Ο θρίαμβος του Χριστού

[Domna]

Ο θρίαμβος του Χριστού

Η ανθρώπινη κακία ολοκλήρωσε το έγκλημα. Το μίσος και ο φθόνος ενός λαού έφθασε στο αποκορύφωμα, όταν επί της κορυφής του Γολγοθά, οδηγήθηκε ο Μεγάλος Αθώος, ο Οποίος «αμαρτίαν ουκ εποίησεν ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού». (Α΄ Πέτρου, β΄ 22). Αυτός που έλεγξε σφοδρώς τους Γραμματείς και Φαρισαίους και απεκάλυψε το θρησκευτικό ψεύδος και την εσφαλμένη γραμμή που ακολουθεί η θρησκευτική ηγεσία για την δικαίωση του Ισραήλ, συλλαμβάνεται και υποβάλλεται σε σειρά βασανιστηρίων και εξευτελιστικών πράξεων. Η σύλληψη, τα ραπίσματα και οι εμπτυσμοί, η φραγγέλωση και το ακάνθινο στεφάνι, οι ύβρεις και οι χλευασμοί, ο λευκός χιτώνας και η κόκκινη χλαμύδα, όλα αυτά δεικνύουν το φοβερό πάθος του φθόνου και της αχαριστίας ενός λαού ποικιλοτρόπως υπ’ αυτού ευεργετηθέντος. Ο Ιησούς καθημαγμένος και εν πληγή ανυψώθηκε επί του ατιμωτικού ικριώματος εν μέσω δύο κακούργων. Από το ύψος του Σταυρού έρριψε το τελευταίο Του βλέμμα και είπε την τελευταία Του λέξη: «τετέλεσται». Ο τολμηρός Ιωσήφ ο απ’ Αριμαθαίας ενταφιάζει τον μεγάλο νεκρό σ’ ένα παρθένο μνήμα. Μία ταφόπετρα, ένας τεράστιος ογκόλιθος κάλυψε τον Αρχηγό της ζωής.

Οι εχθροί του Ιησού πανηγυρίζουν. Οι σταυρωτές Του και όλοι εκείνοι οι οποίοι διαδραμάτισαν πρωτεύοντα ρόλο στο φρικιαστικό και ειδεχθές αυτό έγκλημα χαίρονται. Οι Φαρισαϊκές οχιές εξασφάλισαν ελευθερία δράσεως και κινήσεως απεριόριστο. Οι μαθητές του Ιησού διασκορπίστηκαν. Και μόνο λίγες ψυχές, πιστές μαθήτριες του Ναζωραίου με φλογισμένη την καρδιά αγρυπνούν. «Όρθρου βαθέως», σέρνουν αργά αλλά αποφασιστικά τα βήματά τους, στον κήπο, όπου έθηκαν Αυτόν. Αλλά τι είναι αυτό πού βλέπουν; Ο λίθος αποκεκυλισμένος. Το μνήμα κενό. Τα εντάφια σπάργανα, τα μόνα κατάλοιπα του νεκρού. Δίπλα από το μνήμα ένας Άγγελος ερωτά: «Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον, ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε, ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν, αλλ’ υπάγετε είπατε τοις μαθηταίς αυτού και τω Πέτρω ότι προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν». (Μάρκ. ιστ΄ 6,7).

Χριστός Ανέστη! Σαλπίζουν οι Άγγελοι. Χριστός Ανέστη! Διαλαλούν οι μυροφόρες. Χριστός Ανέστη! Βροντοφωνούν και οι Απόστολοι ανά τα πέρατα του κόσμου. Χριστός Ανέστη! Ψελλίζουν και τα χείλη των Χριστιανών που οδηγούνται στα φρικτά βασανιστήρια. Χριστός Ανέστη! Ψάλλει και η Εκκλησία επί είκοσι συνεχείς αιώνες.

Χριστός Ανέστη! Είναι το περιεκτικώτερο μήνυμα μέσα στο οποίο εγκλείονται τα πιο βαθειά νοήματα της χαράς και της ελπίδος, του θάρρους και της δυνάμεως, του θριάμβου και της νίκης, του φωτός και της αιωνίου αγάπης. Η Ανάσταση του Χριστού είναι γεγονός ιστορικώς αποδεδειγμένο και υπό αξιοπίστων προσώπων και γεγονότων βεβαιούμενο, το οποίο ουδείς έχων σώας τας φρένας δύναται να αμφισβητήσει.

Χριστός Ανέστη! Είναι το πιο λαμπρό, το πιο μεγάλο γεγονός, η πιο τρανή απόδειξη, ότι ο Ιησούς, ο Αρχηγός της πίστεώς μας δεν ήταν ένας θνητός άνθρωπος αλλά ο Θεάνθρωπος. Επί της θεμελιώδους αυτής αληθείας στηρίζεται το όλο οικοδόμημα του χριστιανισμού. Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού ο χριστιανισμός θα ήταν ένα απλό κοινωνικό ή φιλοσοφικό σύστημα και όχι μια αιώνια Θρησκεία.

Χριστός Ανέστη! Είναι ο πρώτος καρπός μιας λαμπράς νίκης, το πρώτο αποτέλεσμα ενός θριάμβου κατά του διαβόλου. Το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού μας διαβεβαιώνει ότι τελικώς η νίκη δεν ανήκει στο μίσος και την βία αλλά στην εσταυρωμένη και αναστημένη αγάπη.

Χριστός Ανέστη! Είναι ο αρραβών και της δικής μας αναστάσεως. Κάθε μας πτώση και ένα μνήμα. Κάθε μας αμαρτία και ένας τάφος πνευματικός. Ο νεκρεγέρτης Χριστός μας καλεί σε μια αληθινή πνευματική ανάσταση. Όποιος ανασταίνεται με τον Χριστό αυτός κάνει αληθινή ανάσταση και αληθινό Πάσχα. Αυτό ευχόμαστε ολόψυχα σε όλους.