Όποιος είχε την ευλογία να ζήσει κοντά στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ή έστω, και να παρακολουθήσει την πορεία του, τώρα που πορεύεται πλέον στον δρόμο της αιωνιότητος, αισθάνεται ότι η παρουσία αυτού του ανθρώπου υπήρξε για την Εκκλησία της Ελλάδος ένα όνειρο που βγήκε αληθινό.
Δεν ήταν μόνο η προσωπικότητά του, η λεβεντιά του, το χαμόγελό του, η αποφασιστικότητά του να πορευθεί στον δρόμο της αγάπης και της διακονίας του ανθρώπου που τον καθιστούσαν ξεχωριστό.
Ήταν πάνω απʼ όλα η ανθρωπιά του, το νεανικό του σφρίγος, η χαρά και η αισιοδοξία που ένιωθε κανείς όταν ήταν δίπλα του. Δεν υπήρχε τίποτε εκ των προτέρων ακατόρθωτο για εκείνον.
Ο νους και η καρδιά του γεννούσαν ιδέες, οράματα, «χρηστές ελπίδες», όπως χαρακτηριστικά έλεγε, και πάντοτε προσπαθούσε να υλοποιήσει, χωρίς να υπολογίζει ενίοτε το προσωπικό κόστος.
Άνθρωπος που εργαζόταν αδιάκοπα, που ενέπνεε αδιάκοπα, που ζούσε για το Θεό και την Εκκλησία.
Η χαρισματική του προσωπικότητα, τόσο στα χρόνια της διακονίας του στην Μητρόπολη Δημητριάδος, όσο και στην Αρχιεπισκοπή, έβγαλε την Εκκλησία από την εσωστρέφεια και τον συντηρητισμό.
Την έκανε να δώσει μαρτυρία πίστεως, ελπίδος και αγάπης στο σύγχρονο άνθρωπο. Να αγκαλιάσει τον ανθρώπινο πόνο.
Να μην φοβηθεί τον διάλογο με την επιστήμη, την τεχνολογία, την τέχνη. Να νοιαστεί για τη νεολαία, χωρίς εκπτώσεις στο ήθος της πίστεως, αλλά και χωρίς προκαταλήψεις στην βάση της ανάγκης η Εκκλησία να ακούσει τον σύγχρονο νέο, τον εχθρικό, τον προβληματισμένο, τον «μοντέρνο», τον αρνητή και να του προτείνει ως λύση και διέξοδο στην υποδούλωση της συνειδήσεώς του τον Χριστό, την αγάπη, την κατανόηση και την συγχωρητικότητα.
Αξιοθαύμαστη η λειτουργική του συνείδηση. Χαρά του να τελεί την Θεία Λειτουργία από το πιο μικρό χωριό έως την πολυανθρωπότερη ενορία. Να κηρύττει με εκείνο τον μοναδικό τρόπο, χωρίς συμβιβασμούς, το όραμά του για έναν άνθρωπο που βρίσκει την αληθινή του ταυτότητα μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, χωρίς να γίνεται ακραίος, μισαλλόδοξος, φανατικός, χωρίς όμως και να απεμπολεί τις αξίες και την παράδοση.
Γιʼ αυτό και ο κόσμος τον αγάπησε όσο ίσως κανέναν άλλο.
Ακόμη κι αυτοί που δεν συμφωνούσαν με τις θέσεις του, την κριτική του, την προσωπικότητά του, στην ύστερη δοκιμασία του κατανόησαν το χάρισμά του και αναγνώρισαν πως ό,τι κι αν έκανε, το κριτήριό του ήταν η αγάπη για τον Θεό, την Εκκλησία, την πατρίδα και τον άνθρωπο.
Το ερώτημα έρχεται εύλογο. Μετά τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο «ποιος;». Την απάντηση θα δώσει η Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ο προβληματισμός όμως δεν έγκειται μόνο για το πρόσωπο που θα αναλάβει να οδηγήσει την Εκκλησία. Το κρίσιμο ερώτημα είναι «ποια Εκκλησία θέλουμε». Αν δεν απαντήσουμε σʼ αυτό το ερώτημα, τότε η όποια επιλογή θα παραμείνει έωλη.
