Όσοι έχουν διαβάσει τα βιβλία του αειμνήστου π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου , θα έχουν διαπιστώσει ότι όπισθεν της μαριονέτας του Οικουμενισμού βρίσκεται ο Σιωνισμός.
Ας μην επεκταθούμε περισσότερο τώρα.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την παρακάτω φωτογραφία.
Θαυμάστε:
To ανωτέρω συμβάν έλαβε χώρα φέτος στον Ορθόδοξο ναό Αγίων Αναργύρων στο Rochester της Μινεσόττα , όχι μια φορά , αλλά συνεχώς μέχρι να χτιστεί η νέα Εβραική Συναγωγή , μάλλον του χρόνου.
Ετσι οι Εβραίοι θα προσεύχονται εναλλάξ με τους Ορθόδοξους στον ίδιο χώρο (να μην μας πούνε και απολίτιστους ντέ).
Βέβαια ο ναός έχει εγκαινιαστεί με λείψανα αγίων, και θα έπρεπε να είναι ιερός και άβατος για κάθε ετερόδοξο και ετερόθρησκο.
Αλλά ξέχασα , αυτά συνέβαιναν βέβαια στην πρό Νεάς Εποχής εποχή...
Άλλωστε όταν ο ίδιος ο Πατριάρχης στην δικαιοδοσία του οποίου υπάγεται η ανωτέρω περιοχή , συμπροσεύχεται όχι μόνο με Εβραίους αλλά και με Βουδιστές και μουσουλμάνους και ινδουιστές , τι Ορθοδοξία να περιμένουμε να διδαχτούν οι ...υφισταμένοι του.
Παράδειγμα 11ον : Το μίσος και η κατάρα των Φαρισαίων
Όπως είναι γνωστό, ποτέ και κανένας στην ιστορία του κόσμου δεν μισήθηκε περισσότερο , από όσο μισήθηκε ο Κύριός μας από τους Φαρισαίους. Και το μίσος αυτό , τόσους αιώνες τώρα, ακόμα συσσωρεύεται και κοχλάζει και ξεσπάει πάνω στους ενδόξους μάρτυρες του Χριστού όλων των εποχών, αλλά κα ιδιαίτερα σε όσους θα έχουν το μέγα προνόμιο να ομολογήσουν τον Κύριον ενώπιον του θηρίου της Αποκαλύψεως, κατά τον «όγδοον αιώνα» της εποχής μας.
Τα σκήπτρα του μίσους αυτού, όπως ξέρουμε όλοι μας- κι ας το κρύβουμε μερικές φορές-, κατέχουν οι κάθε λογής αντίχριστοι ψευδοδιδάσκαλοι και ψευδοποιμένες, που λέγουν μέν ότι είναι χριστιανοί, αλλά στην πραγματικότητα προσκυνούν τον πατέρα του ψεύδους , τον διάβολον.
Όλοι αυτοί είναι πνευματικά έκγονα των Φαρισαίων , των πρώτων δηλαδή τη τάξει αρχιδιδασκάλων της υποκρισίας και του μίσους προς τον Χριστόν. Και είναι βέβαια γεγονός, πως ο αυστηρός έλεγχος και ο ταλανισμός των φαρισαίων από τον Κύριον υπήρξε η αφορμή του αβυσσαλέου μίσους των πρός Αυτόν. Τα θαύματα όμως του Ιησού Χριστού και η θεϊκή Του διδασκαλία ήταν εκείνα που ως αίτιο εγέννησαν και εξέθρεψαν το σατανικό αυτό πάθος τους.
Ήταν δηλαδή για τους Φαρισαίους ανυπόφορο να βλέπουν τους όχλους να ακολουθούν τον Χριστό, να τον ανακηρύσσουν Μεσσία τους και να τους αποστρέφονται σε τέτοιο σημείο, που και ένας τιποτένιος- γιʼ αυτούς- ανθρωπάκος, ο εκ γεννετής τυφλός, να αψηφά την δύναμή τους και να τους χλευάζει, καλή του ώρα, προτρέποντάς τους μάλιστα, να γίνουν μαθητές του Κυρίου!
