Ο Άγιος παπα-Νικόλας Πλανάς

[Iosif]

Τίτλος βιβλίου: «Ο Άγιος παπα-Νικόλας Πλανάς. Ο απλοϊκός ποιμήν των απλών προβάτων».
Το βιβλίο έγραψε η πνευματική κόρη τού Αγίου παπά - Νικόλα, μακαριστή Μοναχή Μάρθα.
Εκδοτικός οίκος: «Αστήρ».

Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς, έζησε με μεγάλη συνέπεια την πραγματική Χριστιανική ζωή.

[lovethink]

Δεν γνωρίζω για τον βίο του τίποτα , αλλά έχω δει εικόνες του σε εκκλησίες
Το όνομα "πλανάς" μου έκανε πάντα εντύπωση
Περίεργο να έχει ένας Αγιος τέτοιο όνομα :)

[tinios]

lovething έγραψε

Το όνομα "πλανάς" μου έκανε πάντα εντύπωση
Περίεργο να έχει ένας Αγιος τέτοιο όνομα

Αγαπητέ φίλε lovethinκ, είναι πολύ απλά, το επώνυμό του!

[onoufrios]

την ευχη του να εχουμε.

[tinios]

Παρεπιπτόντως, αν κάποιος φίλος έχει την ασματική ακολουθία του Αγίου, θα τον παρακαλούσα να την ανεβάσει.

[Kyrie_Elehson]

Χαίροις ο της Νάξου θείος βλαστός και των Ιερέων ο εν πάσιν υπογραμμός, ελεημοσύναις, νηστείαις, αγρυπνίαις και προσευχαίς σχολάζων, πάτερ Νικόλαε.

[Kyrie_Elehson]

Κι όπως ψάχνω στο ίντερνετ για στοιχεία σχετικά με τον παπα-Νικόλα τον Πλανά, (εσείς με παρακινήσατε) διαβάζω:

...ήταν η κατάνυξή του στις ιερουργίες θαυμαστή, η αίσθηση της αγιότητός του γινόταν αντιληπτή από το λαό,η γαλήνη μεταδιδόταν στους εκκλησιαζομένους καταφέρνοντας την ανύψωσή τους προς τον ουρανό...

Δε διστάζει να ζητήσει συγγνώμη από τους συνεργάτες του όταν καταλαβαίνει ότι η προσωπική του επιθυμία και διάθεση για συνέχιση του αγώνα και της προσευχής, τους κουράζει: «σας παιδεύω, παιδιά μου, να με συγχωρέσετε», «να με συγχωρέσεις… είμαι λιγάκι παράξενος!»

Όλες του οι ενέργειες είχαν ως αποτέλεσμα το γαλήνεμα του εσωτερικού κόσμου όσων τον πλησίαζαν. Ακόμη και η κουβέντα που είπε σε κάποιον στεναχωρημένο αμαξά «δεν πειράζει παιδί μου, πηγαίνω με τα πόδια», αντανακλούν τη γαλήνη που έκρυβε μέσα του. Η γαλήνη αυτή έκανε τον άλλον να παραμερίζει οποιαδήποτε εμπόδια και καλλιεργούσε την ειρήνη στις μεταξύ τους σχέσεις.

Κυριότερο μέσο αγωγής είχε το παράδειγμα και την έμπρακτη νουθεσία. Εξηγεί σε μια «κόρη του» γιατί να μην θυμώνει και λέει: «και ʽγω δεν ξέρω να μιλήσω; ξέρω, αλλά σκέφτομαι το αποτέλεσμα και έτσι σιωπώ».

Ακόμη κι όταν βλέπει ότι η αγάπη του δεν βρίσκει ανταπόκριση και η καλημέρα του δεν απαντάται, αυτός συνεχίζει ακάθεκτος την προσπάθεια του για να δείξει ότι η αγάπη καταργεί όλα τα σύνορα: «δεν είχε εχθρό κανένα». Φυσικά, προτιμά να προλάβει μια κατάσταση παρά να τη νουθετήσει εξ υστέρων: ενίσχυε τις νεαρές χήρες «διότι η φτώχεια εξωθεί προς την διαφθορά». Το ενδιαφέρον του ήταν στραμμένο προς τον συνάνθρωπο αδιαφορώντας για την πολιτική του τοποθέτηση. Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν τον ρώτησαν κάτι για τα πολιτικά, αυτός απάντησε: «Ποιος κυβερνάει τώρα;»

Δεν αγάπησε ποτέ του τα πλούτη. Όσα του έδιναν αμέσως τα έδινε στους φτωχούς. Είχε μισθοδοτήσει ένδεκα οικογένειες χηρών και ορφανών. Χρόνια και χρόνια τους έδινε επίδομα μέχρι που τα παιδιά τους έγιναν δεκατεσσάρων ετών. Βοηθούσε νεαρούς Διακόνους στις σπουδές τους. Ενίσχυε υλικά και πνευματικά όσους είχαν ανάγκη.

[pAntonios]

Απολυτίκιο Αγίου Νικολάου (Πλανά)

Κανόνα πίστεως
Της Νάξου τον γόνον και Αθηναίων το καύχημα,
εγκαρτερήσεως πρότυπον, ακτημοσύνης και ασκήσεως, ανέδειξέ σε η πίστις σου.
Δια τούτο συ εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά τη πτωχεία σου τα πλούσια.
Όσιε Πάτερ Νικόλαε, πρέσβευε τω Δεσπότη σοι Χριστώ, σωθήναι τας ψυχάς
ημών.


_____________________

Το ιερό του λείψανό ευρίσκεται στον Άγιο Ιωάννη Κυνηγό (λ.Βουλιαγμένης) όπου βρέθηκα πριν από λίγε μέρες και προσκύνησα!

