Δεύτερη επιστολή Αγιορειτών που εκυκλοφόρησε...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
Merkourios
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 237
- Εγγραφή: Τρί Οκτ 10, 2006 5:00 am
Δεύτερη επιστολή Αγιορειτών που εκυκλοφόρησε...
Αγαπητοί αδελφοί-ές
Μήπως ξέρει κανείς πού μπορώ νά βρώ τήν δεύτερη επιστολή διαμαρτυρίας τών ανεξάρτητων Αγιορειτών πατέρων πού τελευταία εκυκλοφόρησε;
Φυσικά σε κείμενο Word καί όχι σε αρχείο φωτογραφίας. ( Δημοσιεύτηκε τήν περασμένη Παρασκευή, εάν θυμάμαι καλώς στόν ΟΡΘ.ΤΥΠΟ, αλλά δέν μπορώ νά τήν "φέρω" σε επεξεργάσιμο κείμενο)
Ευχαριστώ.
Merkourios
Β Ἀνοικτή ἐπιστολή
Πρός τούς ἁγίους Καθηγουμένους
καί τούς ἁγίους ἀντιπροσώπους
τῶν εἴκοσι Ἱερῶν Μονῶν
εἰς τήν Ἱεράν Κοινότητα
τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω
Ἐνταῦθα.
Κοινοποίησις: Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον.
Ἅγιοι Καθηγούμενοι καί Ἅγιοι Πατέρες, Εὐλογεῖτε.
Αἰσθανόμεθα τήν ἀνάγκην διά τῆς παρούσης Β Ἐπιστολῆς νά δευτερολογήσωμεν καί νά ἐκφράσωμεν τήν βαθυτάτην λύπην μας διά τάς δύο προσφάτους Ἀνακοινώσεις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος Ἁγ. Ὄρους, αἱ ὁποῖαι ἀπευθύνοντο πρός τόν ἐκκλησιαστικόν ἀφ' ἑνός καί πρός τόν ἡμερήσιον ἀφ' ἑτέρου τύπον καί τά Μ.Μ.Ε. Θεωροῦμεν δέ ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι αἱ δύο αὐταί Ἀνακοινώσεις ἔγιναν πρός καθησυχασμόν καί ἐξαπάτησιν ἡμῶν τῶν ἀνησυχούντων καί ἀντιδρώντων διά τά ἐν τοῖς καιροῖς μας συμβαίνοντα ἀντορθόδοξα καί αἱρετικά διαβήματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.
Κατ' ἀρχάς ἡ Ἀνακοίνωσις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος εἶναι ὕποπτος καί ἀνουσία. Ὕποπτος μέν διότι, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά ἀπευθύνεται εἰς τούς δύο πρωτεργάτας τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλαδή εἰς τόν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον καί εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Χριστόδουλον, ἀπευθύνετο εἰς τά μέσα ἐνημερώσεως, ὡσάν τά μέσα ἐνημερώσεως νά διέπραξαν τάς ἐν λόγῳ ἀτασθαλίας. Ἐδῶ προσέτι διαφαίνεται καί ἡ δειλία τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος νά ἐλέγξη τούς αὐτουργούς τοῦ ἐγκλήματος, αὐτούς δηλαδή, πού ὡς κακοί ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας προδίδουν τήν Πίστιν, καί ἐστράφη εἰς τά μέσα ἐνημερώσεως, διακηρύσσοντας θεωρητικά καί ἀνώδυνα τήν ὀρθοδοξότητά της, ἡ ὁποία βεβαίως δύναται ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς νά ἀμφισβητηθῆ διά τούς λόγους, τούς ὁποίους θά ἐκθέσωμε κατωτέρω. Σημειωθήτω δέ, ὅτι ἡμεῖς οἱ ἀποστείλαντες καί τήν Α ἐπιστολή δέν ἐλάβαμεν μέχρι τοῦδε οὐδεμίαν ἀπάντησιν.
Εἶναι δέ καί ἀνουσία ἡ ἀνακοίνωσις αὐτή, διότι εἰς τοιούτου εἴδους ἀνακοινώσεις καί ὁμολογίας, ἔχει προβῆ ἡ Ἱερά Κοινότης καί κατά τό παρελθόν, ὅπως αὐτή τῆς 9 /22-4-1980, τήν ὁποίαν μνημονεύετε εἰς τήν πρός τόν ἐκκλησιαστικόν τύπον ἀνακοίνωσι, χωρίς βεβαίως οὐσιαστικόν ἀποτέλεσμα. Ὡς ἐκ τούτου δέ, δέν δυνάμεθα νά κατανοήσωμεν ποῖον ἄλλον σκοπόν εἶχαν οἱ ἐν λόγῳ ἀνακοινώσεις, πέραν τοῦ ἰδικοῦ μας ἐφησυχασμοῦ καί τῆς δημιουργίας ἐντυπώσεων.
Ἐπιθυμοῦμεν λοιπόν ἐξομολογητικῶς νά σᾶς ἀναφέρωμεν τί δέν μᾶς ἀνέπαυσε ἀπό τάς δύο αὐτάς ἀνακοινώσεις καί ποῖαι ἐνέργειαι τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος κατά τήν γνώμη μας θά ἦσαν ἐνδεδειγμέναι εἰς τήν παροῦσαν κατάστασιν.
1. Προκειμένου νά ἐπαινέσετε τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην, καί ἐπειδή δέν εὑρήκατε νά ἔχη κάνει κάποιον ἀγῶνα ὑπέρ τῆς πίστεως, ἤ κάποιαν ὁμολογίαν, ἡ ὁποία νά ἔχη συνεπείας, ἤ ἔστω νά ἐβάδισε εἰς κάποιον σημεῖον εἰς τά ἴχνη τῶν Πατέρων, ἀναφέρετε τήν ὑπεράσπισιν τῶν δικαίων τοῦ Πατριαρχείου, τήν στήριξιν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τήν προβολήν τοῦ μηνύματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν κόσμο. Αὐτά ὅλα, συγχωρέστε μας, εἶναι εὐσεβεῖς φλυαρίαι. Ὡς πρός τήν προβολήν δέ τοῦ Ὀρθοδόξου μηνύματος εἰς τόν κόσμον, αὐτό πού ἀναφέρετε νομίζομεν εἶναι ἀπάτη καί ψεῦδος. Ἐκτός βεβαίως ἄν θεωρεῖτε προβολήν τοῦ Ὀρθοδόξου μηνύματος τάς συμπροσευχάς καί τάς κοινάς δηλώσεις μέ τούς αἱρετικούς, τήν ἀναγνώρισιν τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν ἤ ἀκόμη τήν οἰκολογικήν μέριμναν διά τό περιβάλλον.
2. Ἀναφέρετε, ἐν συνεχείᾳ ὅτι ζῆτε τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας καί περιφρουρεῖτε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν δογματικήν σας συνείδησιν. Ἐπικαλεῖσθε δέ εἰς τό σημεῖον αὐτό τούς ἀγῶνας τῶν ὁμολογητῶν Πατέρων καί ἰδίως τοῦ ἁγιορείτου Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ καί τῶν ἁγιορειτῶν ὁσιομαρτύρων, πού ἐθανατώθησαν ἀπό τόν λατινόφρονα Πατριάρχην Ἰωάννην τόν Βέκκον. Εἶναι, ἅγιοι πατέρες, εἰς τό σημεῖον αὐτό ἄξιον ἀπορίας, πῶς μπορεῖτε νά ζῆτε τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας μνημονεύοντες ἕναν αἱρετικόν Πατριάρχην καί πῶς ἐπικαλεῖσθε τούς ἐπί Βέκκου ἀθλήσαντας ἁγίους Πατέρας, οἱ ὁποῖοι δι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον ἐθανατώθησαν, ἐπειδή δέν ἐμνημόνευαν καί δέν ἀνεγνώριζαν ὡς Πατριάρχην
τόν ἐκπεσόντα εἰς τόν Παπισμόν Πατριάρχην Ἰωάννην τόν Βέκκον.
Ὁ ἁγιορείτης ἐπίσης μέγας Ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς θεωρεῖ ὅτι δέν ἀνήκει εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ὅποιος δέν ἔχει τήν ἀλήθειαν καί δέν τήν ὁμολογεῖ μέ λόγια καί ἔργα, ἔστω καί ἄν εἶναι μοναχός, ἡγούμενος, Ἐπίσκοπος ἤ Πατριάρχης: «Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποιμένας ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ' ἀλλήλων καλούμενοι, μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ' ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Ε.Π.Ε. 3, σελ. 608).
Πῶς λοιπόν εἶναι δυνατόν νά ἀνήκη εἰς τήν ἀληθινήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὁ Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἔπαιξε μέ τόν Πάπαν αὐτό τό θέατρον προσφάτως εἰς τήν ἑορτήν τοῦ Ἁγ. Ἀποστόλου Ἀνδρέου εἰς τήν Κων/πολιν, ὁ ὁποῖος θεωρεῖ, ὅτι ἐπλανήθησαν οἱ προπάτορές μας, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τό σχίσμα μέ τούς παπικούς; Διότι ὁ Πατριάρχης ἐδήλωσε: «....οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τήν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καί εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπέρ αὐτῶν τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλ' ὀφείλομεν ἐνώπιον Αὐτοῦ ὅπως ἐπανορθώσωμεν τά σφάλματα ἐκείνων» (Ἐπίσκεψις, ἀρ. 563 -30.11.98 σελ.6).
Πῶς εἶναι ὀρθόδοξος αὐτός ὁ ὁποῖος συμμετέχει εἰς τό Π.Σ.Ε. καί κοντολογίς εἶναι ὑπέρμαχος καί πρωτοπόρος τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Πρέπει ἐπίσης νά σημειωθῆ, ὅτι ἡ ἔκφρασίς σας, «Περιφρουροῦμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν δογματικήν μας συνείδησι» δέν εἶναι ὀρθή, διότι ἡ δογματική συνείδησις ἑνός ἑκάστου ἤ καί πολλῶν ἐν συνόλῳ ἠμπορεῖ νά ἀφίσταται ἀπό τῆς ἀληθείας, ἔστω καί ἄν, ὅπως λέγετε, ἐντρυφᾶ εἰς Ὀρθόδοξα πατερικά κείμενα, πρᾶγμα τό ὁποῖον συχνάκις συμβαίνει. Θά ἔπρεπε νά λεχθῆ, ὅτι «περιφρουροῦμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν δογματικήν συνείδησιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», ἡ ὁποία βεβαίως ἐκφράζεται μέ τήν Ἁγ. Γραφήν, τάς Ἁγ. Συνόδους καί τούς Ἁγ. Πατέρας.