Γνωρίζουμε καλά, ότι ο Κύριος κατά την διάρκεια της πορείας Του προς το Σωτήριον Πάθος και την ένδοξόν Του Ανάσταση πολλές φορές συνομίλησε με τους Φαρισαίους, συνέφαγε μαζί τους, εποίησε θαύματα ενώπιόν τους, τους εδίδαξε με παραβολές, αλλά και τους έλεγξε και τους ταλάνισε. Όμως οι Φαρισαίοι δεν ήταν πιά «διδακτοί Θεού» , αλλά «τέκνα διαβόλου». «Υμείς εκ του διαβόλου εστέ...» τους είπε ο Κύριος.
Φρικτή πραγματικότητα, αληθινή όμως και βεβαία.
Και βλέπουμε επίσης , ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έρχεται εν σαρκί στον κόσμο, καταργεί τον διάβολον, τον έχοντα κράτος του θανάτου, θεραπεύει, ανασταίνει ,σταυρώνεται, ανασταίνεται , και όμως αυτοί δεν τον δέχονται, δεν τον πιστεύουν ,τον αρνούνται οριστικά και αμετάκλητα. Και ακολουθούν τα φοβερά «ουαί»...
Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί... όφεις γεννήματα εχιδνών.... ουκ εστε εκ των προβάτων των εμών.... εκ του διαβόλου εστέ....
Φοβεροί αφορισμοί του Κυρίου. Και όμως οι Φαρισαίοι δεν τον φοβούνται. Δεν έχουν «φόβον Κυρίου» οι Φαρισαίοι. Γιατί;
Διότι ζώντες υπό το κράτος του διαβόλου, έχουν μέσα τους άλλον φόβο που ο εχθρός του ανθρώπου ενσπείρει. Δηλαδή τον φόβο του θανάτου.
Ο φόβος αυτός γεννιέται απο την ταύτιση του θελήματός των Φαρισαίων με εκείνο του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι κα΄θε λογής Φαρισαίοι όλων των εποχών ,φοβούνται ακριβώς τα ίδια πράγματα με τους Φαρισαίους της εποχής του Χριστού.
Φοβούνται μην χάσουν την πρωτοκαθεδρίαν.
Φοβούνται μην χάσουν τις υποκλίσεις, τα χειροφιλήματα και τα χειροκροτήματα.
Φοβούνται μην χάσουν τον πλούτο απο την κατάβρωσιν των οικιών των χηρών.
Φοβούνται μήπως οι απόκρυφοι διαλογισμοί τους, οι μυστικές προθέσεις τους
και τα σκοτεινά τους έργα βγούν στο φώς.
Φοβούνται δηλαδή το Φώς το αληθινόν, τον Κύριον , μήπως τους πάρη την βασιλείαν και τους καταδικάση για πάντα στη « γέενα του πυρός , τω ητοιμασμένω τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού»!
Ο φόβος αυτός είναι τρομακτικό συναίσθημα για τους Φαρισαίους. Ξεκινάει σαν απειλή, και μετατρέπεται σε λύπη απώλειας των υλικών αγαθών, αλλά και απώλειας της βασιλείας των ουρανών , πράγμα που μέχρι εκείνη την στιγμή θεωρείτο «δικό τους οικόπεδο». Η λύπη αυτή με την σειρά της προκαλεί στην ψυχή πόνο, οργή , φθόνο και μίσος αβυσσαλέο για τον Χριστό. Το μίσος αυτό καταλήγει σε Θεοκτονία.
