Είναι περίεργο πόσο μοιάζουμε στη θάλασσα. Περίεργο είναι και πόσο δεμένοι είμαστε μαζί της. Ίσως κάποιον προγονικό δεσμό κληρονομήσαμε από 'κείνους που τη λαχτάρησαν και μόλις την αντίκρυσαν φώναξαν "θάλαττα, θάλαττα". Τόσες γενιές ναυτικών της φυλής μας την ερωτεύτηκαν, έτρεξαν ξοπίσω της, την καταράστηκαν, την απαρνήθηκαν, ξαναγύρισαν σ' αυτή. Είναι το αιώνιο αδάμαστο θεριό. Το άλυτο μυστήριο για τον άνθρωπο. Γι' αυτό και είναι τόσο ποθητή. Γιατί είναι απρόβλεπτη. Γιατί είναι το άγνωστο και οδηγεί στην περιπέτεια. Κι ο άνθρωπος αναζητά την περιπέτεια. Γιατί ξέρει καλά πως τα παθήματα που βρίσκει σ' αυτή γίνονται τα μεγαλύτερα μαθήματα, πως η πείρα που βγαίνει από πόνο και βάσανα είναι ανεκτίμητη. Γι' αυτό αγαπά τη θάλασσα, που μοιάζει να τον περιγελά, να τον ξεγελά, μα τελικά έχει πάρα πολλά να του μάθει.
Η ομοιότητα της καρδιάς μας με τη θάλασσα είναι εκπληκτική. Ο θυμός μας είναι η δική της φουρτούνα, ο βυθός της είναι η άβυσσος της ψυχής μας, τα σαρκοβόρα ψάρια της τα πάθη μας, τα σωστικά δελφίνια της οι αρετές μας. Στο γαλήνεμά της μοιάζει με την ταπείνωση, στα υψωμένα της κύματα με την υπερηφάνεια. Το δροσερό της αγκάλιασμα μοιάζει με δάκρυα μετάνοιας, ενώ τα κρύα της ρεύματα με ελέγχους που τη διδάσκουν. Τα ζεστά της πάλι νερά την ώρα του μεσημεριανού θα' ναι η γλυκιά παρηγοριά της αγάπης των άλλων και το μακροβούτι στα βάθη της η αναζήτηση της προσωπικής μας δύναμης.
Κάπου όμως η θάλασσα μας ξεπερνά. Μιμείται τέλεια το χρώμα του ουρανού. Υπακούει απαρέγκλιτα στις οδηγίες του. Δεν είναι αυτόνομη, κι ας μοιάζει τόσο δυνατή. Αλλος είναι ο δάσκαλός της κι αυτή απλό καθρέφτισμα. Ωστόσο είναι πάντα ευτυχισμένη. Η θάλασσα ποτέ δεν κλαίει. Μας το' πε ο αρχαίος ποιητής, το γέλιο των κυμάτων είναι ατελείωτο. Η θάλασσα σ' όλες τις καταστάσεις της κατά βάθος γελά ασταμάτητα. Λέει ένα χαρούμενο τραγούδι δοξολογίας διερχόμενη από ηρεμία σε ταραχή, από φουρτούνα σε γαλήνη. Δεν την επηρεάζουν οι αλλαγές του "θυμικού" της. Μπορεί διαρκώς να γελά, γιατί ξέρει πως οι μεταβολές έρχονται γρήγορα και οι άνθρωποι δεν θυμούνται ούτε την ταραχή ούτε την καλοσύνη της παρά μονάχα το γέλιο των κυμάτων, που δεν τελειώνει...