Ανέβασε ψηλά τον πήχυ ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Τα ερωτήματα λοιπόν ανακύπτουν άμεσα και πιεστικά. Θέλουμε να συνεχιστεί το έργο του; Η ανοιχτή στην κοινωνία Εκκλησία; Αυτή που θα μπορεί να μιλήσει με τη νεολαία; Που θα έχει την καλή εσωστρέφεια της προσευχής και της πνευματικότητας, χωρίς όμως να αρνείται και τον διάλογο; Που θα επιλέγει την λιτότητα και την άσκηση, αλλά θα έχει και λόγο για τα κοινωνικά δρώμενα; Που θα σέβεται τους πάντες, χωρίς να παγιδεύεται σε διλήμματα ηλικιών, μεταβατικότητας ή σταθερότητας, αλλά θα λειτουργεί με γνώμονα την συνεργασία όλων των Αρχιερέων για το καλό της Εκκλησίας; Γιατί, ούτως ή άλλως δεν περισσεύει κανένας.
Που θα ενώνει με βάση προτάσεις και δεν θα λειτουργεί με βάση τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες, τη νοοτροπία του παρελθόντος; Που θα έχει την ικανότητα, τις προϋποθέσεις, τη γνώση, την φώτιση να συζητά με την Πολιτεία, το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, την Ευρώπη, τον κόσμο όχι για το τι μας χωρίζει, αλλά για το πώς θα μπορέσουμε να δώσουμε την καλή μαρτυρία; Που θα γίνεται ελπίδα Αναστάσεως για όλους και δεν θα εγκλωβίζεται σε ένα πνεύμα στείρας αυτάρκειας; Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πέρασε στην ιστορία των ανθρώπων και η ψυχή του βρίσκεται «εν χειρί Θεού, όπου μη άψηται βάσανος».
Κατά την ταπεινή μας γνώμη οφείλουμε να διαφυλάξουμε τα οράματά του, όχι απλώς από αγάπη και σεβασμό προς αυτόν ή για τον λόγο ότι το έργο του Θεού έχει συνέχεια. Ο κόσμος έχει σήμερα ανάγκη από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πατρίδα μας, μέσα στην παγκοσμιοποιημένη ανθρωπότητα, δεν μπορεί να παραμείνει χωρίς ταυτότητα. Η Ορθοδοξία είναι η ελπίδα στα υπαρξιακά αδιέξοδά μας.
Γιʼ αυτό και εμείς οι Ιεράρχες καλούμαστε να κρίνουμε πρώτα με βάση το «ποια Εκκλησία θέλουμε», να ακούσουμε τις προτάσεις των υποψηφίων και εν Αγίω Πνεύματι να επιλέξουμε το «ποιος θα είναι ο Αρχιεπίσκοπος».
Στην κρίση και την επιλογή μας αυτή, είμαστε βέβαιοι ότι θα έχουμε την συμπαράσταση και την προσευχή του πιστού λαού μας, ο οποίος έχει ανάγκη να μην χάσει τις ελπίδες που ο Χριστόδουλος εργάστηκε για να γίνουν πραγματικότητα. Αυτό θα είναι και το τελικό διακύβευμα της εκλογής.
Ανεξαρτήτως του προσώπου που τελικά θα επιλεγεί, η ενότητα και η συμπόρευση παραμένουν και θα είναι τα απαραίτητα συστατικά που θα αποτελέσουν τον γνώμονα για την περαιτέρω πορεία μας. Και ταπεινώς φρονούμε, και θα λέγαμε πως είμαστε βέβαιοι, ότι το συνοδικό μας σύστημα, ελεύθερα, δημοκρατικά και αγιοπνευματικά θα αφήσει και πάλι να διαφανεί το θέλημα του Θεού για την Εκκλησία μας και τον κόσμο μας.
Χαίρετε αδερφοί!
Πολύ σωστά τα ωραία και μεγάλα λόγια!