Θα μπορούσε κανείς εδώ να ρωτήση : γιατί να φθάσουν μέχρι εκεί; Μπροστά τους είχαν τα πάντα , την Αυτοζωή, την Βασιλεία, την Αιωνιότητα, την κατάργηση του θανάτου, την Ανάσταση. Δεν μπορούσαν να επιλέξουν την Ζωή από το θάνατο, την Ελευθερία από την σκλαβιά, την Ευωδία από τον βόρβορο, το Πνεύμα απο τo χώμα;
Η απάντηση είναι δυστυχώς ίδια ανά τους αιώνες. Όχι. Γιατί οι Φαρισασίοι είναι και θα είναι πάντοτε ίδιοι. Υπερήφανοι. Η μακρά τους συνταύτιση με το ακάθαρτο πνεύμα της υπερηφανείας, τους εγκλωβίζει σε μία δαιμονική κατάσταση οιήσεως, από την οποία δεν μπορούν να εξέλθουν.
Η υπερηφάνεια είναι το αίτιο του φόβου των Φαρισαίων. Ο φόβος Θεού όμως είναι η μητέρα που γεννάει την κατά Χριστόν ταπείνωση .
Και όπως λέγει και ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης : « όποιος έχει ταπείνωση, αυτός έχει και την αγάπη». Χωρίς ταπείνωση δεν υπάρχει αγάπη Χριστού, αλλά κοσμική, ψεύτικη, συμφεροντολογική, φαρισαϊκή αγάπη, που γεννάει μίσος προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.
Το μίσος αυτό των Φαρισαίων είναι τόσο μεγάλο, που δεν υπάρχει παρόμοιο στην ιστορία.
Ο Πιλάτος τρείς φορές μπήκε και βγήκε στο πραιτώριο και τους ανήγγειλε ότι ο Κύριος είναι αθώος.
Εδειλίασε μπροστά στον ωκεανό του μίσους των Φαρισαίων, βρήκε όμως το κουράγιο να πλύνη τα χέρια του...
«Αθώος ειμί του αίματος του αθώου τούτου»...
«Το αίμα αυτού εφʼ ημάς και επί των τέκνων ημών».
Η κατάρα που δίνουν οι Φαρισαίοι και οι Ιουδαίοι πέφτει επάνω τους για αιώνες τώρα.
Παρʼ όλο που ο Κύριος τους συγχώρησε : «Πάτερ, άφες αυτοίς»...
Γιατί;
Διότι οι Φαρισαίοι δεν θέλουν να συγχωρεθούν .
Κάθε φορά που προσεύχεται κάποιος γιʼαυτούς, υβρίζουν τον Χριστόν.
Αποτέλεσμα η Θεία Χάρις να μην τους βοηθάη. Επομένως και εδώ βλέπουμε , ότι ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ= ΜΙΣΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ=ΚΑΤΑΡΑ = ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΧΑΡΙΤΟΣ
Ο Ντοστογιέφσκυ, και όχι μόνον, τους κατατάσσει στους «δαιμονιζομένους».
Πότε , ποιός και με ποιές προϋποθέσεις γίνεται προσευχή για τους Φαρισαίους, θα δούμε παρακάτω λίαν προσεχώς...
(ΑΥΤΆ ΤΑ ΓΡΆΦΩ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ, ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΜΗ ΤΑ ΦΩΝΑΖΩ, ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ...)
(ΑΥΤΆ ΤΑ ΓΡΆΦΩ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ, ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΜΗ ΤΑ ΦΩΝΑΖΩ, ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ...)
Ίσως για τον εξής λόγο: Υπάρχουν 2 τρόποι προσέγγισης του Θείου. Ο ένας είναι αρνητικός και ο άλλος θετικός. Εσύ, νομίζω, υπάγεσαι στην πρώτη κατηγορία.
- Ο αρνητικός τρόπος είναι το να πλησιάζω τον Θεό με το φόβο. Δηλαδή, φοβάμαι τον Θεό και τις συνέπειες της απομάκρυνσής μου από Αυτόν και γι' αυτό προσπαθώ να κόψω το ένα πάθος ή το άλλο κ.λπ.
- Ο άλλος τρόπος είναι το να πλησιάζω τον Θεό από αγάπη, χωρίς να κοιτάω τον διάβολο ή τα πάθη μου. Ο Γέροντας Πορφύριος έδινε μια πολύ ωραία εικόνα: Όταν στον κήπο σου φυτρώσουν αγκάθια, μην ασχολείσαι με αυτά. Πότισε την ψυχή σου με το νερό της αγάπης του Θεού και τα αγκάθια θα μαραθούν από μόνα τους.