[g_aggelos]

Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς



Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στη νήσο Νάξο των Κυκλάδων το έτος 1851 μ.Χ., από τον Ιωάννη και την Αυγουστίνα, το γένος Μελισσουργού. Οι ευσεβείς γονείς του τον ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου.
Από την παιδική του ηλικία εξέφρασε την έφεση και την αγάπη του προς τα όσια και τα ιερά. Ήταν φιλακόλουθος και διακονούσε πάντοτε στο ιερό τον παππού του ιερέα Γεώργιο Μελισσουργό. Προορισμένος από τον Θεό να γίνει λειτουργός των αγίων μυστηρίων Αυτού μετείχε αδιάλειπτα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας με νηστεία, προσευχή και αγρυπνία.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του ήλθε με την μητέρα του και την αδελφή του στην Αθήνα, όπου έγινε προστάτης αυτών. Νυμφεύθηκε, χήρευσε όμως νωρίς. Η πρεσβυτέρα του απεβίωσε μόλις γεννήθηκε το παιδί τους, ο Γιαννάκης, που το μεγάλωσε μόνος.
Ο Κύριος δεν βράδυνε να τον αναδείξει λειτουργό της Εκκλησίας του και τον κατέστησε εύθετο και εύχρηστο στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Χειροτονείται διάκονος στις 28 Ιουλίου 1879, στο ναό Μεταμορφώσεως της Πλάκας και μετά από πέντε χρόνια, στις 2 Μαρτίου 1884, χειροτονείται Πρεσβύτερος στο ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, στο Μοναστηράκι. Διακονεί στο ιερό θυσιαστήριο επί πενήντα χρόνια περίπου (1884-1932), στους ναούς και του Αγίου Παντελεήμονος, κοντά στον Ιλισσό ποταμό και της ακόμη φτωχότερης και απόμερης τότε εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου του λεγόμενου «Κυνηγού», στη σημερινή οδό Βουλιαγμένης. Διακρίθηκε ως ο λειτουργικότερος ιερεύς, άνθρωπος προσευχής, του οποίου η ζωή υπήρξε και αναδείχθηκε συνεχής διακονία του Θυσιαστηρίου. Από «φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός» παρέμενε στο ναό. Ήταν αφιλάργυρος κατά τον τρόπο και πλήρης έργων αγαθών και ελεημοσύνης. Του αρκούσε για τροφή λίγο ψωμί και λίγα χόρτα, τα οποία συνέλεγε ο ίδιος και, κάποιες φορές, λίγο γάλα που του πρόσφεραν βοσκοί στην ερημική τότε περιοχή της ενορίας του. Αλησμόνητες παρέμειναν οι αγρυπνίες τις οποίες τελούσε στο ναό του Αγίου Ελισσαίου Αθηνών. Αναφέρονται και μαρτυρίες παιδιών, ότι τον έβλεπαν κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας μεταρσιωμένο να στέκεται υπεράνω της γης. Μαρτυρίες δε περιφανών λογίων, όπως του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, που έψαλλαν στις αγρυπνίες τις οποίες τελούσε, εξαίρουν την σπάνια και αγία ιερατική αυτού προσωπικότητα.
Ο παπα-Νικόλας, ο λεγόμενος «απλούς», ζούσε μέσα στην χαρά της Θείας Ευχαριστίας, την οποία τελούσε ανελλιπώς κάθε ημέρα, όπως την όριζαν οι λειτουργικοί κανόνες και την παρέτεινε επί πολλές ώρες, για να έχει την πνευματική της απόλαυση. Πάντα ανταποκρινόταν στο γνήσιο Ορθόδοξο φρόνημα και τελούσε πανηγυρικά το Μυστήριο της ελεύσεως και παρουσίας του Αναστημένου Κυρίου, που αποκαλύπτει τον εαυτό Του όπως τότε στο Μυστικό Δείπνο. Η χαρά της Αναστάσεως, που βρίσκεται στην καρδιά της Ευχαριστίας, γινόταν οντολογική αναψυχή και αγαλλίαση στον φλεγόμενο από θεία Αγάπη Γέροντα. Η μέθεξή του στην πασχάλια χαρά τον συνέπαιρνε. Δεν ήταν γι’ αυτόν ένα απλό εφημεριακό καθήκον. Πρόφαση ήταν το επί ώρες παρατεινόμενο μνημόσυνο των ζωντανών και των κοιμηθέντων, από τον όγκο των σημειωμάτων που κρατούσε πάντα σε ένα δισκάκι. Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να διακόψει ποτέ την χαρά της Τράπεζας της Ευχαριστίας, τη θέα του Αναστημένου Σώματος και Αίματος του Χριστού.
Ο αείμνηστος Γέροντας, αφού έφθασε στα 82 του χρόνια και έδωσε πρωτοφανή στον αιώνα μας μαρτυρία ουρανίων χαρισμάτων, οσιότητος, ταπεινώσεως, απλότητος, διακρίσεως, ελεημοσύνης, ασκήσεως και κατά Θεόν σοφίας, αφού στάθηκε ο μοναδικός προστάτης χιλιάδων ορφανών και πτωχών και έφθασε σε ύψος θείας τελειότητος, κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη το έτος 1932 μ.Χ.
Η μνήμη του Αγίου ιερέως Νικολάου του Πλανά, ύστερα από απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, τιμάται κατά την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου, διά μεταθέσεως εκ της κυριώνυμης ημέρας αυτού.


Πηγή: http://www.synaxarion.gr

[efthumhs]

Στο http://www.agios-nikodimos.grυπάρχει και ο παρακλητικός κανόνας του Αγίου Νικολάου του Πλανά μαζί με την Παράκληση και τους Χαιρετισμούς του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου...Βοήθειά μας οι Άγιοι...[/url]