι είναι ο Έλληνας .

Στους πρώτους στίχους της Ιλιάδας γράφει:
<<Μήνιν άειδε θεά Πηληϊάδεων Αχιλήος ουλομένην……..Ατρεΐδης τε άναξ ανδρών και δίος Αχιλεύς>>
δηλ.
Ψάλε θεά τον τρομερό θυμό του Αχιλλέως …εναντίον του Αγαμέμνονα…

Φαίνεται λοιπόν εδώ οι δυο κολοσσοί ,οι δυο κορυφαίοι ,αυτοί που αγάπησαν την Πατρίδα τόσο πολύ και που αγωνίστηκαν μέχρις εσχάτων για ό,τι πολυτιμότερον στη ζωή τους είχαν ,να φτάνουν στο πιο κρίσιμο σημείο του πολέμου και αντί να τα βρουν μεταξύ τους έκαναν τα άνω κάτω. Για μια γυναίκα, τους οδήγησαν τα πάθη να συμβεί αυτό που έγινε και που χιλιάδες ήταν οι νεκροί πρόγονοί μας μετέπειτα εξαιτίας των.Καβγάδες για το τίποτα ,όπως λέμε ,στοιχείο κι αυτό του δύστροπου του χαρακτήρα μας .

Πάμε στην Οδύσσεια:
<<Άνδρα μοι έννεπε ,μούσα ,πολύτροπον ,ος μάλα πολλά….>>
Στους πρώτους στίχους κι εδώ ,χαρακτηρίζει ο Όμηρος ,ο κορυφαίος των κορυφαίων ποιητής ,τον Έλληνα ως πολύτροπον.
Πολύτροπος λοιπόν ο Έλληνας ! Είναι αυτός που χρησιμοποιεί χίλιους και δυο τρόπους ,θεμιτούς ή αθέμιτους ,με ό,τι πονηρία ,λαδανιά κ.ά.για να πετύχει το στόχο του .
Ένα στόχο που εναντιώνεται ,θα`λεγε κανείς ,στα πάθη και αδυναμίες του αφεντικού του ,του ίδιου του εαυτού του .

Στο ερώτημα πάλι:
Τι είναι ο Έλληνας;

Εδώ όμως δεν επιθυμώ να μιλήσω εγώ ,ας μιλήσουν δυο άνθρωποι που μισούν τον Έλληνα ,μισούν την Ελλάδα μας ,την Πατρίδα μας ,κι ό,τι ακούει στο όνομα Ελλάδα.

1. Φρήντριχ Σίλερ:
<<Καταραμένε Έλληνα
Όπου να γυρίσω την σκέψη μου, όπου και να στρέψω την ψυχή μου, μπροστά μου σε βλέπω, σε βρίσκω.
Τέχνη λαχταρώ, Ποίηση, Θέατρο, Αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά, πρώτος και αξεπέραστος.
Επιστήμη αναζητώ, Μαθηματικά, Φιλοσοφία, Ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος.
…Για Δημοκρατία διψώ, Ισονομία και Ισότητα, εσύ μπροστά μου, ασυναγώνιστος κι ανεπισκίαστος.
Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη Γνώση…
Γιατί να σε αγγίξω;
Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός;
Γιατί δεν με αφήνεις στην δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;>>


2. Τι είπε ο Νίτσε για τους Έλληνες;
<<Σε κάθε εποχή οι εκάστοτε πολιτισμοί, προσπάθησαν με οργή ή αγανάκτηση, να βγούν από το ζυγό των Ελλήνων, γιατί οι δημιουργίες τους φαίνονται αδέξιες μιμήσεις τον ελληνικών δημιουργημάτων και ξέσπασαν με οργή εναντίον του λαού αυτού, που τόλμησε να χαρακτηρίσει βάρβαρο, ότι ήταν ξένο προς αυτούς. Ποιοί είναι οι άνθρωποι αυτοί που διεκδικούν πάνω απο όλους τους λαούς τη μεγαλοφυία;
Δυστυχώς δεν είχαμε την τόλμη να ανακαλύψουμε το κώνειο,που θα μας γλύτωνε για πάντα απο ένα τέτοιο φαινόμενο. Γιατί ούτε το δηλητήριο, ούτε ο φθόνος, ούτε η αχαλίνωτη συκοφαντία, δεν κατόρθωσαν να αγγίξουν την άφταστή τους γαλήνη .
Για αυτό μπροστά στους Έλληνες, δοκιμάζουμε ντροπή και δέος και κάθε άντρας που τιμά την αλήθεια, ας διαλαλήσει αυτή την αλήθεια:
<<Παρόμοιοι με τον Ηνίοχο που οδηγεί το άρμα, οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους τα χαλινάρια της τέχνης μας και κάθε τέχνης>>