3. Ἀναφέρετε ὅτι: «φοβούμεθα νά σιωπήσωμε, ὁσάκις τίθενται ζητήματα πού ἀφοροῦν στήν παρακαταθήκη τῶν Πατέρων». Ἐδῶ πάλιν πρέπει νά ὑποβάλωμεν ἔνστασιν. Τοὐλάχιστον τά τελευταῖα χρόνια, καί ὅταν ὁμιλῆ καί ὅταν σιωπᾶ ἡ Ἱερά Κοινότης, εἶναι ἕνα καί τό αὐτό, διότι, ὅταν ὁμιλῆ, ὁμιλεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, χλιαρά καί ἀπρόσωπα, μέ δουλικήν ὑποταγήν εἰς τά πρόσωπα καί ὄχι ἁπλῶς μέ σεβασμό εἰς τούς θεσμούς. Κυρίως ὁμιλεῖ μέ πάγιον μέτρον καί κριτήριον, νά μήν ἐκπέση εἰς τήν συνείδησιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτικῶν ἀρχόντων καί τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, εἰς τρόπον ὥστε νά μήν ὑπάρχουν συνέπειαι ἀπό τά λεγόμενα. Μέ ἕνα λόγον κτυπᾶ μέ ἄσφαιρα πυρά, σάν κι αὐτά πού ἀκούγονται τήν Πρωτοχρονιάν, τά ὁποῖα δημιουργοῦν ἐξωτερικάς ἐντυπώσεις, ἀλλά κανείς δέν τά φοβᾶται. Περιττόν νά ἀναφέρωμεν, ὅτι δέν ὡμιλοῦσαν κατ' αὐτόν τόν τρόπον οἱ ἅγιοι Πατέρες, οὔτε ὑπερήσπιζαν οὕτως τάς ἀληθείας τῆς πίστεως.
4. Ἀναφέρετε ἀκόμη ὅτι: «ἡ ὑποδοχή τοῦ Πάπα ἔγινε ὡσάν νά ἐπρόκειτο περί κανονικοῦ ἐπισκόπου Ρώμης». Νομίζομεν εἰς αὐτό τό σημεῖον, ὅτι ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος εἶναι πιό εἰλικρινής ἀπό τήν Ἱεράν Κοινότητα. Διότι αὐτό πού πιστεύει διά τόν Πάπαν αὐτό καί ἔπραξε κατά τήν ἐπισημοτέραν θείαν Λειτουργίαν καί ὑπό τά ὄμματα, ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Ἀγαπητόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν προσφωνεῖ τόν Πάπαν, ἀναγνωρίζει τά μυστήριά του, θεωρεῖ ἀτυχῆ θύματα τοῦ Διαβόλου αὐτούς οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐπροστάτευσαν ἀπό τήν παπικήν αἵρεσιν, τόν ἐτοποθέτησε σέ θρόνο ὑψηλό κατά τήν θ. Λειτουργίαν τῆς θρονικῆς ἑορτῆς κλπ. Τί ἄλλο, ἅγιοι πατέρες, ἔπρεπε νά πράξη, διά νά τόν θεωρήση κανονικόν Ἐπίσκοπον Ρώμης;
Τό πρόβλημα ὅμως εἶναι ἄλλο καί ἐδῶ ἔγκειται ἡ ἔλλειψις εἰλικρινείας ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος. Τήν πίστιν δηλαδή, πού ἔχει ὁ Πατριάρχης, κατ' οὐσίαν ἔχουν καί ὅσοι τόν μνημονεύουν, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλίαν τῶν ἁγίων Πατέρων καί τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας. Σᾶς
ὑπενθυμίζομε πρός τοῦτο τά λόγια τῶν ἁγιορειτῶν ὁσιομαρτύρων, τούς ὁποίους λέγετε, ὅτι ἰδιαιτέρως σέβεσθε καί τιμᾶτε, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρουν πρός τόν λατινόφρονα βασιλέα Μιχαήλ τόν Η : «Ἄνωθεν γάρ ἡ τοῦ Θεοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία· τήν ἐπί τῶν ἀδύτων ἀναφοράν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως, συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξατο τοῦτο. Γέγραπται γάρ ἐν τῇ ἐξηγήσει τῆς θείας Λειτουργίας, ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν τό τοῦ ἀρχιερέως ὄνομα, δεικνύων καί τήν πρός τό ὑπερέχον ὑποταγήν, καί ὅτι κοινωνός ἐστιν αὐτοῦ, καί Πίστεως καί τῶν θείων Μυστηρίων διάδοχος».
Ἐκ τῆς ὡς ἄνω λοιπόν ὁμολογίας τῶν ἁγιορειτῶν ὁσιομαρτύρων καί τῆς ὅλης λειτουργικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας γίνεται ἀντιληπτόν, ὅτι ἡ Ἱερά Κοινότης ὡς πρός τήν πίστιν ταυτίζεται μέ τόν Πατριάρχην, ὅσον ἀφορᾶ τόν Πάπαν, τό Π.Σ.Ε., τόν Οἰκουμενισμόν κλπ. Κατ' ἐπέκτασιν προβαίνοντες εἰς αὐτήν τήν χλιαράν διαμαρτυρίαν εἰς τά Μ.Μ.Ε. πατέρες, ἐπιχειρεῖτε νά κατασβέσετε τήν πυρκαϊάν τῆς αἱρέσεως μέ τό ποτιστήρι τοῦ κήπου.
5. Ἀναφέρετε εἰς τήν συνέχειαν τῆς Ἀνακοινώσεως, ὅτι τά τροπάρια, πού ἐψάλησαν εἰς τόν Πάπαν, δέν συνετάχθησαν ἀπό ἁγιορείτην μοναχόν. Αὐτό τό ἰσχυρίζεσθε βεβαίως, διά νά διαψεύσετε τήν πληροφορίαν τῶν μέσων ἐνημερώσεως. Πρέπει καί ἐδῶ νά ἐπισημάνωμεν τά ἑξῆς: Ὅλοι παρηκολούθησαν εἰς τήν τηλεόρασιν, ὅτι εἰς τήν ἀπ' εὐθείας μετάδοσιν τῶν γεγονότων ὑπῆρχε καί ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου, ὁ Μ. Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Τσέτσης, ὁ ὁποῖος ἐξηγοῦσε καί ἐσχολίαζε αὐτά, τά ὁποῖα ἐτελοῦντο. Ἄρα, ἄν ἐπρόκειτο διά μία παραπληροφόρησιν τῶν μέσων ἐνημερώσεως, ὁ ἐν λόγῳ ἱερεύς θά ἔπρεπε νά τήν διορθώση καί πρῶτος αὐτός νά προβῆ εἰς τήν διάψευσί της, τήν στιγμήν μάλιστα, κατά τήν ὁποίαν θεωρεῖται γνώστης ὅλων ὅσων συμβαίνουν εἰς τό Πατριαρχεῖον.
Ἔπειτα πῶς εἶναι τόσον βεβαία ἡ Ἱερά Κοινότης ὅτι δέν συνετάχθησαν τά τροπάρια αὐτά ἀπό ἁγιορείτην μοναχόν, ἀφοῦ φαίνεται ἀπό τά γραφόμενά της, ὅτι ὁμιλεῖ κατ' εἰκασίαν: «Δραττόμεθα τῆς εὐκαιρίας νά πληροφορήσουμε ὑπευθύνως τούς εὐλαβεῖς χριστιανούς ὅτι συντάκτης τους (ἐννοεῖται τῶν τροπαρίων) δέν εἶναι καί δέν μποροῦσε νά εἶναι ἁγιορείτης μοναχός». Καί ἐδῶ φαίνεται καθαρά ἡ δειλία τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος νά ἐλέγξη τούς ἀνωτέρους της, ὥστε νά φανῆ ἡ ἀλήθεια, νά καταδειχθῆ δηλαδή ὁ συντάκτης καί νά μή χρειάζωνται οἱ διαψεύσεις. Εἶναι ὅμως, πατέρες, ἀπορίας ἄξιον, πῶς ἐνοχληθήκατε τόσο διά τόν συντάκτην τῶν τροπαρίων, θεωρώντας ὅτι εἶναι προσβολή διά τό Ἅγ. Ὄρος νά εἶναι ὁ συντάκτης ἁγιορείτης μοναχός, καί δέν ἐνοχλήθητε ἀπό τό περιεχόμενον τῶν τροπαρίων καί ἀπό τό ὅτι ἀπεδόθησαν εἰς τόν Πάπαν τιμαί ἁγίου; Διότι μόνον εἰς ἁγίους, ψάλλονται τροπάρια καί ποτέ εἰς ζῶντας, ἔστω καί ἄν εἶναι κατά πάντα Ὀρθόδοξοι καί ἅγιοι.
Πῶς λοιπόν κρίνετε τό «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» τῆς προσφωνήσεως τοῦ Πατριάρχου πρός τόν Πάπα, τό ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τόν Χριστόν, καί πῶς κρίνετε τά τροπάρια, πού τοῦ ἔψαλαν; «Κωνσταντίνου ἡ πόλις Πρωτοκλήτου λυχνία τε ἄγει ἑορτήν λαμπροφόρον δεχομένη τόν Πρόεδρον Ρωμαίων Ἐκκλησίας τῆς σεπτῆς, καθέδρας Κορυφαίου μαθητοῦ, φιλαδέλφῳ διαθέσει τε ἐκ ψυχῆς, εὐξώμεθα γηθοσύνως: Μεῖνον, Παράκλητε, ἐν ἡμῖν, ἄγων ἡμᾶς πρός σήν ἀλήθειαν, ἵν' ὁμοφώνως στόματι ἑνί, καρδίᾳ Σέ δοξάζωμεν» καί «Ναῦς, ἡ πάντιμος Ὀρθοδοξίας ἀγλαΐζεται νῦν δεχομένη ἐκ Δυσμῶν σεπτόν Ποιμένα καί Πρόεδρον, καλλιεροῦσα δ' εὐσήμως εὐφραίνεται ἐν εὐσεβείᾳ Χριστόν ἱκετεύουσα: Τῇ δυνάμει σου τόν κόσμον σου περιφρούρησον ἐν ὁμονοίᾳ συντηρῶν ὡς ὑπεράγαθος».
Πρόκειται διά ἁπλάς λεκτικάς παρατυπίας ἤ καταδεικνύουν τό βάθος τῆς διαβρώσεως τοῦ Πατριάρχου καί τῆς δίκην ὁδοστρωτῆρος ἰσοπεδώσεως τῶν πάντων ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ; Ἐμεῖς προσωπικά οἱ προσυπογράφοντες πιστεύομεν τό δεύτερον. Ἑδραιώνεται δέ αὐτή ἡ ἄποψίς μας ἀπό τό ὅτι ὅλα αὐτά εἰπώθηκαν εἰς μία τόσο ἱεράν στιγμήν, ὑπό τά ὄμματα ὅλου τοῦ κόσμου, εἰς τόν μεγαλύτερον ἐχθρόν τῆς Ὀρθοδοξίας διά μέσου τῶν αἰώνων. Εἰς αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐπί δέκα αἰῶνας πολεμεῖ τήν Ὀρθοδοξίαν. Εἰς αὐτόν, πού διά τῆ
;ς Οὐνίας ἐφράγκεψεν ἀμέτρητα πλήθη ὀρθοδόξων. Εἰς αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐφιλοδόξησε νά γίνη ὁ ἐπί γῆς Θεός.