Ο καθένας μας έχει τον τύπο του και αυτό δημιουργεί τα μπερδέματα μεταξύ μας. Αυτό δεν σημαίνει όμως τίποτε. Είναι απλώς διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης.
Ειναι γνωστα αυτα που εγραψε ο π Παισιος γιά ενα γεροντάκι πού εκανε υπακοή στα πρωτα του βήματα [αν είχα καθήσει μ αυτόν λίγο ακόμα θά ειχα τρελαθεί]
Φανταστείτε τό στύλ του.
Ουρλιαχτά,κατάρες ,καί φοβέρες
stratos έγραψε:
Ειναι γνωστα αυτα που εγραψε ο π Παισιος γιά ενα γεροντάκι πού εκανε υπακοή στα πρωτα του βήματα [αν είχα καθήσει μ αυτόν λίγο ακόμα θά ειχα τρελαθεί]
Φανταστείτε τό στύλ του.
Ουρλιαχτά,κατάρες ,καί φοβέρες
Όχι, μεσιέ, δεν είναι γνωστά. Πες, πες, please... Αν δεν βαριέσαι και θυμάσαι περισσότερα γράψε :)
..Εμενα συνεχισε ο γεροντας παισιος με γοητευσε το ονομα ζηλωτης.
Ειδα εναν παπουλη 70 ετων σεβασμιο με καταλευκη γενειαδα να κατεβαινει κυματιστα μεχρι τη μεση του.
Και του ειπα <θαρθω μαζι σου να γινω καλογερι σου γιατι θελω και εγω να ειμαι ζηλωτης του Θεου>
Ολο καταρες, υβρεις ,μενος και αγριοτητα εζησα τους 5-6 μηνες που εμεινα κοντα του.
Ειμασταν παντοτε με το ξιφος στο χερι.
Επειτα πηγα σε αλλον ζηλωτη.
Καθησα 2-3 μηνες μαζι του.
Ενα μονο σας λεω,το οτι εφυγα απο εκει με σωας τας φρενας το θεωρω ιδιαιτερο χαρισμα της Παναγιας σε εμενα
Το αποσπασμα δεν το εχω βαλει για τους ζηλωτες [παλαιομερολογητες].
Απλα για να δειξω τι σημαινει ΜΩΡΟΣ ΖΗΛΟΣ που υπαρχει παντου.
Πρώτα πρέπει να εξετάσουμε τι μας λέγει η Αγία Γραφή για τον θείο φόβο. Ο Προφήτης Δαβίδ λέγει ότι: «αρχή σοφίας φόβος Κυρίου», ο δε Σολομών λέγει: «φόβος Κυρίου εστί διδασκαλία και σοφία», ενώ στο βιβλίο Σοφία Σειράχ διαβάζουμε ότι ο φόβος του Κυρίου είναι ανώτερος από κάθε αρετή. Στις Παροιμίες (14, 27) διαβάζουμε ότι ο φόβος του Θεού είναι πηγή της ζωής, και στην Σοφία Σειράχ ότι είναι η ρίζα της σοφίας. Κατά τον Προφήτη Ησαϊα (33,5) ο φόβος του Θεού είναι αιώνιος θησαυρός της δικαιοσύνης, ενώ κατά τον Προφήτη Ιερεμία (39,40) ο φόβος του Κυρίου είναι δώρο του Θεού. «Και δώσω αυτοίς οδόν ετέραν και καρδίαν ετέραν του φοβηθήναι με πάσας τας ημέρας... και τον φόβον μου δώσω εις την καρδίαν αυτών προς το μη άποστήναι αυτούς απ’ εμού».