Να λοιπόν που και δεδηλωμένοι εχθροί μας σκύβουν αυτοβούλως την κεφαλή των στο μεγαλείο το ελληνικό και που πάντα θα αναρωτιούνται ,τι είναι ο Έλληνας ,ο άνθρωπος αυτός που μέσα από πάθη ,πολέμους ,λιμούς ,λοιμούς ,φυσικές καταστροφές και τραγωδίες επαναλαμβανόμενες ,κατορθώνει παρ`όλα αυτά ,όχι μόνο να υπάρχει, αλλά και να μεγαλουργεί, να γράφει Ιστορία .
Ο Έλληνας δεν είναι αυτός που έστρεψε και που είναι σε θέση να στρέψει τον ρου της Ιστορίας και να δημιουργήσει νέα δεδομένα και νέους ορίζοντες στην οικουμένη;

Κατά και μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ήταν οι σύμμαχοί μας που μέσα από τις μεγαλοστομίες τους υπόσχονταν, ένα και δικό τους όνειρο ,για μια Ελλάδα όπως της αρμόζει;
Λόγια, λόγια, λόγια και διηγώντας τα να κλαις.
Έχουμε όμως κι εμείς την ευθύνη των πράξεών μας με τις επιλογές μας .
Τότε στα Δεκεμβριανά του 1944 δεν ήταν που ο γέρος της Δημοκρατίας ,εκάλεσε Άγγλους και Ινδούς στρατιώτες για να κατασφάξουν στην Ομόνοια τους Έλληνες αντιρρησίες; Να λοιπόν που και σήμερα η Ιστορία επαναλαμβάνεται με άλλες βεβαίως συνθήκες ,με άλλα πρόσωπα, η ουσία όμως είναι η ίδια.

Μη βιαστείτε να μου προσαρτήσετε πολιτικό χρώμα ,γιατί κι ο ίδιος στερούμαι απ` αυτό.
Έχω γεμίσει το είναι μου από Ελλάδα και πάνω από όλα το Θεό και δε χωρά τίποτε άλλο πια εκεί.
Πιστεύω στον Έλληνα ,πιστεύω στην Πατρίδα των μαρτύρων και ηρώων ,αγαπώ τα πάντα σ` αυτό το χώρο και δε δέχομαι να καθυβρίζονται ασύστολα και αναίτια τα ιερά και όσια.

Αχ βρε Κολοκοτρώνη ,εσύ η ψυχή του αγώνα .
Εσύ που παρ` όλα αυτά αντί για τη δικαίωση ,γεύτηκες τη φυλακή .
Ποιος ,Εσύ !
Κι όταν ο Ιμπραΐμ αλώνιζε και σκορπούσε το θανατικό στο Μωριά ,τότε και σε απελευθέρωσαν .
Ανίκανοι ,όπως πάντα οι ανίκανοι τιποτένιοι και που δε γνώριζαν τι εστί όπλο και αγώνας ,σε κάλεσαν να κάνεις αυτό που δε μπορούσαν οι ίδιοι.
Και σα να μη θυμόσουν τάχα τα όσα υπέστης είχες συγχωρέσεις ήδη τους πάντας και τα πάντα για το καλό της Πατρίδας .

Αλλά ας γυρίσουμε και πιο πίσω στη μακραίωνη Ιστορία μας .

Μέγας Αλέξανδρος :
Ο ένας και μοναδικός στρατάρχης που έφτασε και κατάκτησε τόσες χώρες όσο κανείς άλλος, και που αγαπήθηκε όσο κανείς άλλους από τους λαούς αυτούς .Αντί να νιώσουν τη σκλαβιά ,γεύτηκαν την ελευθερία της γνώσης και αλήθειας .Η Δαρεία, η μητέρα του Δαρείου δεν πέθανε όταν σκοτώθηκε ο γιος της ,αλλά όταν πέθανε ο Αλέξανδρος ο κατακτητής .Ήταν αυτός που τους σεβάστηκε και που δε δέχτηκε ούτε καν να δει την όμορφη γυναίκα του Δαρείου ,όπως έλεγαν ,για λόγους αβροφροσύνης και τιμιότητας ,αλλά ούτε και να την δουν άλλοι και να του την περιγράψουν επέτρεψε.
Ω μεγαλείο της ψυχής .
Κι όταν του έδωσαν το πανάκριβο σεντούκι του Πέρση δυνάστη ,για να βάλει τους θησαυρούς του, αντί αυτών τοποθέτησε τα έπη του Ομήρου και που γι` Αυτόν ήταν όπως σε μας η Αγία Γραφή.