Ἡ Ἱερά Κοινότης ἀρκεῖσθε εἰς διαψεύσεις ὡς πρός τόν συντάκτην τῶν τροπαρίων. χωρίς νά συνειδητοποιῆτε, ὅμως λέγοντες ὅτι ζῆτε τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ὁμοθυμαδόν ἐψάλαμεν τά τροπάρια αὐτά εἰς τόν Πάπαν καί διά μέσου τοῦ Πατριάρχου ἐξεφωνήσαμεν τό «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» καί ἐδώσαμεν τόν λειτουργικόν ἀσπασμόν τῆς εἰρήνης εἰς αὐτόν, τόν ὁποῖον ὁ Ἅγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός εἶπε νά καταρώμεθα ὡς ἀντίχριστο καί αἰτίαν τοῦ κακοῦ, καί τοῦ ἐψάλαμεν καί πολυχρόνιον, διά νά ἔχη πολλά τά ἕτη, πρός ἐκπλήρωσιν τῶν κοσμοκρατορικῶν σχεδίων του καί ἐν τέλει τόν προετρέψαμεν νά εὐλογήση τό χριστεπώνυμον πλήρωμα, διά νά δείξη τήν ἐξουσίαν του πάνω εἰς αὐτό καί ἐμεῖς τήν πλήρη ὑποταγήν μας, εἰς τόν ἐρχόμενον ἐν «τῷ ἰδίῳ ὀνόματι»; Σημειωθήτω ἐνταῦθα, ὅτι τά ἐν λόγῳ τροπάρια εἶχαν δημοσιευθῆ εἰς τόν τύπον πρίν ἀπό τήν θρονικήν ἑορτήν, κατά τήν ὁποίαν ἐψάλησαν (βλ. Βῆμα Κυριακῆς 26.11.06), πρᾶγμα τό ὁποῖον καταδεικνύει ἀφ' ἑνός μέν τόν πόθον καί τόν ζῆλον τοῦ Πατριαρχείου νά βαδίση τόν δρόμον τῆς ἀποστασίας, ἀφ' ἑτέρου δέ τό ὅτι ἔχει ἐκλείψει πλέον ἡ στοιχειώδης αἰδώς καί συστολή, εἰς τρόπον ὥστε τά πλέον παράνομα καί ἀντίχριστα νά τά διαφημίζωμεν μέ κάθε εὐχέρειαν.
Καί κάτι ἄλλο πρίν τελειώσωμε μέ τά ὑμνολογικά κατορθώματα καί τάς λεκτικάς φιλοφρονήσεις. Γνωρίζει ἀσφαλῶς ἡ Ἱερά Κοινότης, ὅτι εἰς τήν μονήν Καρακάλου κατά τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Πατριάρχου, ὀλίγας ἡμέρας πρίν ἀπό τό θέατρον τῆς θρονικῆς ἑορτῆς τῆς Κων/πόλεως, ἔψαλαν οἱ πατέρες τῆς μονῆς εἰς τόν μεγάλον τους ἐπισκέπτην μεγαλυνάρια εἰδικῶς συγγραφέντα δι' αὐτόν, προφανῶς ἀπό ἁγιορείτην μοναχόν. Θά θέλαμε νά μάθωμε πῶς ἡ δογματική σας συνείδησις, τήν ὁποίαν, ὅπως λέγετε, περιφρουρεῖτε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, κρίνει αὐτό τό γεγονός.
6. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι εἰς τά σημεῖα, πού ἀναφέρεσθε εἰς τάς παπικάς πλάνας καί ἐκτροπάς, ὁμιλεῖτε μέ τό στόμα τῆς ἀληθείας. Αὐτά καί ἄλλα πολλά δυστυχῶς θά μποροῦσε νά ἀναφέρη κάθε πιστός γιά τό κατάντημα καί τόν ξεπεσμό τοῦ Παπισμοῦ. Ἐκεῖνο, τό ὁποῖον εἶναι ἀκατανόητον, εἶναι τοῦτο: πῶς δικαιολογεῖται ὁ συναγελασμός τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς Παπικούς εἰς ἐκκλησιαστικόν καί λειτουργικόν ἐπίπεδον καί ἡ συνοδοιπορία μέ τούς ἐκπεσόντας καί ἀποστατήσαντας ἀπό τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι χαρακτηριστικά ἐν προκειμένῳ τά λόγια τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «ὁ τοῖς ἐχθροῖς τοῦ βασιλέως συμφιλιάζων, οὐ δύναται τοῦ βασιλέως φίλος εἶναι, ἀλλ' οὐδέ ζωῆς ἀξιοῦται, ἀλλά σύν τοῖς ἐχθροῖς ἀπολεῖται».
Πρέπει ἐπίσης εἰς τό σημεῖον αὐτό νά ἐπισημάνωμεν μετά λύπης τά λόγια αὐτά τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος, τά ὁποῖα νομίζομεν, ὅτι καταδεικνύουν ὅλον τόν σκοπόν τῆς συνταχθείσης ἀνακοινώσεως: «Ἐπί πλέον δέ (ἐννοοῦνται αὐτά πού κάνουν ὁ Πατριάρχης καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος) νά ἐξωθήσουν μερικούς ἀπό τούς πιστούς καί εὐλαβεῖς Ὀρθοδόξους, πού ἀνησυχοῦν γιά ὅσα ἀκαίρως καί παρά τούς ἱερούς κανόνας γίνονται, σέ ἀποκοπή τους ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί τήν δημιουργία νέων σχισμάτων».
Πῶς ἀλήθεια, πατέρες, τήν ἀποκοπήν ἀπό τόν αἱρετικῶς φρονοῦντα Ἐπίσκοπον ἤ Μητροπολίτην ἤ Πατριάρχην ἐννοεῖτε ὡς ἀποκοπήν ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί δημιουργία νέων σχισμάτων; Ἄν μέν οὕτως θεωρεῖτε αὐτήν τήν ἀποκοπήν, τότε πρέπει νά σᾶς τονίσωμεν, ὅτι ἡ δογματική σας συνείδησις πάσχει ἀπό τήν παπικήν νόσον. Πρέπει ἐπίσης, ἄν βεβαίως οὕτως πιστεύετε, νά ἀποκηρύξετε πλειάδα ἁγίων καί ὁμολογητῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπεκόπησαν ἀπό αἱρετικούς Ἐπισκόπους καί Πατριάρχας, καί κυρίως νά ἀποκηρύξετε τούς ἁγιορείτας ὁσιομάρτυρας, οἱ ὁποῖοι ἀπεκόπησαν ἀπό τόν λατινόφρονα Πατριάρχην Ἰωάννην τόν Βέκκον. Αὐτούς δηλαδή, τούς ὁποίους εἰς τήν Ἀνακοίνωσιν ὁμολογεῖτε ὅτι τιμᾶτε καί εὐλαβεῖσθε. Καί βεβαίως νά ἀποκηρύξετε, ὅσους προσφάτως διέκοψαν τό μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, λόγῳ τῆς γνωστῆς ἄρσεως τῶν &
#7936;ναθεμάτων. Πρέπει ἐπίσης νά διαγράψετε ἀπό τό Πηδάλιον τούς δύο Ἱερούς Κανόνας, τόν 31ον Ἀποστολικόν καί τόν 15ον τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπί Ἁγ. Φωτίου.
Ὥστε λοιπόν κατά τήν νεοεποχίτικην θεολογίαν, ἡ ὁποία βεβαίως εἰς οὐδέν διαφέρει ἀπό τήν παπικήν, διά νά μήν ἀποκοποῦμε ἀπό τήν Ἐκκλησίαν καί δημιουργήσωμε σχίσματα, πρέπει νά ὑποτασσώμεθα εἰς αἱρετικούς καί νά μνημονεύωμεν τόν Ἰωάννην τόν Βέκκο, τόν Ἀθηναγόραν, τόν Βαρθολομαῖον, τόν Χριστόδουλον, τόν ....., τόν.....τόν....
Ἄν, πατέρες, αὐτό ἦταν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, τότε ἡ Ἐκκλησία θά ἦταν ἀνθρωποκεντρική καί κριτήριόν της δέν θά εἶχε τήν ἀλήθεια, ἀλλά τήν γνώμην τοῦ Ἐπισκόπου, ὅπως συμβαίνει στόν Παπισμό. Τότε δέν θά ἐχρειάζοντο οἱ μέχρις αἵματος ἀγῶνες τῶν Πατέρων διά τήν πίστιν, ἐπειδή αὐτή θά ἐξεφράζετο ἀπό τό στόμα τοῦ Πρώτου, εἰς τόν ὁποῖον ὅλοι ἔπρεπε νά ὑποτάσσωνται. Καί ἐν τέλει, ἄν ὑπῆρχεν αὐτή ἡ θεολογία, τότε δέν θά ὑπῆρχε πρό πολλοῦ ἡ Ὀρθοδοξία, διότι θά εἶχε ἐξοστρακισθῆ ἀπό τάς πλάνας τῶν Ἐπισκόπων καί τόν ἐφησυχασμό τῶν Ὀρθοδόξων.
Εἶναι προφανές, ὅτι μέ τά ὅσα λέγετε στήν ἀνακοίνωσί σας, δικαιολογεῖτε πλήρως τήν στάσι τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος ἀπέναντι στούς διωκομένους πατέρας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου. Πῶς ἀλήθεια ἡ δογματική σας συνείδησι ἐπιτρέπει νά συντάσσεσθε μέ τούς διώκτας, τήν στιγμήν πού γνωρίζετε, ὅτι διά λόγους πίστεως οἱ πατέρες αὐτοί διέκοψαν τήν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν καί τήν μνημόνευσιν τοῦ αἱρετικά φρονοῦντος Πατριάρχου;
Εἶναι ὅμως γεγονός ὅτι, ἐφ' ὅσον ἐνετάχθη τό Ἅγ. Ὄρος εἰς τά εὐρωπαϊκά προγράμματα καί ἀπομυζεῖτε τά οἰκονομικά πακέτα τῆς Εὐρώπης καί ἔχετε εὐρωπαϊκούς προσανατολισμούς, εἶναι ἀδύνατον νά ἀρθρώσετε λέξιν Ὀρθοδόξου διαμαρτυρίας καί ἐνστάσεως, ἀλλά πάντοτε θά σύρεσθε καί θά ὑποτάσσεσθε εἰς τούς χορηγούς σας. Εἶναι λυπηρόν, τό ὅτι προκειμένου νά ἐπιδιορθώσωμεν καί νά ἀναστηλώσωμεν τάς μονάς, ἀφήσαμεν τήν προστάτιδά των τήν Παναγίαν καί ἐτρέξαμεν στά ἁμαρτωλά καί εὔκολα χρήματα τῆς Εὐρώπης, κατακρημνίζοντες τά ὅρια, ἅ ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ὅλοι μας ὅμως γνωρίζομεν, ὅτι δέν δίδει κανείς τίποτε χωρίς ἀνταλλάγματα. Καί ἤδη τό Ἅγ. Ὄρος πληρώνει τήν ὀλιγοπιστίαν εἰς τόν Θεόν καί τήν προσάρτησίν του εἰς τά εὐρωπαϊκά σχέδια.
7. Εἰς τό τέλος τῆς ἀνακοινώσεώς σας μεταξύ τῶν ἄλλων διακηρύσσετε καί τά ἑξῆς: «Ὁ μετά τῶν ἑτεροδόξων διάλογος, ἐφ' ὅσον ἀποβλέπει νά πληροφορήση αὐτούς περί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὥστε ὅταν οὗτοι καταστοῦν δεκτικοί τοῦ θείου φωτισμοῦ καί διανοιχθοῦν οἱ ὀφθαλμοί των νά ἐπανέλθουν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν, δέν εἶναι καταδικαστέος».
