"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αδέλφια.Καταθέτω την προσωπική μου γνώμη σχετικά με τον ρόλο που διαδραματίζουν τα νοσοκομεία και οι δοκιμασίες μιάς ασθένειας στην ζωή του χριστιανού.Η υγεία αποτελεί για όλους μας ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μας.Τόσο σημαντικό θα έλεγα που πολλές φορές στην σκέψη και μόνο πως μπορεί να κλωνιστεί τα χάνουμε,δειλιάζουμε και ίσως δεν θέλουμε καν να το σκεφτόμαστε.Θα έχει συμβεί αν όχι σε μας τους ίδιους σίγουρα σε άτομα του συγγενικού μας περιβάλλοντος να χρειάστηκε να επισκεφθούμε κάποιο νοσοκομείο.Εκεί βλέπει κανείς την ανθρώπινη αγωνία αποτυπωμένη στα πρόσωπα των παθόντων αλλά και των συγγενών τους.Μπορεί να δεί κάποιος εκείνους τους ανθρώπους που με υπομονή και πίστη αναμένουν την έκβαση της κατάστασής τους,ανθρώπους με το κομποσχοίνι στο χέρι να προσεύχονται να πάνε όλα καλά,άλλους με τον ίδιο τρόπο να έχουν παραδοθεί στο θέλημα του Θεού και με πραγματικό θάρρος να ζητούν να γίνει ότι θέλει ο Κύριος για αυτούς, άλλοι να αναρωτιούνται με ένα μεγάλο <ΓΙΑΤΙ...?>,άλλοι να σκέφτονται και να μονολογούν σε τι έχουν άραγε φταίξει,τι κακό έχουν κάνει και τελικά να κλωνίζονται μέσα σε όλην αυτή την κατάσταση και πολλές φορές να χάνουν ακόμα και την πίστη που υποτίθεται ότι είχαν ως τότε.Ένα είναι το σίγουρο,πως ο Θεός επέτρεψε την δοκιμασία στην οποία βρίσκονται και πως όσο και άν πονάει ψυχικά και ψυχολογικά ότι γίνεται είναι για το συμφέρον της ψυχής τους,αρκεί να το καταλάβουν έγκαιρα και να το δούνε απο αυτήν την άποψη ειδάλως θα είναι πολύ δύσκολο να βγούν ωφελημένοι απο την δοκιμασία.Σύμφωνα με την πατερική διδασκαλία οι θλίψεις στην ζωή του Χριστιανού έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα και έχουν σαν σκοπό να επαναφέρουν τον άνθρωπο σε επίγνωση της πνευματικής του κατάστασης.Όλα αυτά θα πρέπει να απασχολήσουν τον άνθρωπο πρίν έλθει η δοκιμασία και να είναι σχετικά έτοιμος να το αντιμετωπίσει όταν έλθει η στιγμή,πόσο όμως εύκολο είναι αυτό τότε και τι δύναμη θα χρειαστεί το πλάσμα του Θεού?Μόνο αν βοηθήσει ο Θεός θα βγεί ωφέλεια και τελικά το πως πρέπει να χειριστεί ο άνθρωπος την κατάσταση και πως μπορούν οι συγγενείς να βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση είναι θέμα προσευχής και ταπείνωσης.Είναι τελικά μεγάλο σχολείο ένα νοσοκομείο,ικανό να γιατρέψει τις ασθένειες του σώματος αλλά κυρίως της ψυχής. Ποια είναι η δική σας άποψη?

Διά άλλην μίαν φοράν διαπίστωσα σήμερα είς τά έκτακτα στό "ΑΓΙΑ ΟΛΓΑ", ότι τό προσωπικό ξεπερνάη κατά πολύ τά όρια του,κανοντας τό καλύτερο δυνατόν καί ανευ φακελακίων.Ευτυχώς που γίνετε πλήρης καταγραφή τών δρόμενων από τόν διμιουργό μας .

πολύ σωστά όσα καταγράφετε και οι δύο,
τυχαίνει (?) να εργάζομαι σε νοσοκομείο,
τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής μου,διάβασα πρόσφατα το
μεθόριο άνθρωπο του μητροπολίτη Νικόλαου.
το οποίο και προτείνω να διαβαστεί γιατί πραγματικά
δεν έχω διαβάσει καλύτερη προσέγγιση εως τώρα για
''την κατάσταση ασθένεια'' με συγκίνησε...
γίνεται καθημερινός αγώνας εδώ μέσα και δυστυχώς
δεν φαίνεται ή δεν τυχαίνει της ανάλογης ανταπόκρισης,
πάντως γενικά στο χώρο του νοσοκομείου μπορεί κάποιος να
κάνει άσκηση και να αντιληφθεί πολλά για τον εαυτό του,
να πλησιάσει το Θεό, να δεί τα θαύματα της προσευχής και άλλα...