Ερωτώ:
Τι είναι ο Έλληνας;
Ο ΄Ελληνας είναι ο Γέρος του Μωριά ,
είναι ο Μέγας Αλέξανδρος ,
είναι ο Παύλος Μελάς ,
είναι όλοι αυτοί ,άνδρες ή γυναίκες που έκλεισαν στην καρδιά τους μέσα την Ελλάδα και πάνω απ` όλα την Ορθοδοξία και που δε λογάριασαν τίποτα παρά μόνο τα ιδανικά αυτά .Με αυτά πρωτοβύζαξαν τη ζωή ,μ` αυτά μεγάλωσαν και θέριεψαν και πάλεψαν γι` αυτά ,μ` αυτά στην άλλη ζωή ταξίδεψαν.
Να λοιπόν τι είναι ο Έλληνας !

Ω Θεέ μου !
Ω Μεγαλοδύναμε !
Στη διάβα της Ιστορίας διάλεξες δυο λαούς ,τους Εβραίους και του Έλληνες .
Τους προετοίμασες και τους δυο.
Τον πρώτο για να έλθεις στη Γη και να σταυρωθείς.

Τους Έλληνες ,κι αφού τους βοήθησες στις γνώσεις και τον τρόπο σκέψης και έκφρασης με τη μοναδική στον κόσμο γλώσσα ,τη γλώσσα του Ευαγγελίου ,μας έκανες κήρυκες του λόγου Σου ανά τον κόσμο όλο .Ατίθασοι και αναρχικοί όπως είμαστε δε μάθαμε να υπακούουμε ως πρέπει στο θέλημά Σου .Κι όμως ,Εσύ Θεέ μου ως στοργικός Πατέρας φρόντιζες κάθε φορά να μας μαζεύεις κοντά Σου.

Οι σύγχρονοι ιστορικοί μελετητές θεωρούν την πτώση της Πόλης πως δεν έγινε το 1453,αλλά το 1204 ,τότε με τους σταυροφόρους .Λένε λοιπόν πως μας χρειάζονταν οι Τούρκοι τότε για τετρακόσια και τόσα χρόνια ,γιατί ήταν οι καλύτεροι φύλακες και που μας προστάτεψαν από τους μεγαλύτερους εχθρούς μας ,τους Παπικούς ,τους εχθρούς της ψυχής μας .Βέβαια πολλές περιοχές της Πατρίδας μας ήταν τότε υπό Βενετική κατοχή του Πάπα όπως τα Επτάνησα .Κι όμως και για εκεί ο Κύριος είχε το σκοπό Του.
Σε κάθε νησί τοποθέτησε κι έναν Άγιο. Ο Άγιος Γεράσιμος από τα Τρίκαλα της Κορινθίας,
έγινε Άγιος της Κεφαλλονιάς ,και όλης της Ελλάδας .Κι έτσι δε μπόρεσε και ούτε θα το κατορθώσει ποτέ να πετύχει το μιαρό του σχέδιο ο Ποντίφικας .
Η Ορθοδοξία δεν είναι παίγνιο στα χέρια του καθενός ,ξένων ή ντόπιων.

Φροντίζει ο Θεός ,Αδέλφια μου, και δε μας λησμονεί.
Είμαστε ο μοναδικός στον κόσμο λαός που έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου κι όμως αντέχει .Είμαστε ο μοναδικός στον κόσμο λαός που έχει σε κάθε μέρος ,στα βουνά τα απρόσιτα , στα ξερονήσια μας ,και σε κάθε γωνιά ,Εκκλησίες και Προσκυνήματα και Μοναστήρια πολλά.
Όλοι είναι εχθροί μας, όλοι μας μισούν και να μας καταστρέψουν θέλουν .
Μη χάνουμε την ελπίδα μας .
Ένας Έλληνας να υπάρξει στη δαιμονική την μπόρα τα πάντα θα αλλάξουν.
Ναι ,μόνο κι ένας με πίστη Έλληνας .
Ένας Έλληνας που θα πει το ΟΧΙ.
Αμήν!

[Andreasmas]

Το «ΟΧΙ» του 1940
Η άρνηση ως ιστορική κατάφαση!…
Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Την Πέμπτη 28η Οκτωβρίου 2010 ο Ελληνισμός θα γιορτάσει στην εποχή του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ και της τρόικας το βροντερό ΟΧΙ του Μεταξά και των Ελλήνων στην επέλαση του Φασιστικού άξονα.

Εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ, ήταν έμπρακτη απόδειξη ότι η συγκεκριμένη άρνηση συνιστούσε κατάφαση για την ανάληψη ιστορικού καθήκοντος και ότι οι Λαοί πρόθυμα πάντοτε ακολουθούν τον ηγέτη που θα χαράξει με χρυσά γράμματα την σελίδα του μεγαλείου τους στο διαχρονικό βιβλίο της ιστορίας!...
«Τι είναι ένας επαναστάτης;» αναρωτιέται σε μια μεστή νοημάτων παράγραφο ο Albert Camus και συνεχίζει «εκείνος που λέει ΟΧΙ αλλά με την άρνησή του ΔΕΝ εννοεί αποποίηση. Γιατί είναι ταυτόχρονα το ίδιο άτομο που λέει ΝΑΙ στη συνέχιση του αγώνα του έχοντας ήδη κάνει συνειδητά την πρώτη κίνηση, αυτήν της άρνησης…»
Στους δικούς μου κύκλους, των επιστημόνων της συμπεριφοράς αλλά προφανώς και σε κύκλους όπου ασκείται η σύγχρονη πολιτική υπάρχουν οι συνάδελφοι που διατείνονται ότι ένα άτομο δεν μπορεί, δεν είναι σωστό να προσπαθήσει να είναι ταυτόχρονα και λογικό και συναισθηματικό. Αν όμως σταθούμε για λίγο επικεντρώνοντας σε υποκειμενικό ο καθένας και η καθεμιά μας επίπεδο αξιολόγησης αυτή τη θέση μπορούμε να διαπιστώσουμε καλόπιστα ότι εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε την ικανότητα να αισθανθούμε αυτό που σκεφτόμαστε και να επεξεργασθούμε γνωστικά αυτό που αισθανόμαστε.
Με λόγια απλά το συναίσθημα ποτέ ΔΕΝ απέκλειε αναγκαστικά τη συνύπαρξη του με τη λογική και αντίστροφα θα δυσκολευθεί πολύ κανείς να εντοπίσει αξιόπιστη επιστημολογική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει ότι λογική αποκλείει το συναίσθημα.
Ο κίνδυνος που υπάρχει για τον καθένα μας είναι συνυφασμένος με μια ανθρώπινη υποσυνείδητη τάση να παρουσιάσουμε κάποιες συναισθηματικές μας αντιδράσεις ως παράγωγα λογικής σκέψης γιατί τότε το αποτέλεσμα που θα προκύψει αποτελεί προπαγάνδα και ο αποδέκτης του μηνύματος που εκπέμπουμε οδηγείται να δεχθεί ως λογικό παράγωγο μια καθαρά συναισθηματική μας θέση.
Στην περίπτωση του Ιωάννη Μεταξά το ΟΧΙ που βροντοφώναξε στον Ιταλό Πρέσβη και κατέθεσε με ειλικρίνεια, σαφήνεια και λογικά επιχειρήματα ήταν διανθισμένο και με εμφανή στοιχεία συναισθηματικής φόρτισης (και, χωρίς να παρεξηγηθεί η θέση μου, και φυσικά, χωρίς να θεωρώ τα δύο ΟΧΙ ισότιμα, το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του Τάσσου Παπαδόπουλου Προέδρου τότε της Κυπριακής Δημοκρατίας με το ΟΧΙ του 2004) οπότε περίτεχνα έγιναν αντικείμενα από πρόσωπα και ΜΜΕ, μιας ανίερης εκμετάλλευσης προπαγανδιστικού επιπέδου όπου οι επιτήδειοι αδυνατώντας να κατανοήσουν τη δύναμη της ιερής, θεραπευτικής, ελπιδοφόρας ΑΡΝΗΣΗΣ (δηλαδή του ΟΧΙ) τείνουν να παρουσιάσουν τις όποιες συναισθηματικές αντιδράσεις των δύο ανδρών ως στοιχεία αναίρεσης της εντυπωσιακά παραγωγικής, ελληνοπρεπέστατης αναλυτικό-συνθετικής τους σκέψης!…
Ακριβώς επειδή είμαστε, όχι μόνο οι εντός Ελλάδος αλλά οι απανταχού της γης Έλληνες και μαζί μας οι αμέτρητοι φιλέλληνες άνθρωποι που μας χαρακτηρίζουν (όπως συμβαίνει και με άλλους λαούς για να μην αποβούμε καταστροφικά εθνοκεντρικοί) κάποια σημαντικά συναισθηματικά δεδομένα και τρόποι λογικής ανάλυσης και αξιολόγησης των ιστορικών μας καταβολών θα είναι χρήσιμο ο καθένας και η καθεμιά μας χωρίς την περίτεχνη, έστω και αν όχι πάντοτε ενδοτική η εκμεταλλευτική επίδραση των Κομματικών μας ταγών, να δούμε με νηφαλιότητα το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (και γιατί όχι και του εκλιπόντος Ελληνοκύπριου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που κατατέθηκε το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης 7ης Απριλίου του 2004).