Εἶναι ἐξ ἴσου λυπηρό, πατέρες, τό ὅτι, ἐνῶ ὁ διάλογος μέ τούς αἱρετικούς διεξάγεται ἐδῶ καί σαράντα περίπου χρόνια, δέν κατενοήσατε τόν σκοπόν του. Κι ἄν ἐσεῖς δέν τόν κατενοήσατε, τί νά ἀναμένωμε ἀπό τούς ἁπλούς λαϊκούς χριστιανούς; Δέν διεπιστώσατε ἄραγε ὅτι, ἐπί τόσα χρόνια ἀφ' ἑνός μέν οἱ Παπικοί οὐδόλως μετεκινήθησαν ἀπό τάς πλάνας των, οὐδέ βῆμα ποδός, ἀφ' ἑτέρου δέ ἐμεῖς καθημερινῶς ἐνδίδομεν καί συμπνιγόμεθα ἀπό τό σφικταγκάλιασμα τοῦ παπικοῦ θηρίου; Δέν κατενοήσατε ὅτι τό μόνον, πού ἐπέτυχαν οἱ διάλογοι μέ τούς αἱρετικούς, εἶναι τό νά διχάσουν τούς Ὀρθοδόξους, ὅπως κάποτε εἰς τήν Φλωρεντίαν καί Φερράραν, εἰς ἑνωτικούς καί ἀνθενωτικούς, ἤ ὀρθότερα εἰς ὀρθοδόξους καί λατινόφρονας;
Ἀναφέρετε ἀκόμη εἰς τό τέλος ὅτι, «....ἐνδέχεται νά δώσουν τήν ἐντύπωσι ὅτι ἡ ἡμετέρα Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέχεται τούς Ρωμαιοκαθολικούς ὡς πλήρη Ἐκκλησία καί τόν Πάπα ὡς κανονικό Ἐπίσκοπο Ρώμης». Τί ἄραγε ἐννοεῖτε μέ τόν ὅρον «πλήρη ἐκκλησία»; Μήπως δηλαδή δεχόμεθα τούς Παπικούς ὡς Ἐκκλησία, ἀλλά ὄχι πλήρη; Ἐμεῖς γνωρίζομεν, ὅτι ἡ Ρώμη ἦταν Ἐκκλησία πρίν ἀπό τό σχίσμα καί μετά τό σχίσμα ἐξέπεσε καί δέν εἶναι Ἐκκλησία. Οἱ ἐκφράσεις σας, «πλήρης Ἐκκλησία» καί «κανονικός Ἐπίσκοπος Ρώμης», θεωροῦμε ὅτι εἰσάγουν καινά δαιμόνια.
8.Ἐν κατακλεῖδι ἀναφέρετε ὅτι: «Τό Ἅγιον Ὄρος χάριτι Θεοῦ μένει πιστόν εἰς τήν Πίστιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν &#
7945;γίων Πατέρων». Πιστεύομεν, ὅτι ἔπειτα ἀπό ὅσα ἐλέχθησαν προκειμένου τό Ἅγ. Ὄρος νά μείνη πιστόν εἰς τούς Ἁγ. Ἀποστόλους καί τούς Ἁγ. Πατέρας, πρέπει νά ἀπομακρυνθῆ ἀπό τόν αἱρετικά φρονοῦντα καί πράττοντα σημερινόν Πατριάρχην. Καί ἡ ὁδός, τήν ὁποίαν οἱ Πατέρες ὑπέδειξαν, εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν εἶναι ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου. Μένοντες ὅμως ἑνωμένοι διά τοῦ μνημοσύνου μέ τόν σημερινό Πατριάρχη εἶναι ἀστεῖο νά ἰσχυρίζεσθε ὅτι ἀγωνίζεσθε διά τήν Πίστιν τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγ. Πατέρων.
Θέλομε, ἐν συνεχείᾳ, νά ἀναφερθῶμεν, εἰς ἐνδεδειγμένας ἐνεργείας, εἰς τάς ὁποίας κατά τήν γνώμην μας ἔπρεπε νά προβῆ ἡ Ἱερά Κοινότης, διά νά εἶναι ὄντως ἡ στάσις της ὁμολογιακή καί σύμφωνος μέ τήν πατερικήν Παράδοσιν.
α) Θά ἔπρεπε πρό πολλοῦ νά εἶχε ἀσκηθῆ ἐκ μέρους τῆς Ἱ. Κοινότητος δριμύτατος ἔλεγχος εἰς τόν παραπαίοντα ὡς πρός τήν πίστιν Πατριάρχην, τήν στιγμήν κατά τήν ὁποίαν εἴμεθα ἅπαντες, διά τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος, συναυτουργοί τῶν ἔργων του. Διότι σύμφωνα μέ τήν ὁμολογία τῶν Ἁγίων, πού εὐλαβεῖσθε καί ἐπικαλεῖσθε εἰς τήν ἐπιστολήν σας, τῶν Ἁγιορειτῶν Ὁσιομαρτύρων τῶν ἀθλησάντων ἐπί Βέκκου, «διά τοῦτο καί μείζονα τῶν ἁμαρτημάτων ἐπεισῆλθεν, ὅτι τά ἐλάττονα τῆς προσηκούσης οὐ τυγχάνει διορθώσεως, καί καθάπερ ἐν τοῖς σώμασιν οἱ τῶν τραυμάτων καταφρονήσαντες, πυρετούς ἔτεκον, καί σηπεδόνας καί θάνατον, οὕτω καί ἐπί τῶν ψυχῶν· οἱ τῶν μικρῶν ὑπερορῶντες, τά μείζονα ἐπεισάγουσιν · εἰ γάρ περί τήν ἀρχήν ἀποπηδᾶν τῶν θείων θεσμῶν ἐπιχειροῦντες, καί μικρόν τι παρακινεῖν τῆς προσηκούσης ἐτύγχανον ἐπιτιμήσεως, οὐκ ἄν ὁ παρών ἐτέχθη λοιμός, οὐκ' ἄν ὁ τοσοῦτος χειμών τήν Ἐκκλησίαν κατέλαβεν· ὁ γάρ τῆς ὑγιοῦς πίστεως καί τό βραχύ ἀνατρέπων, τῷ παντί λυμαίνεται».
Τό κακόν ἐξεκίνησεν ἀπό τήν αἱρετικήν Ἐγκύκλιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920, συνεχίσθη μέ τήν ἀλλαγήν τοῦ ἡμερολογίου, ἐπεδεινώθη μέ τήν εἰσαγωγήν εἰς τήν Βαβέλ τοῦ Π.Σ.Ε., κατήντησε καρκίνωμα μέ τήν ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων, μετηλλάχθη διά τῶν θεολογικῶν διαλόγων εἰς θέατρον σκιῶν, ἐξελίχθη εἰς γάγγραιναν διά τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν αἱρετικῶν μυστηρίων τῶν Μονοφυσιτῶν εἰς Σαμπεζύ τό 1990, τῶν Παπικῶν εἰς Μπαλαμάντ τό 1993 καί προσφάτως τῶν Λουθηρανῶν εἰς Κων/πολιν, καί τελικῶς κατέληξε εἰς μεγαλοπρεπεῖς λειτουργικάς συνευρέσεις τῶν αἱρετικῶν κεφαλῶν διά νά καταδειχθῆ ἐπισήμως ἡ ὑποταγή τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τάς ἀρχάς τῆς Ν. Ἐποχῆς. Τοιουτοτρόπως ἐπέρχεται ὁ πνευματικός θάνατος, δηλαδή ἡ ἀποκοπή ἀπό τό διαχρονικόν σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅλων ὅσων συμμετέχουν εἴτε ἐνεργῶς, εἴτε σιωπηρῶς, εἰς τήν μεθοδευμένην ἀντίχριστον ἀποστασίαν.
β) Ἐν συνεχείᾳ θά ἔπρεπε ἡ Ἱ. Κοινότης, ἐφ' ὅσον τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον συνέχιζε τήν πνευματικήν διολίσθησιν, νά εἶχε πρό πολλοῦ ἀποστασιοποιηθῆ ἐκκλησιαστικῶς διά τῆς διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου, εἰς τρόπον ὥστε νά εὑρίσκεται ἐν ἀσφαλείᾳ καί ἐν διαρκεῖ κοινωνίᾳ μέ τήν διαχρονικήν Ἐκκλησίαν, ὅπως τοῦτο ἔπραξαν οἱ ἐπί Βέκκου ἀθλήσαντες καί προσφάτως οἱ ἐπί Πατριάρχου Ἀθηναγόρου πλεῖστοι Ἁγιορεῖται Πατέρες, οἱ διακόψαντες τήν μνημόνευσίν του, λόγῳ τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων.
γ) Θά ἔπρεπε νά μήν εἶχε πέσει τό Ἅγ. Ὄρος εἰς τήν παγίδα τῶν Εὐρωπαϊκῶν οἰκονομικῶν ἐπιχορηγήσεων, ὥστε ἀφ' ἑνός μέν νά ζοῦν οἱ μοναχοί ἐν πτωχείᾳ καί ἁπλότητι, ἀφ' ἑτέρου δέ νά ὁμιλοῦν ἐλεύθερα ἐλέγχοντες μέ παρρησίαν τά ἐντός καί ἐκτός Ἐκκλησίας κακῶς κείμενα. Ἡ οἰκονομική αὐτή ὑποδούλωσις τοῦ Ἁγ. Ὄρους εἶναι ἡ χαριστική βολή εἰς τήν δογματικήν διολίσθησιν.
δ) Θά ἔπρεπε ὁλόκληρον τό Ἅγ. Ὄρος νά ἔχη ἑνιαίαν ἀντίστασιν εἰς τήν αἵρεσιν, ὥστε νά μή γίνεται περίγελως καί σκάνδαλον εἰς τά μάτια τοῦ κόσμου, διά τῆς διαιρέσεως καί τοῦ ἀλληλοσπαραγμοῦ τῶν μοναχῶν.
ε) Ἐθεωρήσαμεν ἐμεῖς οἱ ὑπογράψαντες, ὅτι ἐδόθη εἰς τήν Ἱ. Κοινότητα ἡ εὐκαιρία ἀφυπνίσεως καί παύσεως τῆς μέχρι τοῦδε ἀδρανείας σας, ἐξ ἀφορμῆς τῆς προκλητικῆς θεατρικῆς παραστάσεως, ἡ ὁποία ἔλαβε χώραν εἰς τήν παρελθοῦσαν θρονικήν ἑορτήν εἰς τό Φανάρι. Ὅμως διεψεύσθημεν διά μίαν εἰσέτι φορά, ὅταν ἀνεγνώσαμεν τάς χλιαράς καί &
#7936;νουσίας ἀνακοινώσεις, αἱ ὁποῖαι προφανῶς ἔγιναν, διά νά καθησυχάσουν οἱ ἀνησυχοῦντες διά τήν πορείαν τοῦ Ἁγ. Ὄρους μοναχοί. Σᾶς κατεστήσαμεν σαφές ἤδη ἀπό τήν Α ἐπιστολήν μας, ὅτι ἄν ἐσεῖς ἀδρανήσετε νά ἀκολουθήσετε τήν γραμμήν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἐμεῖς θά πράξωμε τά θεάρεστα καί ὄχι τά εὐάρεστα. Σᾶς γνωστοποιοῦμεν ὅτι ἄν δέν δώσετε Ὀρθόδοξον πρέπουσαν ἀπάντησιν εἰς τόν παρεκτραπέντα καί καταλύσαντα Ἱ. Κανόνας Πατριάρχην, ἐμεῖς θα σκεφθῶμεν ἐάν πρέπει νά ἔχωμεν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν μέ τήν Ἱ. Κοινότητα καί μέ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον.