Θέλουμε ένα Ιεράρχη(Επίσκοπο-αν και αυτό απαγορεύεται από τους Ιερούς Κανόνες- Πηδάλιο ρητά, δίοτι είναι σαν να αφήνεις την "φτωχειά" και να πας στην"πλούσια") που να ενώνει όλους τους Έλληνες , όλους τους Έλληνες με τους λατίνους, όλους τους ΦραγκοΈλληνες με τους αιρετικούς προτεστάντες, αγγλικανούς...(βλέπε Δημητριάδος) έπειτα και με όλους τους αλλοθρήσκους σε μια μεγάλη ωραία οικογένεια αγάπης και ειρήνης...
Θέλουμε Επισκόπους ανοικτούς σε φλέγοντα προβλήματα της κοινωνίας(όπως αν πρέπει να σκοτώνουμε ή όχι τα άρρωστα έμβρυα...) θέλουμε φρέσκα μυαλά βρε αδερφέ, όχι την θεολογά των Πατέρων προ από εμάς...
Όλα επιτρέπονται όταν έχουν ευλογία Πατριάρχη , Αρχιεπισκόπου...
Ας είμαστε τόσο υπερβολικοί αδερφοί...
Θέλω να προκαλέσω λίγο τις γνώμες σας!
Κατά την γνώμη μου,μόνο ο Μητροπολίτης Σπάρτης έχει τα αληθινά προσόντα ενός Ορθοδόξου Αρχιερέα, με ειλικρινή και γνήσιο Εκκλησιαστικό φρόνημα, με θεολογικό Ορθόδοξο κριτήριο, με Πατερικό φρόνημα!!!
fotios έγραψε:Κατά την γνώμη μου,μόνο ο Μητροπολίτης Σπάρτης έχει τα αληθινά προσόντα ενός Ορθοδόξου Αρχιερέα, με ειλικρινή και γνήσιο Εκκλησιαστικό φρόνημα, με θεολογικό Ορθόδοξο κριτήριο, με Πατερικό φρόνημα!!!
Συμφωνώ στο γενικό νόημα χωρίς το "μόνο" υπάρχουν και άλλοι, τουλάχιστον από τα πρώτα δείγματα γραφής δείχνει έναν μετρημένο σοβαρό και υπεύθυνο Ιεράρχη χωρίς υπερβολές, εμένα αυτό μου αρκεί προς το παρόν. Μετά ο Θεός μόνο γνωρίζει τί μέλλει γενέσθαι.
Χαίρετε αγαοητοί!
Το μόνο αναφέρεται στους υποψηφίους Αρχιεπισκόπους...
Οι περισσότεροι αυτή τη στιγμή Μητροπολίτες, ή έστω ένα μεγάλο μέρος
είναι αντιοικουμεντιστές και αγαπούν την ανόθευτη Ορθοδόξια, και δεν συμφωνούσαν με όσα γινόταν, βέβαια δέχονται μεγάλες πιέσεις από πολλές πλευρές και από την Πολιτεία ιδιαίτερα.
-------------------
(in.gr)
Τέσσερις μητροπολίτες αναμετρώνται την Πέμπτη για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Πρόκειται για τους Σπάρτης Ευστάθιο και Θηβών Ιερώνυμο, που θεωρούνται και φαβορί, ενώ οι Δημητριάδος Ιγνάτιος και Θεσσαλονίκης Ανθιμος αναδεικνύονται σε «κλειδιά» για το τελικό αποτέλεσμα.
--------------------
Ποιον θα θέλαμε εμείς, μπορούμε να κάνουμε ένα δημοψήφισμα?
Εχουμε την δυνατότητα να δούμε την τάση των πιστών μελών της Εκκλησίας, που εκκλησιάζονται εννοώ... και όχι να βγούμε στα club και να ρωτήσουμε τις μεταμεσονύκτιες ώρες...
Δεν θα ήταν ωραίο να ξέρουμε? ΄Εχουμε άποψη ή όχι?
(κάποτε θα πρέπει να μιλάει και ο λαός του Θεού...)
fotios έγραψε:Χαίρετε αγαοητοί!