Την ώρα που ο Ιωάννης Μεταξάς (και επιμένω να συνδέω το δικό του ΟΧΙ προς τον ΕΧΘΡΟ που εκπροσωπούσε ο Άξονας με το ΜΟΝΑΔΙΚΟ άλλο ΟΧΙ στους «δήθεν» φίλους στην πρόσφατη ιστορία του Ελληνισμού που είπε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος) μιλώντας στον δικό του λαό, αλλά φρονώ κατά επέκταση στους απανταχού της γης Έλληνες και φιλέλληνες αιτιολογούσε με δάκρυα την αδιάσειστα λογική θέση της ΑΡΝΗΣΗΣ, του ΟΧΙ, την ίδια ώρα αυτή η εντυπωσιακή πράξη της «άρνησης» γεννούσε, δημιουργούσε τη θέση της «κατάφασης» δίνοντας ζωντανό παράδειγμα ελπίδας σε ΟΛΟΥΣ τους λαούς της γης, σε οργανικά ανθρώπινα σύνολα και μεμονωμένους άνδρες, γυναίκες και παιδιά που δεν μπορούν να δεχθούν το άλογο και παράλογο ως λογικό, το κατάφωρα άδικο και ανήθικο ως ευλογία της Θέμιδας, την εισβολή και κατοχή μιας ελεύθερης χώρας ως πράξη ειρηνικών και φιλικών διαθέσεων!
Η άρνηση που εκφράζει το ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά (όπως και το ΟΧΙ του Ελληνοκύπριου ηγέτη που το ζήτησε από του Κυπρίους και ΕΠΙΚΥΡΩΣΕ με ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ επιπέδου 76% στις 24 Απριλίου 2004 ο Κυπριακός λαός παρά τις “α-φιλότιμες” συστηματικές προσπάθειες πολλών) θα μείνουν στην ιστορία του Έθνους των Ελλήνων αντάξια κάποιων προοδευτικά και μεθοδευμένα οδηγημένων στην υποβάθμιση παρόμοιων ΟΧΙ σε Πέρσες και Ιταλούς και τον μπροστάρη παγκόσμιων κέντρων εξουσίας τότε Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Kofi Annan.
Ίσως είναι χρήσιμη η αναφορά μου στον Carl Sandburg (1878-1967) που με νόημα είχε δηλώσει «…φανταστείτε την ημέρα που κάποιοι θα κήρυτταν και πάλι έναν πόλεμο και ΚΑΝΕΙΣ δεν θα ερχόταν να συμμετάσχει!…»
Ως Έλληνας Ποντιακής και συνάμα Μικρασιατικής καταγωγής (αχ, εκείνες οι αλησμόνητες πατρίδες των γονιών μου) εκφράζω ένα βουβό αλλά γιγάντιο κύμα αγανάκτησης των απανταχού της γης Ελλήνων που λένε ΟΧΙ και θυμίζουν εις εαυτούς και αλλήλους ότι εμείς δεν συνηθίζουμε να κηρύσσουμε άδικους πολέμους, να επιβουλευόμαστε τη γη άλλων…
Όμως εμείς οι Έλληνες, αδιάφοροι στα κελεύσματα των εκάστοτε πολιτικών ηγετών μυωπικής θεώρησης της ιστορίας του χθες και του επερχόμενου αύριο ΔΕΝ θα διστάσουμε όποιοι και αν συμβεί να είναι εκείνοι που θα μας ζητήσουν να τους παραδώσουμε έστω και μια σπιθαμή ελληνικής γης να βροντοφωνάξουμε ένα κοφτό, συναισθηματικά φορτισμένο, λογικά εδραιωμένο ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΕΣΤΑΤΟ…ΟΧΙ!
Ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το μεγάλο ΟΧΙ του ελληνισμού το 1940, ο Τάσσος Παπαδόπουλος της Κύπρου 64 χρόνια αργότερα, το 2004…
Εγώ παραμένω ρομαντικά αθεράπευτος στην πίστη και την βεβαιότητά μου ότι κάποιος άλλος Έλληνας Ηγέτης εφόσον και όταν χρειαστεί, θα γράψει ιστορία, με το δικό του σύγχρονο ΟΧΙ και με την συναίνεση του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ διαβεβαιώνοντας ξανά την οικουμένη ότι όσο συνεχίζουν να υπάρχουν ΕΛΛΗΝΕΣ θα μπορεί η ανθρωπότητα να ελπίζει σε ένα ακόμη ΟΧΙ, από εκείνα που έχουν την επαναστατική ιδιομορφία να μετουσιώνουν την άρνηση σε κατάφαση προσήλωσης σε αναλλοίωτες διαχρονικά ανθρώπινες αξίες!…