Εὐελπιστοῦντες ὅτι ἡ παροῦσα θά συμβάλη εἰς τήν ἀναθεώρησιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί δογματικῶν τοποθετήσεών σας ἀπέναντ
Πρός τούς ἁγίους Καθηγουμένους
καί τούς ἁγίους ἀντιπροσώπους
τῶν εἴκοσι Ἱερῶν Μονῶν
εἰς τήν Ἱεράν Κοινότητα
τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω
Ἐνταῦθα.
Κοινοποίησις: Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον.
Ἅγιοι Καθηγούμενοι καί Ἅγιοι Πατέρες, Εὐλογεῖτε.
Αἰσθανόμεθα τήν ἀνάγκην διά τῆς παρούσης Β Ἐπιστολῆς νά δευτερολογήσωμεν καί νά ἐκφράσωμεν τήν βαθυτάτην λύπην μας διά τάς δύο προσφάτους Ἀνακοινώσεις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος Ἁγ. Ὄρους, αἱ ὁποῖαι ἀπευθύνοντο πρός τόν ἐκκλησιαστικόν ἀφ' ἑνός καί πρός τόν ἡμερήσιον ἀφ' ἑτέρου τύπον καί τά Μ.Μ.Ε. Θεωροῦμεν δέ ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι αἱ δύο αὐταί Ἀνακοινώσεις ἔγιναν πρός καθησυχασμόν καί ἐξαπάτησιν ἡμῶν τῶν ἀνησυχούντων καί ἀντιδρώντων διά τά ἐν τοῖς καιροῖς μας συμβαίνοντα ἀντορθόδοξα καί αἱρετικά διαβήματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.
Κατ' ἀρχάς ἡ Ἀνακοίνωσις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος εἶναι ὕποπτος καί ἀνουσία. Ὕποπτος μέν διότι, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά ἀπευθύνεται εἰς τούς δύο πρωτεργάτας τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλαδή εἰς τόν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον καί εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Χριστόδουλον, ἀπευθύνετο εἰς τά μέσα ἐνημερώσεως, ὡσάν τά μέσα ἐνημερώσεως νά διέπραξαν τάς ἐν λόγῳ ἀτασθαλίας. Ἐδῶ προσέτι διαφαίνεται καί ἡ δειλία τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος νά ἐλέγξη τούς αὐτουργούς τοῦ ἐγκλήματος, αὐτούς δηλαδή, πού ὡς κακοί ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας προδίδουν τήν Πίστιν, καί ἐστράφη εἰς τά μέσα ἐνημερώσεως, διακηρύσσοντας θεωρητικά καί ἀνώδυνα τήν ὀρθοδοξότητά της, ἡ ὁποία βεβαίως δύναται ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς νά ἀμφισβητηθῆ διά τούς λόγους, τούς ὁποίους θά ἐκθέσωμε κατωτέρω. Σημειωθήτω δέ, ὅτι ἡμεῖς οἱ ἀποστείλαντες καί τήν Α ἐπιστολή δέν ἐλάβαμεν μέχρι τοῦδε οὐδεμίαν ἀπάντησιν.
Εἶναι δέ καί ἀνουσία ἡ ἀνακοίνωσις αὐτή, διότι εἰς τοιούτου εἴδους ἀνακοινώσεις καί ὁμολογίας, ἔχει προβῆ ἡ Ἱερά Κοινότης καί κατά τό παρελθόν, ὅπως αὐτή τῆς 9 /22-4-1980, τήν ὁποίαν μνημονεύετε εἰς τήν πρός τόν ἐκκλησιαστικόν τύπον ἀνακοίνωσι, χωρίς βεβαίως οὐσιαστικόν ἀποτέλεσμα. Ὡς ἐκ τούτου δέ, δέν δυνάμεθα νά κατανοήσωμεν ποῖον ἄλλον σκοπόν εἶχαν οἱ ἐν λόγῳ ἀνακοινώσεις, πέραν τοῦ ἰδικοῦ μας ἐφησυχασμοῦ καί τῆς δημιουργίας ἐντυπώσεων.
Ἐπιθυμοῦμεν λοιπόν ἐξομολογητικῶς νά σᾶς ἀναφέρωμεν τί δέν μᾶς ἀνέπαυσε ἀπό τάς δύο αὐτάς ἀνακοινώσεις καί ποῖαι ἐνέργειαι τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος κατά τήν γνώμη μας θά ἦσαν ἐνδεδειγμέναι εἰς τήν παροῦσαν κατάστασιν.
1. Προκειμένου νά ἐπαινέσετε τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην, καί ἐπειδή δέν εὑρήκατε νά ἔχη κάνει κάποιον ἀγῶνα ὑπέρ τῆς πίστεως, ἤ κάποιαν ὁμολογίαν, ἡ ὁποία νά ἔχη συνεπείας, ἤ ἔστω νά ἐβάδισε εἰς κάποιον σημεῖον εἰς τά ἴχνη τῶν Πατέρων, ἀναφέρετε τήν ὑπεράσπισιν τῶν δικαίων τοῦ Πατριαρχείου, τήν στήριξιν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τήν προβολήν τοῦ μηνύματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν κόσμο. Αὐτά ὅλα, συγχωρέστε μας, εἶναι εὐσεβεῖς φλυαρίαι. Ὡς πρός τήν προβολήν δέ τοῦ Ὀρθοδόξου μηνύματος εἰς τόν κόσμον, αὐτό πού ἀναφέρετε νομίζομεν εἶναι ἀπάτη καί ψεῦδος. Ἐκτός βεβαίως ἄν θεωρεῖτε προβολήν τοῦ Ὀρθοδόξου μηνύματος τάς συμπροσευχάς καί τάς κοινάς δηλώσεις μέ τούς αἱρετικούς, τήν ἀναγνώρισιν τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν ἤ ἀκόμη τήν οἰκολογικήν μέριμναν διά τό περιβάλλον.
2. Ἀναφέρετε, ἐν συνεχείᾳ ὅτι ζῆτε τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας καί περιφρουρεῖτε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν δογματικήν σας συνείδησιν. Ἐπικαλεῖσθε δέ εἰς τό σημεῖον αὐτό τούς ἀγῶνας τῶν ὁμολογητῶν Πατέρων καί ἰδίως τοῦ ἁγιορείτου Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ καί τῶν ἁγιορειτῶν ὁσιομαρτύρων, πού ἐθανατώθησαν ἀπό τόν λατινόφρονα Πατριάρχην Ἰωάννην τόν Βέκκον. Εἶναι, ἅγιοι πατέρες, εἰς τό σημεῖον αὐτό ἄξιον ἀπορίας, πῶς μπορεῖτε νά ζῆτε τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας μνημονεύοντες ἕναν αἱρετικόν Πατριάρχην καί πῶς ἐπικαλεῖσθε τούς ἐπί Βέκκου ἀθλήσαντας ἁγίους Πατέρας, οἱ ὁποῖοι δι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον ἐθανατώθησαν, ἐπειδή δέν ἐμνημόνευαν καί δέν ἀνεγνώριζαν ὡς Πατριάρχην
τόν ἐκπεσόντα εἰς τόν Παπισμόν Πατριάρχην Ἰωάννην τόν Βέκκον.
Ὁ ἁγιορείτης ἐπίσης μέγας Ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς θεωρεῖ ὅτι δέν ἀνήκει εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ὅποιος δέν ἔχει τήν ἀλήθειαν καί δέν τήν ὁμολογεῖ μέ λόγια καί ἔργα, ἔστω καί ἄν εἶναι μοναχός, ἡγούμενος, Ἐπίσκοπος ἤ Πατριάρχης: «Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποιμένας ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ' ἀλλήλων καλούμενοι, μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ' ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Ε.Π.Ε. 3, σελ. 608).
Πῶς λοιπόν εἶναι δυνατόν νά ἀνήκη εἰς τήν ἀληθινήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὁ Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἔπαιξε μέ τόν Πάπαν αὐτό τό θέατρον προσφάτως εἰς τήν ἑορτήν τοῦ Ἁγ. Ἀποστόλου Ἀνδρέου εἰς τήν Κων/πολιν, ὁ ὁποῖος θεωρεῖ, ὅτι ἐπλανήθησαν οἱ προπάτορές μας, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τό σχίσμα μέ τούς παπικούς; Διότι ὁ Πατριάρχης ἐδήλωσε: «....οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τήν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καί εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπέρ αὐτῶν τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλ' ὀφείλομεν ἐνώπιον Αὐτοῦ ὅπως ἐπανορθώσωμεν τά σφάλματα ἐκείνων» (Ἐπίσκεψις, ἀρ. 563 -30.11.98 σελ.6).
Πῶς εἶναι ὀρθόδοξος αὐτός ὁ ὁποῖος συμμετέχει εἰς τό Π.Σ.Ε. καί κοντολογίς εἶναι ὑπέρμαχος καί πρωτοπόρος τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Πρέπει ἐπίσης νά σημειωθῆ, ὅτι ἡ ἔκφρασίς σας, «Περιφρουροῦμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν δογματικήν μας συνείδησι» δέν εἶναι ὀρθή, διότι ἡ δογματική συνείδησις ἑνός ἑκάστου ἤ καί πολλῶν ἐν συνόλῳ ἠμπορεῖ νά ἀφίσταται ἀπό τῆς ἀληθείας, ἔστω καί ἄν, ὅπως λέγετε, ἐντρυφᾶ εἰς Ὀρθόδοξα πατερικά κείμενα, πρᾶγμα τό ὁποῖον συχνάκις συμβαίνει. Θά ἔπρεπε νά λεχθῆ, ὅτι «περιφρουροῦμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν δογματικήν συνείδησιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», ἡ ὁποία βεβαίως ἐκφράζεται μέ τήν Ἁγ. Γραφήν, τάς Ἁγ. Συνόδους καί τούς Ἁγ. Πατέρας.
3. Ἀναφέρετε ὅτι: «φοβούμεθα νά σιωπήσωμε, ὁσάκις τίθενται ζητήματα πού ἀφοροῦν στήν παρακαταθήκη τῶν Πατέρων». Ἐδῶ πάλιν πρέπει νά ὑποβάλωμεν ἔνστασιν. Τοὐλάχιστον τά τελευταῖα χρόνια, καί ὅταν ὁμιλῆ καί ὅταν σιωπᾶ ἡ Ἱερά Κοινότης, εἶναι ἕνα καί τό αὐτό, διότι, ὅταν ὁμιλῆ, ὁμιλεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, χλιαρά καί ἀπρόσωπα, μέ δουλικήν ὑποταγήν εἰς τά πρόσωπα καί ὄχι ἁπλῶς μέ σεβασμό εἰς τούς θεσμούς. Κυρίως ὁμιλεῖ μέ πάγιον μέτρον καί κριτήριον, νά μήν ἐκπέση εἰς τήν συνείδησιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτικῶν ἀρχόντων καί τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, εἰς τρόπον ὥστε νά μήν ὑπάρχουν συνέπειαι ἀπό τά λεγόμενα. Μέ ἕνα λόγον κτυπᾶ μέ ἄσφαιρα πυρά, σάν κι αὐτά πού ἀκούγονται τήν Πρωτοχρονιάν, τά ὁποῖα δημιουργοῦν ἐξωτερικάς ἐντυπώσεις, ἀλλά κανείς δέν τά φοβᾶται. Περιττόν νά ἀναφέρωμεν, ὅτι δέν ὡμιλοῦσαν κατ' αὐτόν τόν τρόπον οἱ ἅγιοι Πατέρες, οὔτε ὑπερήσπιζαν οὕτως τάς ἀληθείας τῆς πίστεως.