Το μόνο αναφέρεται στους υποψηφίους Αρχιεπισκόπους...
Οι περισσότεροι αυτή τη στιγμή Μητροπολίτες, ή έστω ένα μεγάλο μέρος
είναι αντιοικουμεντιστές και αγαπούν την ανόθευτη Ορθοδόξια, και δεν συμφωνούσαν με όσα γινόταν, βέβαια δέχονται μεγάλες πιέσεις από πολλές πλευρές και από την Πολιτεία ιδιαίτερα.
-------------------
(in.gr)
Τέσσερις μητροπολίτες αναμετρώνται την Πέμπτη για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Πρόκειται για τους Σπάρτης Ευστάθιο και Θηβών Ιερώνυμο, που θεωρούνται και φαβορί, ενώ οι Δημητριάδος Ιγνάτιος και Θεσσαλονίκης Ανθιμος αναδεικνύονται σε «κλειδιά» για το τελικό αποτέλεσμα.
--------------------
Ποιον θα θέλαμε εμείς, μπορούμε να κάνουμε ένα δημοψήφισμα?
Προσεύχομαι και ελπίζω για τον Δημηρτιάδος Ιγνάτιο.
Εχουμε την δυνατότητα να δούμε την τάση των πιστών μελών της Εκκλησίας, που εκκλησιάζονται εννοώ... και όχι να βγούμε στα club και να ρωτήσουμε τις μεταμεσονύκτιες ώρες...
Δεν θα ήταν ωραίο να ξέρουμε? ΄Εχουμε άποψη ή όχι?
(κάποτε θα πρέπει να μιλάει και ο λαός του Θεού...)
Συγνώμη για μπέρδεμα στην πιο πάνω απάντηση αλλά όταν δουλεύεις και γράφεις συγχρόνως στον υπολογιστή αυτά γίνονται.
Ηθελα να πω λοιπόν πως εγώ προσεύχομαι και ελπίζω γαι τον Δημητριάδος Ιγνάτιο.
Αδελφοί μου, δεν είμαστε του Παύλου, ούτε του Απολλώ, αλλά του Θεού! Κι εγώ έχω κάποιες προτιμήσεις, αλλά δεν νομίζω ότι βοηθάει να τις δημοσιοποιούμε! Ο ρόλος μας, θεωρώ, είναι να ανεχόμαστε τον όποιον εκλεγεί! Είτε αυτός (νομίζουμε ότι) είναι καλός, είτε όχι!
Γιατί ο Κύριος έχει τους λόγους του, που τους ανέχεται! Εδώ ανέχεται εμάς!!
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
aposal έγραψε:Ο ρόλος μας, θεωρώ, είναι να ανεχόμαστε τον όποιον εκλεγεί! Είτε αυτός (νομίζουμε ότι) είναι καλός, είτε όχι!
Γιατί ο Κύριος έχει τους λόγους του, που τους ανέχεται! Εδώ ανέχεται εμάς!!
Και γιατί να μην βγεί ο "καλός" να ξεμπερδεύουμε, γιατί να μπαίνουμε στην λογική ανέχομαι ή δεν ανέχομαι, να βγεί ο "καλός" να ησυχάσουμε όλοι δεν είναι καλύτερο αυτό;
Γιατί δεν ξέρουμε ποιός πραγματικά είναι ο καλύτερος! Ξέρουμε μόνο ποιόν εμείς θεωρούμε ως καλύτερο!
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
Και μπορεί ο Κύριός μας να θεωρεί ως καλύτερο (για την διαπαιδαγώγησή μας) κάποιον που να μην είναι ο πιο πιστός, από τους υποψήφιους!
Δεν μπορούμε να μπούμε στη σκέψη Του! Γι' αυτό πρέπει να ανεχόμαστε τον εκάστοτε! Και, θεωρώ, πως όταν ο Κύριος κρίνει ότι αυτός δεν πρέπει να συνεχίσει περαιτέρω, έχεις τους τρόπους Του να τον αντικαταστήσει!
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