Ζήτω η 28η Οκτωβρίου του 1940!
Ζήτω το ΟΧΙ ενός αριθμητικά μικρού, και αδιαμφισβήτητα ιστορικά μεγάλου λαού!..
Ζήτω το απανταχού της γης Έθνος των Ελλήνων!

[stathis73]

Οι μισοι ελληνες ηλικιας 12-25 για να μην πω και παραπανω δεν ξερουν ουτε ποιος το ειπε αλλα ουτε και σε ποιους και για να πει την σημερον ημερα καποιος οχι πρεπει πρωτα να εχει .........αντε να μην το πω και δευτερον πρεπει να εχει ολα τα κυριαρχικα μας δικαιωματα δεδομενα και οχι δωσμενα, γι αυτο μην εισαστε σιγουροι για το τι θα πουν τα ρεμαλια που μας κυβερνουν εδω και δεκαετιες, μαλλον περαστε τους λενε καθημερινα με τις οποιες παραχωρησεις που κανουν.
Εγω το ξαναλεω σε καιρο πολεμου που το απευχομαι πρωτα προς τα πισω θα πυροβολαω σε αυτους που θα τρεχουν να εγκαταλειψουν το καραβι γιατι εσεις και εγω δεν θα φυγουμε θα κανουμε οτι και οι προγονοι μας.

Παρταλια που δεν ντρεπονται και βγαινουν και στις τηλεορασεις και υποτιμουν την νοημοσυνη μας.

[dionysisgr]

Η Ορθοδοξία δεν είναι παίγνιο στα χέρια του καθενός ,ξένων ή ντόπιων.
Φροντίζει ο Θεός ,Αδέλφια μου, και δε μας λησμονεί.
Είμαστε ο μοναδικός στον κόσμο λαός που έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου κι όμως αντέχει .Είμαστε ο μοναδικός στον κόσμο λαός που έχει σε κάθε μέρος ,στα βουνά τα απρόσιτα , στα ξερονήσια μας ,και σε κάθε γωνιά ,Εκκλησίες και Προσκυνήματα και Μοναστήρια πολλά.
Όλοι είναι εχθροί μας, όλοι μας μισούν και να μας καταστρέψουν θέλουν .
Μη χάνουμε την ελπίδα μας .
Ένας Έλληνας να υπάρξει στη δαιμονική την μπόρα τα πάντα θα αλλάξουν.
Ναι ,μόνο κι ένας με πίστη Έλληνας .
Ένας Έλληνας που θα πει το ΟΧΙ.
Αμήν!

Ανδρεα, δεν ξερω εαν ειναι δικο σου το κομματι αυτο απο το προηγουμενο κειμενο, που παραθετω,
δηλαδη αυτο, πριν του Καθ. κ.Πιπεροπουλου,
αλλα θα μπορουσες να ειχες αποφυγει το τελευταιο κομματι.

Εαν ειναι δικο σου, μαλλον, πρεπει να τα ξαναδεις λιγο τα πραγματα, πιο πνευματικα ισως,
και να μην παρασυρεσαι απο το συναισθημα και την περιρεουσα, αφελη και ανεξοδη, "πατριωτικη" ατμοσφαιρα των ημερων,
οχι της αυριανης επετειου της 28ης, δεν το εντοπιζω σε αυτην, γιαυτην καλως υπαρχει και πρεπει να υπαρχει,
αλλα μιλαω την γενικοτερη ατμοσφαιρα, των τελευταιων ετων,
δηλαδη απο την κατρακυλα και μετα, απο το μνημονιο και μετα, δηλαδη απο τοτε που σφιξανε οι βιδες,
για να μην πω τιποτα αλλο, πιο χοντρο, και μετα..

Τοσο καιρο, που την βολευαμε ολοι, πολυμερως και ποικιλοτροπως, δεν μας επιανε το πατριωτικο, μας,
τωρα τα θυμηθηκαμε ολα, και την Ελλαδα, και την βασανισμενη ιστορια της. Ας ειναι εστω και ετσι.

Δεν συναδει ομως ο τροπος σκεψης αυτος, με το Ορθοδοξο φρονημα που πρεπει να εχουμε, ως Πιστοι,
και την οπτικη που πρεπει μεσα απο αυτο να γενναται, ωστε να μας οδηγει να βλεπουμε τα δρωμενα απλανως,
δηλαδη Θεοκεντρικα, Χριστοκεντρικα,
και τους λογους των πραγματων και καταστασεων αλλα των οντων ουσιωδως, σωτηριολογικα και εκκλησιολογικα.

Για να τα δουμε λιγο.