4. Ἀναφέρετε ἀκόμη ὅτι: «ἡ ὑποδοχή τοῦ Πάπα ἔγινε ὡσάν νά ἐπρόκειτο περί κανονικοῦ ἐπισκόπου Ρώμης». Νομίζομεν εἰς αὐτό τό σημεῖον, ὅτι ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος εἶναι πιό εἰλικρινής ἀπό τήν Ἱεράν Κοινότητα. Διότι αὐτό πού πιστεύει διά τόν Πάπαν αὐτό καί ἔπραξε κατά τήν ἐπισημοτέραν θείαν Λειτουργίαν καί ὑπό τά ὄμματα, ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Ἀγαπητόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν προσφωνεῖ τόν Πάπαν, ἀναγνωρίζει τά μυστήριά του, θεωρεῖ ἀτυχῆ θύματα τοῦ Διαβόλου αὐτούς οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐπροστάτευσαν ἀπό τήν παπικήν αἵρεσιν, τόν ἐτοποθέτησε σέ θρόνο ὑψηλό κατά τήν θ. Λειτουργίαν τῆς θρονικῆς ἑορτῆς κλπ. Τί ἄλλο, ἅγιοι πατέρες, ἔπρεπε νά πράξη, διά νά τόν θεωρήση κανονικόν Ἐπίσκοπον Ρώμης;
Τό πρόβλημα ὅμως εἶναι ἄλλο καί ἐδῶ ἔγκειται ἡ ἔλλειψις εἰλικρινείας ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος. Τήν πίστιν δηλαδή, πού ἔχει ὁ Πατριάρχης, κατ' οὐσίαν ἔχουν καί ὅσοι τόν μνημονεύουν, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλίαν τῶν ἁγίων Πατέρων καί τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας. Σᾶς
ὑπενθυμίζομε πρός τοῦτο τά λόγια τῶν ἁγιορειτῶν ὁσιομαρτύρων, τούς ὁποίους λέγετε, ὅτι ἰδιαιτέρως σέβεσθε καί τιμᾶτε, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρουν πρός τόν λατινόφρονα βασιλέα Μιχαήλ τόν Η : «Ἄνωθεν γάρ ἡ τοῦ Θεοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία· τήν ἐπί τῶν ἀδύτων ἀναφοράν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως, συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξατο τοῦτο. Γέγραπται γάρ ἐν τῇ ἐξηγήσει τῆς θείας Λειτουργίας, ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν τό τοῦ ἀρχιερέως ὄνομα, δεικνύων καί τήν πρός τό ὑπερέχον ὑποταγήν, καί ὅτι κοινωνός ἐστιν αὐτοῦ, καί Πίστεως καί τῶν θείων Μυστηρίων διάδοχος».
Ἐκ τῆς ὡς ἄνω λοιπόν ὁμολογίας τῶν ἁγιορειτῶν ὁσιομαρτύρων καί τῆς ὅλης λειτουργικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας γίνεται ἀντιληπτόν, ὅτι ἡ Ἱερά Κοινότης ὡς πρός τήν πίστιν ταυτίζεται μέ τόν Πατριάρχην, ὅσον ἀφορᾶ τόν Πάπαν, τό Π.Σ.Ε., τόν Οἰκουμενισμόν κλπ. Κατ' ἐπέκτασιν προβαίνοντες εἰς αὐτήν τήν χλιαράν διαμαρτυρίαν εἰς τά Μ.Μ.Ε. πατέρες, ἐπιχειρεῖτε νά κατασβέσετε τήν πυρκαϊάν τῆς αἱρέσεως μέ τό ποτιστήρι τοῦ κήπου.
5. Ἀναφέρετε εἰς τήν συνέχειαν τῆς Ἀνακοινώσεως, ὅτι τά τροπάρια, πού ἐψάλησαν εἰς τόν Πάπαν, δέν συνετάχθησαν ἀπό ἁγιορείτην μοναχόν. Αὐτό τό ἰσχυρίζεσθε βεβαίως, διά νά διαψεύσετε τήν πληροφορίαν τῶν μέσων ἐνημερώσεως. Πρέπει καί ἐδῶ νά ἐπισημάνωμεν τά ἑξῆς: Ὅλοι παρηκολούθησαν εἰς τήν τηλεόρασιν, ὅτι εἰς τήν ἀπ' εὐθείας μετάδοσιν τῶν γεγονότων ὑπῆρχε καί ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου, ὁ Μ. Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Τσέτσης, ὁ ὁποῖος ἐξηγοῦσε καί ἐσχολίαζε αὐτά, τά ὁποῖα ἐτελοῦντο. Ἄρα, ἄν ἐπρόκειτο διά μία παραπληροφόρησιν τῶν μέσων ἐνημερώσεως, ὁ ἐν λόγῳ ἱερεύς θά ἔπρεπε νά τήν διορθώση καί πρῶτος αὐτός νά προβῆ εἰς τήν διάψευσί της, τήν στιγμήν μάλιστα, κατά τήν ὁποίαν θεωρεῖται γνώστης ὅλων ὅσων συμβαίνουν εἰς τό Πατριαρχεῖον.
Ἔπειτα πῶς εἶναι τόσον βεβαία ἡ Ἱερά Κοινότης ὅτι δέν συνετάχθησαν τά τροπάρια αὐτά ἀπό ἁγιορείτην μοναχόν, ἀφοῦ φαίνεται ἀπό τά γραφόμενά της, ὅτι ὁμιλεῖ κατ' εἰκασίαν: «Δραττόμεθα τῆς εὐκαιρίας νά πληροφορήσουμε ὑπευθύνως τούς εὐλαβεῖς χριστιανούς ὅτι συντάκτης τους (ἐννοεῖται τῶν τροπαρίων) δέν εἶναι καί δέν μποροῦσε νά εἶναι ἁγιορείτης μοναχός». Καί ἐδῶ φαίνεται καθαρά ἡ δειλία τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος νά ἐλέγξη τούς ἀνωτέρους της, ὥστε νά φανῆ ἡ ἀλήθεια, νά καταδειχθῆ δηλαδή ὁ συντάκτης καί νά μή χρειάζωνται οἱ διαψεύσεις. Εἶναι ὅμως, πατέρες, ἀπορίας ἄξιον, πῶς ἐνοχληθήκατε τόσο διά τόν συντάκτην τῶν τροπαρίων, θεωρώντας ὅτι εἶναι προσβολή διά τό Ἅγ. Ὄρος νά εἶναι ὁ συντάκτης ἁγιορείτης μοναχός, καί δέν ἐνοχλήθητε ἀπό τό περιεχόμενον τῶν τροπαρίων καί ἀπό τό ὅτι ἀπεδόθησαν εἰς τόν Πάπαν τιμαί ἁγίου; Διότι μόνον εἰς ἁγίους, ψάλλονται τροπάρια καί ποτέ εἰς ζῶντας, ἔστω καί ἄν εἶναι κατά πάντα Ὀρθόδοξοι καί ἅγιοι.
Πῶς λοιπόν κρίνετε τό «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» τῆς προσφωνήσεως τοῦ Πατριάρχου πρός τόν Πάπα, τό ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τόν Χριστόν, καί πῶς κρίνετε τά τροπάρια, πού τοῦ ἔψαλαν; «Κωνσταντίνου ἡ πόλις Πρωτοκλήτου λυχνία τε ἄγει ἑορτήν λαμπροφόρον δεχομένη τόν Πρόεδρον Ρωμαίων Ἐκκλησίας τῆς σεπτῆς, καθέδρας Κορυφαίου μαθητοῦ, φιλαδέλφῳ διαθέσει τε ἐκ ψυχῆς, εὐξώμεθα γηθοσύνως: Μεῖνον, Παράκλητε, ἐν ἡμῖν, ἄγων ἡμᾶς πρός σήν ἀλήθειαν, ἵν' ὁμοφώνως στόματι ἑνί, καρδίᾳ Σέ δοξάζωμεν» καί «Ναῦς, ἡ πάντιμος Ὀρθοδοξίας ἀγλαΐζεται νῦν δεχομένη ἐκ Δυσμῶν σεπτόν Ποιμένα καί Πρόεδρον, καλλιεροῦσα δ' εὐσήμως εὐφραίνεται ἐν εὐσεβείᾳ Χριστόν ἱκετεύουσα: Τῇ δυνάμει σου τόν κόσμον σου περιφρούρησον ἐν ὁμονοίᾳ συντηρῶν ὡς ὑπεράγαθος».
Πρόκειται διά ἁπλάς λεκτικάς παρατυπίας ἤ καταδεικνύουν τό βάθος τῆς διαβρώσεως τοῦ Πατριάρχου καί τῆς δίκην ὁδοστρωτῆρος ἰσοπεδώσεως τῶν πάντων ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ; Ἐμεῖς προσωπικά οἱ προσυπογράφοντες πιστεύομεν τό δεύτερον. Ἑδραιώνεται δέ αὐτή ἡ ἄποψίς μας ἀπό τό ὅτι ὅλα αὐτά εἰπώθηκαν εἰς μία τόσο ἱεράν στιγμήν, ὑπό τά ὄμματα ὅλου τοῦ κόσμου, εἰς τόν μεγαλύτερον ἐχθρόν τῆς Ὀρθοδοξίας διά μέσου τῶν αἰώνων. Εἰς αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐπί δέκα αἰῶνας πολεμεῖ τήν Ὀρθοδοξίαν. Εἰς αὐτόν, πού διά τῆ
;ς Οὐνίας ἐφράγκεψεν ἀμέτρητα πλήθη ὀρθοδόξων. Εἰς αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐφιλοδόξησε νά γίνη ὁ ἐπί γῆς Θεός.
