Τι λείπει; Τι φταίει;

[NIKOSZ]

Παρατηρώ τους ανθρώπου γύρω μου να περπατούν βιαστικά στους δρόμους της πόλης, να δυσανασχετούν με τη - συνηθισμένη - βροχή, να αγχώνονται για το αν θα προλάβουν τα μαγαζιά ανοιχτά... Αυτές τις στιγμές αναρωτιέμαι: «Τι είναι αυτό που μας λείπει ουσιαστικά; Γιατί δε βλέπω ευτυχισμένους ανθρώπους, ξέγνοιαστα παιδιά, ήρεμους γονείς; Πως, ενώ θεωρητικά έχουμε τα πάντα στη ζωή μας, νιώθουμε μέσα μας τόσα κενά;»

Συζητώντας με συμφοιτητές και φίλους, άρχισα να προβληματίζομαι σχετικά με τους λόγους για τους οποίους εμείς οι νέοι αισθανόμαστε ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο κενό. Ίσως γιατί έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε μόνο όσα θέλουμε κι όχι όσα έχουμε; Νιώθουμε δυστυχισμένοι εξαιτίας της αχαριστίας μας;

Αν το καλοσκεφτούμε, πράγματι, οι περισσότεροι από εμάς γκρινιάζουμε συχνά, επειδή ίσως δεν έχουμε αρκετά χρήματα ή μεγάλους βαθμούς στις σπουδές μας, ή επειδή νομίζουμε ότι οι γονείς μας δε μας καταλαβαίνουν, ή επειδή θέλουμε καινούριο μοντέλο στο κινητό μας κ.τ.λ. Αντί να εκτιμήσουμε όλα όσα έχουμε - γιατί σίγουρα έχουμε - εμείς τι κάνουμε; Συνεχίζουμε να γκρινιάζουμε και να λέμε: «Θέλω κι άλλο!» Έχουμε την πεποίθηση πως, αν τελικά αποκτήσουμε όλα όσα επιθυμούμε ή επιθυμήσαμε στο παρελθόν, τότε τα εσωτερικά μας κενά θα πάψουν να υπάρχουν.

Μπορεί όμως η προσωπική μας αχαριστία και μόνο να είναι αυτή που τα προκαλεί; Μήπως, στην πραγματικότητα, δεν αναζητούμε κάτι αλλά κάποιον; Κάποιον που να μας αγαπάει, να μας στηρίζει, να μας ακούει όταν Του μιλάμε, να μας ηρεμεί όταν κλαίμε, να είμαστε φίλοι μαζί Του; Κάποιον που όταν πονάμε, να είναι πάντα δίπλα μας; Κάποιον που να μας δίνει ευτυχία; Κάποιον που να δέχεται όλες τις αδυναμίες μας, να τις φορτώνεται Αυτός και να μας δίνει ζωή απ΄ τη ζωή Του; Κάποιον που να μας χαρίζει τον Παράδεισο, στην κυριολεξία, αρκεί να επιλέξουμε να είμαστε κοντά Του;

Μήπως τελικά αξίζει να Του ανοίξουμε την πόρτα της ψυχής μας και να Του δώσουμε την ευκαιρία να μας αποδείξει όλα όσα μας έχει υποσχεθεί; Ίσως τότε εκπλαγούμε ανακαλύπτοντας πως τελικά δεν έχουμε ανάγκη από κάτι, αλλά από εκείνον τον Κάποιον, τον Κύριο.


Νανά Μακρή

Περιοδικό Βήματα Ι. Μ. Κερκύρας

[God_Send]

Πολύ απλά ? Ζούμε μακριά από τον Θεό πλέον, έχοντας θέσει προτεραιότητες σε υλικά αγαθά και αξίες που είναι προσωρινές.

Ίσως να μην είναι όλο το φταίξιμο δικό μας μιας και η "Νέα Τάξη" με την προπαγάνδα της επηρεάζει σημαντικά τον τρόπο σκέψης μας και ίσως με τρόπους που ούτε καν φανταζόμαστε. Το γεγονός όμως οτί εμείς μιλάμε για αυτά που με λύπη διαπιστώνουμε να συμβαίνουν γύρω μας, είναι μια καλή αρχή για να μπορέσουμε να ρθούμε και πάλι στο σωστο δρομο, κοντα στον Θεό.

Η κοινωνία μας μοιάζει με παλιό αμάξι που απεγνωσμένα προσπαθεί να ανέβει την ανηφόρα..και να..τώρα θα σταματήσει...να, τώρα θα εγκαταλείψει την προσπάθεια...!!!

ΟΧΙ..! Ας μην "μείνουμε" και μεις στα μισα του δρόμου, στα δύσκολα και τις ανηφόρες. Ξυπνήστε όσους περισσότερους μπορείτε και ας γελάν μαζί σας. Και αν είναι να μην συμβούν όλα τα δυσοίωνα σε εμάς, ας φροντίσουμε να μην συμβούν στα παιδιά, τα εγγόνια ή τα δισέγγονά μας.

Χριστιανοί να αντιστέκεστε με όποιο τρόπο μπορείται...Αντίσταση στους Εβραιωμασώνους, στην "Νέα Τάξη" και στα όργανα του Αντιχρίστου που με ύπουλο τρόπο προετοιμάζουν τον ερχομό του.