1. Καταρχας δεν θυμαμαι να λεει πουθενα οτι υπεγραψε κανενα.. χαρτι ο Θεος, και "εθνικοποιησε" την Ορθοδοξια,
η ακομα χειροτερα την χαρισε στην Ελλαδα, για να την διαχειριζεται αυτη, κατα το δοκουν,
και να την κουναει απειλητικα περιπου σαν ροπαλο,
επανω απο τα κεφαλια των αλλων, γενων, εθνων, γλωσσων, φυλων, θρησκειων, κλπ κλπ..

Ο Θεος δεν ειναι ουτε εθνικο-ληπτης, ουτε προσωπο-ληπτης,
αλλα βλεπει ολους τους ανθρωπους ως τεκνια Του, ως παιδακια Του.

Πλανη μεγιστη και επικινδυνη. Δεν ειναι ετσι τα πραγματα.
Ετσι λειτουργουσαν και λειτουργουν ακομα, οι Ιουδαιοι και ειδαμε τα χαϊρια τους..

Ο εθνικισμος της Πιστεως, εχει καταδικαστει συνοδικως απο την Εκκλησια μας. Οποτε προσοχη!!!

2. Ουτε μας εχει καμμια υποχρεωση, ο Θεος, να μας "νταντευει", ανεξαρτητα απο το τι κανουμε εμεις,
και να μας "σωζει" αιωνιως, απο τους πασης λογης κοσμικους "εχθρους μας".

Ποιοι ειναι στ'αληθεια, οι "εχθροι μας",
εαν οχι ο παλαιος εαυτος μας,
για τα χαλια και τις αμαρτιες και την αποστασια του οποιου,
και μας παιδευει δικαια ο Θεος, και με καθε τροπο ιστορικα;

Αυτη ειναι αλλη μια σκεψη-λογισμος, που οδηγει σε κολασμο ξεκαθαρo και σιγουρο,
εφοσον γινει πεποιθηση και πραξη:
"Όλοι είναι εχθροί μας, όλοι μας μισούν και να μας καταστρέψουν θέλουν."

Που ειναι γραμμενο αυτο, και απο που και ως που ειναι ολοι (!!), εχθροι μας,
και θελουν να μας καταστρεψουν, κιολας, συλληβδην, ολος ο πλανητης,
περισσοτερο απο οτι εμεις οι ιδιοι, καταστρεφουμε τον εαυτο μας,
παλι και παλι, με την πλαστικη και ψευτικη δανεικη ευημερια μας,
και τον ξεφρενο ατομικιστικο και δαιμονικα εγωϊστικο παρτακισμο μας;

Για ολα φταινε οι "αλλοι". Τιποτα πιο πτωτικο και εωσφορικο, δεν υπαρχει απο αυτο. Εσχατη πτωση.

3.Αλλο τωρα, σχετικα με τα προσκυνηματα και τα Μοναστηρια. Η Ρωσια εχει απειρως περισσοτερα απο εμας, και εκατομμυρια νεους μαρτυρες τον τελευταιο αιωνα.

Δηλαδη τι θα πρεπει να πει; Οτι σε σχεση με εμας, ολοι οι αλλοι, ειναι "γιαλαντζι" Ορθοδοξοι, και μηδενικα μπροστα μας.

Μην μπαινετε σε συγκρισεις, γιατι αυτα τα θεματα δεν μπαινουν σε ζυγαρια, μπορει και να ρεζιλευτουμε στο ζυγισμα..

Οι τελευταιοι μαρτυρες μας, ειναι αυτοι της τουρκοκρατιας, οταν δεν την περναγαμε και πολυ καλα, και ο Θεος, μας ειχε "λησμονησει", συμφωνα με την σημερινη αντιληψη μας.

4.Θα πρεπει να αναρωτηθουμε ποτε σωζεται ευκολοτερα ο ανθρωπος. Στην δυσκολια, η στην ευκολια;

Και η ιστορια δειχνει το πρωτο, χωρις καμμια αμφιβολια. Αρα; Ποτε μας λησμονει ο Θεος; Στην δυσκολια, η στην ευκολια;

Mην τα θελουμε ολα δικα μας..