Ἡ Ἱερά Κοινότης ἀρκεῖσθε εἰς διαψεύσεις ὡς πρός τόν συντάκτην τῶν τροπαρίων. χωρίς νά συνειδητοποιῆτε, ὅμως λέγοντες ὅτι ζῆτε τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ὁμοθυμαδόν ἐψάλαμεν τά τροπάρια αὐτά εἰς τόν Πάπαν καί διά μέσου τοῦ Πατριάρχου ἐξεφωνήσαμεν τό «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» καί ἐδώσαμεν τόν λειτουργικόν ἀσπασμόν τῆς εἰρήνης εἰς αὐτόν, τόν ὁποῖον ὁ Ἅγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός εἶπε νά καταρώμεθα ὡς ἀντίχριστο καί αἰτίαν τοῦ κακοῦ, καί τοῦ ἐψάλαμεν καί πολυχρόνιον, διά νά ἔχη πολλά τά ἕτη, πρός ἐκπλήρωσιν τῶν κοσμοκρατορικῶν σχεδίων του καί ἐν τέλει τόν προετρέψαμεν νά εὐλογήση τό χριστεπώνυμον πλήρωμα, διά νά δείξη τήν ἐξουσίαν του πάνω εἰς αὐτό καί ἐμεῖς τήν πλήρη ὑποταγήν μας, εἰς τόν ἐρχόμενον ἐν «τῷ ἰδίῳ ὀνόματι»; Σημειωθήτω ἐνταῦθα, ὅτι τά ἐν λόγῳ τροπάρια εἶχαν δημοσιευθῆ εἰς τόν τύπον πρίν ἀπό τήν θρονικήν ἑορτήν, κατά τήν ὁποίαν ἐψάλησαν (βλ. Βῆμα Κυριακῆς 26.11.06), πρᾶγμα τό ὁποῖον καταδεικνύει ἀφ' ἑνός μέν τόν πόθον καί τόν ζῆλον τοῦ Πατριαρχείου νά βαδίση τόν δρόμον τῆς ἀποστασίας, ἀφ' ἑτέρου δέ τό ὅτι ἔχει ἐκλείψει πλέον ἡ στοιχειώδης αἰδώς καί συστολή, εἰς τρόπον ὥστε τά πλέον παράνομα καί ἀντίχριστα νά τά διαφημίζωμεν μέ κάθε εὐχέρειαν.
Καί κάτι ἄλλο πρίν τελειώσωμε μέ τά ὑμνολογικά κατορθώματα καί τάς λεκτικάς φιλοφρονήσεις. Γνωρίζει ἀσφαλῶς ἡ Ἱερά Κοινότης, ὅτι εἰς τήν μονήν Καρακάλου κατά τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Πατριάρχου, ὀλίγας ἡμέρας πρίν ἀπό τό θέατρον τῆς θρονικῆς ἑορτῆς τῆς Κων/πόλεως, ἔψαλαν οἱ πατέρες τῆς μονῆς εἰς τόν μεγάλον τους ἐπισκέπτην μεγαλυνάρια εἰδικῶς συγγραφέντα δι' αὐτόν, προφανῶς ἀπό ἁγιορείτην μοναχόν. Θά θέλαμε νά μάθωμε πῶς ἡ δογματική σας συνείδησις, τήν ὁποίαν, ὅπως λέγετε, περιφρουρεῖτε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, κρίνει αὐτό τό γεγονός.
6. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι εἰς τά σημεῖα, πού ἀναφέρεσθε εἰς τάς παπικάς πλάνας καί ἐκτροπάς, ὁμιλεῖτε μέ τό στόμα τῆς ἀληθείας. Αὐτά καί ἄλλα πολλά δυστυχῶς θά μποροῦσε νά ἀναφέρη κάθε πιστός γιά τό κατάντημα καί τόν ξεπεσμό τοῦ Παπισμοῦ. Ἐκεῖνο, τό ὁποῖον εἶναι ἀκατανόητον, εἶναι τοῦτο: πῶς δικαιολογεῖται ὁ συναγελασμός τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς Παπικούς εἰς ἐκκλησιαστικόν καί λειτουργικόν ἐπίπεδον καί ἡ συνοδοιπορία μέ τούς ἐκπεσόντας καί ἀποστατήσαντας ἀπό τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι χαρακτηριστικά ἐν προκειμένῳ τά λόγια τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «ὁ τοῖς ἐχθροῖς τοῦ βασιλέως συμφιλιάζων, οὐ δύναται τοῦ βασιλέως φίλος εἶναι, ἀλλ' οὐδέ ζωῆς ἀξιοῦται, ἀλλά σύν τοῖς ἐχθροῖς ἀπολεῖται».
Πρέπει ἐπίσης εἰς τό σημεῖον αὐτό νά ἐπισημάνωμεν μετά λύπης τά λόγια αὐτά τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος, τά ὁποῖα νομίζομεν, ὅτι καταδεικνύουν ὅλον τόν σκοπόν τῆς συνταχθείσης ἀνακοινώσεως: «Ἐπί πλέον δέ (ἐννοοῦνται αὐτά πού κάνουν ὁ Πατριάρχης καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος) νά ἐξωθήσουν μερικούς ἀπό τούς πιστούς καί εὐλαβεῖς Ὀρθοδόξους, πού ἀνησυχοῦν γιά ὅσα ἀκαίρως καί παρά τούς ἱερούς κανόνας γίνονται, σέ ἀποκοπή τους ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί τήν δημιουργία νέων σχισμάτων».
Πῶς ἀλήθεια, πατέρες, τήν ἀποκοπήν ἀπό τόν αἱρετικῶς φρονοῦντα Ἐπίσκοπον ἤ Μητροπολίτην ἤ Πατριάρχην ἐννοεῖτε ὡς ἀποκοπήν ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί δημιουργία νέων σχισμάτων; Ἄν μέν οὕτως θεωρεῖτε αὐτήν τήν ἀποκοπήν, τότε πρέπει νά σᾶς τονίσωμεν, ὅτι ἡ δογματική σας συνείδησις πάσχει ἀπό τήν παπικήν νόσον. Πρέπει ἐπίσης, ἄν βεβαίως οὕτως πιστεύετε, νά ἀποκηρύξετε πλειάδα ἁγίων καί ὁμολογητῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπεκόπησαν ἀπό αἱρετικούς Ἐπισκόπους καί Πατριάρχας, καί κυρίως νά ἀποκηρύξετε τούς ἁγιορείτας ὁσιομάρτυρας, οἱ ὁποῖοι ἀπεκόπησαν ἀπό τόν λατινόφρονα Πατριάρχην Ἰωάννην τόν Βέκκον. Αὐτούς δηλαδή, τούς ὁποίους εἰς τήν Ἀνακοίνωσιν ὁμολογεῖτε ὅτι τιμᾶτε καί εὐλαβεῖσθε. Καί βεβαίως νά ἀποκηρύξετε, ὅσους προσφάτως διέκοψαν τό μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, λόγῳ τῆς γνωστῆς ἄρσεως τῶν &
#7936;ναθεμάτων. Πρέπει ἐπίσης νά διαγράψετε ἀπό τό Πηδάλιον τούς δύο Ἱερούς Κανόνας, τόν 31ον Ἀποστολικόν καί τόν 15ον τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπί Ἁγ. Φωτίου.
Ὥστε λοιπόν κατά τήν νεοεποχίτικην θεολογίαν, ἡ ὁποία βεβαίως εἰς οὐδέν διαφέρει ἀπό τήν παπικήν, διά νά μήν ἀποκοποῦμε ἀπό τήν Ἐκκλησίαν καί δημιουργήσωμε σχίσματα, πρέπει νά ὑποτασσώμεθα εἰς αἱρετικούς καί νά μνημονεύωμεν τόν Ἰωάννην τόν Βέκκο, τόν Ἀθηναγόραν, τόν Βαρθολομαῖον, τόν Χριστόδουλον, τόν ....., τόν.....τόν....
Ἄν, πατέρες, αὐτό ἦταν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, τότε ἡ Ἐκκλησία θά ἦταν ἀνθρωποκεντρική καί κριτήριόν της δέν θά εἶχε τήν ἀλήθεια, ἀλλά τήν γνώμην τοῦ Ἐπισκόπου, ὅπως συμβαίνει στόν Παπισμό. Τότε δέν θά ἐχρειάζοντο οἱ μέχρις αἵματος ἀγῶνες τῶν Πατέρων διά τήν πίστιν, ἐπειδή αὐτή θά ἐξεφράζετο ἀπό τό στόμα τοῦ Πρώτου, εἰς τόν ὁποῖον ὅλοι ἔπρεπε νά ὑποτάσσωνται. Καί ἐν τέλει, ἄν ὑπῆρχεν αὐτή ἡ θεολογία, τότε δέν θά ὑπῆρχε πρό πολλοῦ ἡ Ὀρθοδοξία, διότι θά εἶχε ἐξοστρακισθῆ ἀπό τάς πλάνας τῶν Ἐπισκόπων καί τόν ἐφησυχασμό τῶν Ὀρθοδόξων.
Εἶναι προφανές, ὅτι μέ τά ὅσα λέγετε στήν ἀνακοίνωσί σας, δικαιολογεῖτε πλήρως τήν στάσι τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος ἀπέναντι στούς διωκομένους πατέρας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου. Πῶς ἀλήθεια ἡ δογματική σας συνείδησι ἐπιτρέπει νά συντάσσεσθε μέ τούς διώκτας, τήν στιγμήν πού γνωρίζετε, ὅτι διά λόγους πίστεως οἱ πατέρες αὐτοί διέκοψαν τήν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν καί τήν μνημόνευσιν τοῦ αἱρετικά φρονοῦντος Πατριάρχου;
Εἶναι ὅμως γεγονός ὅτι, ἐφ' ὅσον ἐνετάχθη τό Ἅγ. Ὄρος εἰς τά εὐρωπαϊκά προγράμματα καί ἀπομυζεῖτε τά οἰκονομικά πακέτα τῆς Εὐρώπης καί ἔχετε εὐρωπαϊκούς προσανατολισμούς, εἶναι ἀδύνατον νά ἀρθρώσετε λέξιν Ὀρθοδόξου διαμαρτυρίας καί ἐνστάσεως, ἀλλά πάντοτε θά σύρεσθε καί θά ὑποτάσσεσθε εἰς τούς χορηγούς σας. Εἶναι λυπηρόν, τό ὅτι προκειμένου νά ἐπιδιορθώσωμεν καί νά ἀναστηλώσωμεν τάς μονάς, ἀφήσαμεν τήν προστάτιδά των τήν Παναγίαν καί ἐτρέξαμεν στά ἁμαρτωλά καί εὔκολα χρήματα τῆς Εὐρώπης, κατακρημνίζοντες τά ὅρια, ἅ ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ὅλοι μας ὅμως γνωρίζομεν, ὅτι δέν δίδει κανείς τίποτε χωρίς ἀνταλλάγματα. Καί ἤδη τό Ἅγ. Ὄρος πληρώνει τήν ὀλιγοπιστίαν εἰς τόν Θεόν καί τήν προσάρτησίν του εἰς τά εὐρωπαϊκά σχέδια.
7. Εἰς τό τέλος τῆς ἀνακοινώσεώς σας μεταξύ τῶν ἄλλων διακηρύσσετε καί τά ἑξῆς: «Ὁ μετά τῶν ἑτεροδόξων διάλογος, ἐφ' ὅσον ἀποβλέπει νά πληροφορήση αὐτούς περί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὥστε ὅταν οὗτοι καταστοῦν δεκτικοί τοῦ θείου φωτισμοῦ καί διανοιχθοῦν οἱ ὀφθαλμοί των νά ἐπανέλθουν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν, δέν εἶναι καταδικαστέος».
