"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Καλημέρα, π.Αντώνιε, ευλογείτε.

Θα ήθελα να σας κάνω την εξής ερώτηση:Όταν λέμε ότι δεν πρέπει να κρίνουμε, εννοούμε για κανένα θέμα και για κανέναν λόγο;

Λεωνίδα, ο Κύριος εννοεί να μην κατακρίνουμε, δηλαδή να μην καταδικάζουμε κανένα και για κανένα λόγο. Οι Πατέρες χρησιμοποιούν και τη λέξη καταλαλιά. Δηλαδή να μην μιλούμε άσχημα για κανένα.

Αν χρησιμοποιούμε την κρίση μας όμως για να προστατευθούμε πνευματικά από κάποιον επίβουλο, τότε δε νομίζω ότι είναι αμαρτία.

filotas έγραψε:Λεωνίδα, ο Κύριος εννοεί να μην κατακρίνουμε, δηλαδή να μην καταδικάζουμε κανένα και για κανένα λόγο. Οι Πατέρες χρησιμοποιούν και τη λέξη καταλαλιά. Δηλαδή να μην μιλούμε άσχημα για κανένα.

Αν χρησιμοποιούμε την κρίση μας όμως για να προστατευθούμε πνευματικά από κάποιον επίβουλο, τότε δε νομίζω ότι είναι αμαρτία.

Κρινουμε την αμαρτια,οχι τον αμαρτωλο.

Melpomeni έγραψε:

filotas έγραψε:Λεωνίδα, ο Κύριος εννοεί να μην κατακρίνουμε, δηλαδή να μην καταδικάζουμε κανένα και για κανένα λόγο. Οι Πατέρες χρησιμοποιούν και τη λέξη καταλαλιά. Δηλαδή να μην μιλούμε άσχημα για κανένα.

Αν χρησιμοποιούμε την κρίση μας όμως για να προστατευθούμε πνευματικά από κάποιον επίβουλο, τότε δε νομίζω ότι είναι αμαρτία.

Κρινουμε την αμαρτια,οχι τον αμαρτωλο.

Ουπς!! Δεν πάει έτσι. Smile
Γιατί σ' αυτή την περίπτωση θα πρέπει όχι μόνο να μην αναφέρουμε αλλά ούτε και να φωτογραφίζουμε, ασφαλώς, τον αμαρτωλό...
Υπάρχουν 2 περιπτώσεις, νομίζω:
- ή να δεχτούμε το γεγονός ότι πέφτουμε σε κατάκριση όλοι μας
- ή να βάλουμε αστερίσκο (εξαίρεσης) στην εντολή

"Μην κρίνετε, ίνα μην κριθείτε"

Η απόλυτη εντολή, από τόν Απόλυτο Κριτή!

Η κρίση είναι θέμα κοινής λογικής και γνώσης του θελήματος του Θεού διότι λέει αλλού ο Κύριος "μη κρίνετε κατ όψιν αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε". Ο λόγος του Θεού λοιπόν θα μας οδηγήσει στο να κρίνουμε ορθά.
Αλλοίμονον αν δεν μπορεί ένας άνθρωπος να κρίνει και να διακρίνει το αγαθό από το κακό, το συμφέρον πνευματικά από το μη συμφέρον...

Η κατάκριση όμως είναι θέμα πονηρής προαίρεσης όπου συγκρίνει κανείς τον άλλον με τον εαυτό του ( η με το τέλειο) και τον βγάζει σκάρτο!
Συνήθως για να εξυψώσει τον εαυτό του και να υπερηφανευτεί...
Αλλοίμονον πάλι αν κατακρίνουμε τους άλλους διότι είναι σα να βάζουμε διαρκώς μέτρα αυστηρά και στον εαυτό μας, που θα μας ζητηθούν μια μέρα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δικαιολογούμε τους άλλους είτε λόγω μια δύσκολης στιγμής τους είτε λόγω χαρακτήρος, είτε, είτε είτε...

ΚΥΡΙΕ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΠΝΕΥΜΑ ΑΡΓΙΑΣ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑΣ ΦΙΛΑΡΧΙΑΣ
ΚΑΙ ΑΡΓΟΛΟΓΙΑΣ ΜΗ ΜΟΙ ΔΩΣ
ΠΝΕΥΜΑ ΔΕ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ
ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΧΑΡΙΣΕ ΜΟΙ ΤΩ ΣΩ ΔΟΥΛΩ
ΝΑΙ ΚΥΡΙΕ ΒΑΣΙΛΕΥ ΔΩΡΗΣΑΙ ΜΟΙ ΤΟΥ ΟΡΑΝ ΤΑ ΕΜΑ ΠΤΑΙΣΜΑΤΑ
ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙΝ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ ΜΟΥ
ΟΤΙ ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ ΕΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΑΜΗΝ!
(Προσευχή Αγ. Εφραίμ)

strumfi έγραψε:

Melpomeni έγραψε:

Κρινουμε την αμαρτια,οχι τον αμαρτωλο.

Ουπς!! Δεν πάει έτσι. Smile
Γιατί σ' αυτή την περίπτωση θα πρέπει όχι μόνο να μην αναφέρουμε αλλά ούτε και να φωτογραφίζουμε, ασφαλώς, τον αμαρτωλό...
Υπάρχουν 2 περιπτώσεις, νομίζω:
- ή να δεχτούμε το γεγονός ότι πέφτουμε σε κατάκριση όλοι μας
- ή να βάλουμε αστερίσκο (εξαίρεσης) στην εντολή
[/quote]





Η Εκκλησια,το καθ`αυτο Ψυχης Ιατρειον,δεχεται τον αμαρτωλο,ενω καταδικαζει την αμαρτια.
Εννοειται τον μετανοοουντα αμαρτωλο.Τον δεχεται ,δεν του κλεινει την πορτα.Οσες φορες και αν αμαρτησει.Φτανει να μετανοησει.Στυλιτευει την πραξη ,ενω ταυτοχρονα δινει χειρα βοηθειας σε αυτον που εφταιξε,προφεροντας το " μηκετι αμαρτανε ".
Τα επιτιμια δεν ειναι τιμωρια,ειναι φαρμακο και βιταμινες για την πασχουσα
ψυχη και συνειδηση.
Εμεις ,τα μελη της Εκκλησιας,ακολουθωντας αυτη την οδο ,φερνουμε μεν στο φως τα εργα του σκοτους, τα ξεσκεπαζουμε, ενω ταυτοχρονα αγωνιζομαστε να βοηθησουμε αυτους που τα εκτελουσαν και να τους φερουμε σε επιγνωση των πραξεων τους,του εαυτου τους και του Ελεους του Θεου. Τυχον τιμωριες της ανθρωπινης δικαιοσυνης , ειναι χρησιμες γι αυτο το σκοπο, και αν ο παραβατης εχει ειλικρινα μετανοησει,θα πρεπει να τις δεχεται με ευγνωμοσυνη.
Τωρα αν ο παραβατης επιμενει στις παραβασεις του, η ανθρωπινη δικαιοσυνη,θα χρησιμοποιησει καθε μεσον για να τον σταματησει.Για το καλο του και για το καλο του συνολου.Σαν ανθρωπινη δικαιοσυνη δεν εχει αλλη εκλογη.