5. Ο Ελληνας που θα μεινει, μονος του, που και σε ποιον θα πει το ΟΧI;

Στον "εχθρo", και ποιος οριζει τον "εχθρο";
Στην κοσμικη ευημερια;
Στον εαυτουλη του;
Στον παρτακισμο του και την αρπαχτη του;
Στον παλαιο εαυτο του;
Στην αποστασια απο τον Θεο;
Στον διαβολο και τα κελευσματα του;
Στον λογισμο του;
Στους επιδοξους αυτοκλητους σωτηρες του;
Στον Σταυρο του Χριστου, για να εχει και την Ανασταση Του;
Στον δρομο που ακολουθησαν οι πατερες και οι μαρτυρες μας;
Στην στενη οδο που οδηγει στην σωτηρια;
Στην ευρυχωρη και πλατεια οδο που οδηγει στην απωλεια;

Που;
Ποσα οχι, μπορει να πει,
και ποσο σοφα μπορει να τα τοποθετησει ο καθενας,
σε αυτον τον καταλογο και γενικα στην ζωη και στην ιστορια;

Μας σωζει το οχι, παντα και παντοτε,
η μηπως και το ναι, καποιες φορες,
απο τον παλαιο ανθρωπο, και την φθορα του,
και τον συσχηματισμο του, με τον αιωνα τουτο;

Ας επιλεξει ο καθενας που θα πει το οχι και που το ναι,
δεν ειναι ολα οχι..

Δικια του, ειναι η ψυχη, οτι θελει την κανει.

[Andreasmas]

Διονύση,
Πίστευα και προσπάθησα να μη περάσω με τα γραφόμενά μου μηνύματα στον αναγνώστη περί πατριδολατρείας ,ελληνολατρείας ,φανταστικών και ύπουλων ανά τον κόσμο εχθρών και πολλά άλλα που ακούμε και που ταράζουν και αποπροσανατολίζουν τον καθένα μας.
Κάτι τέτοιο ,κατά πως φαίνεται , δεν έγινε εφικτό .
Συμφωνώ πως πρέπει να αναλάβουμε τις προσωπικές μας ευθύνες και πως ο πόλεμος πρέπει να είναι συνεχής απέναντι στον κακό τον εαυτό μας .
Σε ευχαριστώ που με διόρθωσες.

[Thomas15n]

Πρὶν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐρώτηση τίθεται μιά ἄλλη, πόσοι πραγματικοὶ Ἕλληνες ὑπάρχουν στὴν Ἑλλάδα σήμερα;
Σὲ αύτὴν ἄς απαντήσει ὁ καθένας μας σὰν να εἶναι αὐτὸς ὁ τελευταῖος ἕλληνας ποὺ ἔχει μείνει.

[Pythagoras]

Όταν ο άνθρωπος, υπό το κράτος πλήρους και πνευματικά υγειούς συνειδήσεως, πει ΝΑΙ στο Κύριο, τότε, πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, λέει ένα βαρύγδουπο και ασυμβίβαστο ΟΧΙ σ’ όλα τα υπόλοιπα. Η μεγαλύτερη, δηλαδή, άρνηση κρύβεται μέσα στο δικό μας καρδιακό ΝΑΙ. Κι εδώ ακριβώς γεννώνται αμείλικτα ερωτήματα, τα οποία, κατ’ ουσίαν, μας φέρνουν αντιμέτωπους με τους ίδιους τους εαυτούς μας. «Πόσο εμπιστευόμαστε τον Κύριο και ποιό είναι το μέγεθος της πίστεώς μας;». Επίσης, «Ενοικεί ή όχι μέσα μας η χάρις του Αγίου Πνεύματος;». Εάν εισπράξουμε τις αρμόζουσες σε κάθε περίπτωση απαντήσεις, τότε τόσο η περαιτέρω στάση όσο και πορεία μας, είναι οι χριστιανικά αναμενόμενες. Εάν όχι, τότε οφείλουμε να εντείνουμε άμεσα τον πνευματικό μας αγώνα, εν όψει της επερχόμενης δοκιμασίας.

[Μ.Δ.Κ.]

Πατρός τε και μητρός και των άλλων προγόνων, απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς, και σεμνώτερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα παρα θεοίς και ανθρώποις τοις νουν έχουσι.

[Captain Yiannis]

Πατρός τε και μητρός και των άλλων προγόνων, απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς, και σεμνώτερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα παρα θεοίς και ανθρώποις τοις νουν έχουσι.

Σεβαστέ θα μου επιτρέψεις να συμπληρώσω στα γραφόμενά σου ,< Πλάτωνας στον διάλογό του "Κρίτων" Κεφ 12.>

Αγαπώ τον Τριαδικό Θεό , το ίδιο ή και περισσότερο από την πατρίδα μου.
Και εξηγούμαι , δεν ανέχομαι να προσβάλουν τον Τριαδικό Θεό , ούτε και την πατρίδα μου ,
μεταξύ των δύο όμως , με πονάει περισσότερο να προσβάλουν τον Θεό μου, τον Υιό και Λόγο Του , την Μητέρα του Θεού μας και το Πνεύμα το Άγιον .... , παρά την πατρίδα μου.
Και γιά τους δύο βέβαια θα έδινα την ζωή μου, μήπως όμως γιά την πατρίδα θα πρέπει να το ξανασκεφτώ