Εἶναι ἐξ ἴσου λυπηρό, πατέρες, τό ὅτι, ἐνῶ ὁ διάλογος μέ τούς αἱρετικούς διεξάγεται ἐδῶ καί σαράντα περίπου χρόνια, δέν κατενοήσατε τόν σκοπόν του. Κι ἄν ἐσεῖς δέν τόν κατενοήσατε, τί νά ἀναμένωμε ἀπό τούς ἁπλούς λαϊκούς χριστιανούς; Δέν διεπιστώσατε ἄραγε ὅτι, ἐπί τόσα χρόνια ἀφ' ἑνός μέν οἱ Παπικοί οὐδόλως μετεκινήθησαν ἀπό τάς πλάνας των, οὐδέ βῆμα ποδός, ἀφ' ἑτέρου δέ ἐμεῖς καθημερινῶς ἐνδίδομεν καί συμπνιγόμεθα ἀπό τό σφικταγκάλιασμα τοῦ παπικοῦ θηρίου; Δέν κατενοήσατε ὅτι τό μόνον, πού ἐπέτυχαν οἱ διάλογοι μέ τούς αἱρετικούς, εἶναι τό νά διχάσουν τούς Ὀρθοδόξους, ὅπως κάποτε εἰς τήν Φλωρεντίαν καί Φερράραν, εἰς ἑνωτικούς καί ἀνθενωτικούς, ἤ ὀρθότερα εἰς ὀρθοδόξους καί λατινόφρονας;
Ἀναφέρετε ἀκόμη εἰς τό τέλος ὅτι, «....ἐνδέχεται νά δώσουν τήν ἐντύπωσι ὅτι ἡ ἡμετέρα Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέχεται τούς Ρωμαιοκαθολικούς ὡς πλήρη Ἐκκλησία καί τόν Πάπα ὡς κανονικό Ἐπίσκοπο Ρώμης». Τί ἄραγε ἐννοεῖτε μέ τόν ὅρον «πλήρη ἐκκλησία»; Μήπως δηλαδή δεχόμεθα τούς Παπικούς ὡς Ἐκκλησία, ἀλλά ὄχι πλήρη; Ἐμεῖς γνωρίζομεν, ὅτι ἡ Ρώμη ἦταν Ἐκκλησία πρίν ἀπό τό σχίσμα καί μετά τό σχίσμα ἐξέπεσε καί δέν εἶναι Ἐκκλησία. Οἱ ἐκφράσεις σας, «πλήρης Ἐκκλησία» καί «κανονικός Ἐπίσκοπος Ρώμης», θεωροῦμε ὅτι εἰσάγουν καινά δαιμόνια.
8.Ἐν κατακλεῖδι ἀναφέρετε ὅτι: «Τό Ἅγιον Ὄρος χάριτι Θεοῦ μένει πιστόν εἰς τήν Πίστιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν &#
7945;γίων Πατέρων». Πιστεύομεν, ὅτι ἔπειτα ἀπό ὅσα ἐλέχθησαν προκειμένου τό Ἅγ. Ὄρος νά μείνη πιστόν εἰς τούς Ἁγ. Ἀποστόλους καί τούς Ἁγ. Πατέρας, πρέπει νά ἀπομακρυνθῆ ἀπό τόν αἱρετικά φρονοῦντα καί πράττοντα σημερινόν Πατριάρχην. Καί ἡ ὁδός, τήν ὁποίαν οἱ Πατέρες ὑπέδειξαν, εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν εἶναι ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου. Μένοντες ὅμως ἑνωμένοι διά τοῦ μνημοσύνου μέ τόν σημερινό Πατριάρχη εἶναι ἀστεῖο νά ἰσχυρίζεσθε ὅτι ἀγωνίζεσθε διά τήν Πίστιν τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγ. Πατέρων.
Θέλομε, ἐν συνεχείᾳ, νά ἀναφερθῶμεν, εἰς ἐνδεδειγμένας ἐνεργείας, εἰς τάς ὁποίας κατά τήν γνώμην μας ἔπρεπε νά προβῆ ἡ Ἱερά Κοινότης, διά νά εἶναι ὄντως ἡ στάσις της ὁμολογιακή καί σύμφωνος μέ τήν πατερικήν Παράδοσιν.
α) Θά ἔπρεπε πρό πολλοῦ νά εἶχε ἀσκηθῆ ἐκ μέρους τῆς Ἱ. Κοινότητος δριμύτατος ἔλεγχος εἰς τόν παραπαίοντα ὡς πρός τήν πίστιν Πατριάρχην, τήν στιγμήν κατά τήν ὁποίαν εἴμεθα ἅπαντες, διά τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος, συναυτουργοί τῶν ἔργων του. Διότι σύμφωνα μέ τήν ὁμολογία τῶν Ἁγίων, πού εὐλαβεῖσθε καί ἐπικαλεῖσθε εἰς τήν ἐπιστολήν σας, τῶν Ἁγιορειτῶν Ὁσιομαρτύρων τῶν ἀθλησάντων ἐπί Βέκκου, «διά τοῦτο καί μείζονα τῶν ἁμαρτημάτων ἐπεισῆλθεν, ὅτι τά ἐλάττονα τῆς προσηκούσης οὐ τυγχάνει διορθώσεως, καί καθάπερ ἐν τοῖς σώμασιν οἱ τῶν τραυμάτων καταφρονήσαντες, πυρετούς ἔτεκον, καί σηπεδόνας καί θάνατον, οὕτω καί ἐπί τῶν ψυχῶν· οἱ τῶν μικρῶν ὑπερορῶντες, τά μείζονα ἐπεισάγουσιν · εἰ γάρ περί τήν ἀρχήν ἀποπηδᾶν τῶν θείων θεσμῶν ἐπιχειροῦντες, καί μικρόν τι παρακινεῖν τῆς προσηκούσης ἐτύγχανον ἐπιτιμήσεως, οὐκ ἄν ὁ παρών ἐτέχθη λοιμός, οὐκ' ἄν ὁ τοσοῦτος χειμών τήν Ἐκκλησίαν κατέλαβεν· ὁ γάρ τῆς ὑγιοῦς πίστεως καί τό βραχύ ἀνατρέπων, τῷ παντί λυμαίνεται».
Τό κακόν ἐξεκίνησεν ἀπό τήν αἱρετικήν Ἐγκύκλιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920, συνεχίσθη μέ τήν ἀλλαγήν τοῦ ἡμερολογίου, ἐπεδεινώθη μέ τήν εἰσαγωγήν εἰς τήν Βαβέλ τοῦ Π.Σ.Ε., κατήντησε καρκίνωμα μέ τήν ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων, μετηλλάχθη διά τῶν θεολογικῶν διαλόγων εἰς θέατρον σκιῶν, ἐξελίχθη εἰς γάγγραιναν διά τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν αἱρετικῶν μυστηρίων τῶν Μονοφυσιτῶν εἰς Σαμπεζύ τό 1990, τῶν Παπικῶν εἰς Μπαλαμάντ τό 1993 καί προσφάτως τῶν Λουθηρανῶν εἰς Κων/πολιν, καί τελικῶς κατέληξε εἰς μεγαλοπρεπεῖς λειτουργικάς συνευρέσεις τῶν αἱρετικῶν κεφαλῶν διά νά καταδειχθῆ ἐπισήμως ἡ ὑποταγή τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τάς ἀρχάς τῆς Ν. Ἐποχῆς. Τοιουτοτρόπως ἐπέρχεται ὁ πνευματικός θάνατος, δηλαδή ἡ ἀποκοπή ἀπό τό διαχρονικόν σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅλων ὅσων συμμετέχουν εἴτε ἐνεργῶς, εἴτε σιωπηρῶς, εἰς τήν μεθοδευμένην ἀντίχριστον ἀποστασίαν.
β) Ἐν συνεχείᾳ θά ἔπρεπε ἡ Ἱ. Κοινότης, ἐφ' ὅσον τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον συνέχιζε τήν πνευματικήν διολίσθησιν, νά εἶχε πρό πολλοῦ ἀποστασιοποιηθῆ ἐκκλησιαστικῶς διά τῆς διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου, εἰς τρόπον ὥστε νά εὑρίσκεται ἐν ἀσφαλείᾳ καί ἐν διαρκεῖ κοινωνίᾳ μέ τήν διαχρονικήν Ἐκκλησίαν, ὅπως τοῦτο ἔπραξαν οἱ ἐπί Βέκκου ἀθλήσαντες καί προσφάτως οἱ ἐπί Πατριάρχου Ἀθηναγόρου πλεῖστοι Ἁγιορεῖται Πατέρες, οἱ διακόψαντες τήν μνημόνευσίν του, λόγῳ τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων.
γ) Θά ἔπρεπε νά μήν εἶχε πέσει τό Ἅγ. Ὄρος εἰς τήν παγίδα τῶν Εὐρωπαϊκῶν οἰκονομικῶν ἐπιχορηγήσεων, ὥστε ἀφ' ἑνός μέν νά ζοῦν οἱ μοναχοί ἐν πτωχείᾳ καί ἁπλότητι, ἀφ' ἑτέρου δέ νά ὁμιλοῦν ἐλεύθερα ἐλέγχοντες μέ παρρησίαν τά ἐντός καί ἐκτός Ἐκκλησίας κακῶς κείμενα. Ἡ οἰκονομική αὐτή ὑποδούλωσις τοῦ Ἁγ. Ὄρους εἶναι ἡ χαριστική βολή εἰς τήν δογματικήν διολίσθησιν.
δ) Θά ἔπρεπε ὁλόκληρον τό Ἅγ. Ὄρος νά ἔχη ἑνιαίαν ἀντίστασιν εἰς τήν αἵρεσιν, ὥστε νά μή γίνεται περίγελως καί σκάνδαλον εἰς τά μάτια τοῦ κόσμου, διά τῆς διαιρέσεως καί τοῦ ἀλληλοσπαραγμοῦ τῶν μοναχῶν.
ε) Ἐθεωρήσαμεν ἐμεῖς οἱ ὑπογράψαντες, ὅτι ἐδόθη εἰς τήν Ἱ. Κοινότητα ἡ εὐκαιρία ἀφυπνίσεως καί παύσεως τῆς μέχρι τοῦδε ἀδρανείας σας, ἐξ ἀφορμῆς τῆς προκλητικῆς θεατρικῆς παραστάσεως, ἡ ὁποία ἔλαβε χώραν εἰς τήν παρελθοῦσαν θρονικήν ἑορτήν εἰς τό Φανάρι. Ὅμως διεψεύσθημεν διά μίαν εἰσέτι φορά, ὅταν ἀνεγνώσαμεν τάς χλιαράς καί &
#7936;νουσίας ἀνακοινώσεις, αἱ ὁποῖαι προφανῶς ἔγιναν, διά νά καθησυχάσουν οἱ ἀνησυχοῦντες διά τήν πορείαν τοῦ Ἁγ. Ὄρους μοναχοί. Σᾶς κατεστήσαμεν σαφές ἤδη ἀπό τήν Α ἐπιστολήν μας, ὅτι ἄν ἐσεῖς ἀδρανήσετε νά ἀκολουθήσετε τήν γραμμήν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἐμεῖς θά πράξωμε τά θεάρεστα καί ὄχι τά εὐάρεστα. Σᾶς γνωστοποιοῦμεν ὅτι ἄν δέν δώσετε Ὀρθόδοξον πρέπουσαν ἀπάντησιν εἰς τόν παρεκτραπέντα καί καταλύσαντα Ἱ. Κανόνας Πατριάρχην, ἐμεῖς θα σκεφθῶμεν ἐάν πρέπει νά ἔχωμεν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν μέ τήν Ἱ. Κοινότητα καί μέ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον.
Εὐελπιστοῦντες ὅτι ἡ παροῦσα θά συμβάλη εἰς τήν ἀναθεώρησιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί δογματικῶν τοποθετήσεών σας ἀπέναντ