Από τους Αγίους Πατέρας αρκετοί μας μίλησαν για τον θείο φόβο. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέγει ότι ο φόβος του Θεού είναι αρχή των καλών έργων, ενώ ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος ότι είναι η αρχή της αληθινής ζωής του ανθρώπου. Ο άγιος Εφραίμ λέγει ότι ο φόβος του Κυρίου είναι σαν ένα δίκοπο σπαθί το οποίο κόπτει όλες τις κακές επιθυμίες και κάθε δαιμονική επίθεση κατά των μοναχών, και ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος λέγει ότι ο φόβος του Θεού είναι ένα ανίκητο όπλο της πίστεως. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος τον παρομοιάζει με τον ήλιο, ο όποιος στέλνοντας μία ακτίνα στο δωμάτιο, αποκαλύπτει σ’ αυτό και το μικρότερο σκουπίδι και την λεπτότερη σκόνη, ενώ σε άλλο μέρος ο ίδιος λέγει ότι ο πλούτος του θείου φόβου είναι η αρχή της αγάπης προς τον Θεό.
Ο φόβος του Θεού, κατά τον άγιο Μάξιμο τον ομολογητή γεννάται από την πίστη προς τον Θεό, ενώ ο Ιωάννης της Κλίμακος λέγει ότι προέρχεται από την γνώσι του εαυτού μας (Λόγος 25ος). Ο Άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός λέγει: «Γι’ αυτό και εγώ είμαι τόσο κακός και χειρότερος από έναν άπιστο και δεν θέλω να εργασθώ για να εύρω την βαθειά πίστη και με αυτή να έλθω στον φόβο του Θεού και στην αρχή της σοφίας του Πνεύματος». Ο ίδιος άγιος διαιρεί τον θείο φόβο σε δύο είδη και συγκεκριμένα: «Είναι ο φόβος του Θεού που λέγεται και πρωταρχικός και ο άλλος ο τέλειος που γεννάται από τον πρώτο». Για τον πρώτο φόβο μας ομιλεί η Αγία Γραφή, όταν λέγει: «τω δε φόβω Κυρίου εκκλίνει πας από κακού» (Παροιμ. 15, 27) και πάλι: «Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας μου, από γάρ των κριμάτων σου εφοβήθην» (Ψαλ. 118, 120). Αυτός ο πρώτος φόβος του Θεού προσιδιάζει στους δούλους: «Εκκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν» (33, 15) και πάλι: «Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας μου, από γάρ των κριμάτων σου εφοβήθην» (Ψαλ. 118, 120). Όσο ασκείται κάποιος στο αγαθό, άλλο τόσο αποκτά και τον φόβο του Θεού, γνωρίζει και τα μικρότερα σφάλματα του, τα οποία ποτέ δεν τα είχε μέχρι τότε επισημάνει, επειδή ευρισκόταν στο σκοτάδι της αγνωσίας του. Να ένα παράδειγμα: Κάποιος βαδίζει την νύκτα σ’ ένα ολισθηρό δρόμο και γεμάτο λάσπη. Του συμβαίνει να πέσει και να λερωθεί, αλλά λόγω του σκότους της νυκτός δεν μπορεί να αντιληφθεί κατά πόσο λερώθηκαν τα ρούχα του. Την επομένη ήμερα, όταν ταξιδεύσει, βλέπει υπό το φως του ηλίου πόσο λερώθηκαν τα ρούχα του από τα λασπόνερα και τις βρωμιές. Το ίδιο συμβαίνει και με αυτόν που είναι αρχάριος στον φόβο του Θεού. Γνωρίζει ότι έπεσε και είναι λερωμένος, αλλά δεν γνωρίζει με λεπτομέρεια σε ποια φοβερή κατάσταση ευρίσκεται. Εισερχόμενος όμως στο πρώτο στάδιο του θείου φόβου αρχίζει να γνωρίζει την ρυπαρότητα της ψυχής του και όλονέν καθαιρούμενος από τα πάθη εισέρχεται στο δεύτερο στάδιο του θείου φόβου. «Ο φόβος Κυρίου αγνός, διαμένων εις αιώνα αιώνος» (Ψαλμ. 18, 10).
