Άγιος Βαλεντίνος; Τι πρέπει να γνωρίζουμε;

[Domna]

1. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία Άγιος Βαλεντίνος δεν υπάρχει. Είναι απαράδεκτο, λοιπόν, να προβάλλεται η έννοια της αγιότητος σε ανύπαρκτο πρόσωπο και με στόχο να δικαιολογηθή ή και να καλυφθή η αμαρτία. Αλλά και αν ακόμη οι παπικοί ή οι προτεστάντες αναγνωρίζουν ή θα αναγνωρίσουν στο μέλλον κάποιον σαν άγιο και προστάτη του έρωτα και των ερωτευμένων, θα είναι και αυτό ένα ακόμη τραγικό τους λάθος κοντά στα τόσα, που έχουν διαπράξει από τον καιρό του σχίσματος. Και είναι αυτονόητο ότι η Ορθοδοξία σε καμμία περίπτωση δεν θα γίνη συνεργός σε τέτοιου είδους πλάνες.

2. Η καινοφανής και απαράδεκτη αυτή γιορτή είναι κατάλοιπο αρχαίου ειδωλολατρικού εθίμου που οδηγούσε τους νέους και τις νέες σε ακατανόμαστες σαρκικές ακολασίες. Στις ημέρες μας πήρε μια σύγχρονη μορφή. Προβάλλει παραπλανητικά τον έρωτα και την αγάπη, που είναι έννοιες θεϊκές και πνευματικές, αλλά οδηγεί, δυστυχώς, τα νειάτα. στις ίδιες ακολασίες που οδηγούσε και στην αρχαιότητα. Το απαράδεκτο αυτό έθιμο προσπαθούν, δυστυχώς και στην πατρίδα μας, να το στηρίξουν διάφοροι επιχειρηματίες, που έχουν οικονομικό κέρδος από την υπόθεση αυτή, συμμετέχοντας έτσι στο πνευματικό έγκλημα που διαπράτεται εναντίον της νεολαίας. Για να κερδίσουν χρυσό, πρόδωσαν τον Χριστό και το άγιο θέλημά Του. Εκμεταλεύθηκαν την ευκαιρία, και υπερεπρόβαλλαν τον ανύπαρκτο άγιο του έρωτα. Κερδίζουν, έτσι, πολλά χρήματα, αδιαφορούν, όμως, εγκληματικά για την πνευματική ζημιά που γίνεται στην ανυποποψίαστη νεολαία.

3. Αυτό που διαφημίζεται σήμερα, κυρίως πριν από το Μυστήριο του Γάμου, σαν αγάπη και αληθινός έρωτας, ούτε αγάπη είναι, ούτε έρωτας. Είναι ένστικτο, είναι εμπαθές συναίσθημα, είναι επιθυμία για σαρκική ήδονη, είναι ζωώδης και κτηνώδης κατάσταση, αγάπη πάντως και έρωτας δεν είναι. Ο έρωτας είναι πνευματική υπόθεση, δίδεται σαν δώρο από τον Θεό και έχει αρχή το Μυστήριο του Γάμου. Τότε ενεργοποιείται με την ευλογία του Θεού και τότε μοναδικά και προσωπικά αναφέρεται στο ανδρόγυνο. Μόνο μία φορά μπορεί ένας άνδρας να ερωτευθή μία γυναίκα και αντιστρόφως. Και αυτή την δυνατότητα την δίδει μόνο ο Χριστός και μόνο μετά την ευλογία του Γάμου.

4. Μπορούν τα νιάτα και πρέπει να ερωτευθούν, με θείο έρωτα, πριν από τον Γάμο. Όχι όμως άνθρωπο, αλλά τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό. Αυτόν τον θείο έρωτα είχαν όλοι οι Άγιοι και όλες οι Αγίες της Εκκλησίας. Ο Χριστός ήταν γι’ αυτούς “ο Νυμφίος” της ψυχής τους. Όσο αύξανε ο έρωτάς τους για τον Χριστό τόσο προώδευαν πνευματικά. Αποκτούσαν πολύ μεγάλο πόθο για τον Χριστό στην ψυχή τους. Καιγόταν η καρδιά τους από την φλόγα της θεϊκής αγάπης. Με την πνευματική φλόγα του έρωτα για τον Χριστό διέκοπταν την σαρκική φλόγα για την πορνεία. Απολάμβαναν τέτοια θεϊκή γλυκύτητα από την ένωσή τους με τον Χριστό, που δεν άφηνε την ψυχή τους να δημιουργήση μια συμβατική και εφήμερη σχέση με την αμαρτία. Ένας πολύ μεγάλος Άγιος, ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, έχει γράψει 8200 στίχους με τους οποίους υμνεί τον θείο έρωτα και την ένωση της ψυχής με τον αγαπημένο Χριστό. Γράφει χαρακτηριστικά: “Έλα Χριστέ, που είσαι το φως το αληθινό. Έλα Εσύ, που είσαι η αιώνια ζωή. Έλα Εσύ, τον οποίο ποθεί η ψυχή μου. Έλα Εσύ, που από λαχτάρα και πόθο ήλθες μέσα μου και με βοήθησες κι εμένα να σε ποθήσω και να σε λαχταρήσω. Έλα Εσύ, που είσαι η πνοή μου, η ζωή μου, η παρηγοριά της ταπεινής μου ψυχής, η χαρά μου, η δόξα μου, η παντοτεινή μου ηδονή και απόλαυση”.

5. Αυτός είναι ο αληθινός έρωτας των Αγίων. Αυτόν τον έρωτα, τον θείο έρωτα, που ενώνει την ψυχή με τον Χριστό συμφέρει πνευματικά να αποκτήσουν όλα τα νιάτα. Έτσι πρέπει να προετοιμασθούν για τον γάμο τους. Όχι με προγαμιαίες σχέσεις και σαρκικούς δήθεν έρωτες. Όχι με άγιους Βαλεντίνους και όλες τις σχετικές ξενόφερτες ανοησίες. Και όταν έλθη η ευλογημένη στιγμή του γάμου, τότε, χωρίς να παύση να είναι πρώτος στόχος ο θείος έρωτας, το νεόνυμφο ζευγάρι θα πάρη ευλογία, δύναμη και ενίσχυση από τον Χριστό και για τον ανθρώπινο έρωτα, που θα κατευθύνεται μοναδικά από τον άνδρα προς την μοναδική γυναίκα του, και από την γυναίκα προς τον μοναδικό άνδρα της, που μόλις πριν από λίγο θα έχουν ενωθή με τα δεσμά του γάμου. Και ο ανθρώπινος αυτός έρωτας θα πρέπει να είναι μοναδικός, προσωπικός και ισόβιος.

6. Αλλά και αν κάποια νειάτα δεν επιλέξουν τον γάμο, η ορθοδοξία ένα μόνο δρόμο σωτηρίας έχει να τους δείξη εκτός από τον γάμο. Τον δρόμο του Μοναχισμού. Τον δρόμο της ολοκληρωτικής αφιερώσεως στον Χριστό, που ακολούθησαν πλήθος ευλογημένες ψυχές στην πορεία της Εκκλησίας. Οι Μοναχοί και οι Μοναχές με όλα τα μέσα της ασκήσεως αγωνίζονται να έχουν διαρκώς στην ψυχή τους τον θείο έρωτα. Λέγει ένα τροπάριο του Όρθρου: “Τοις ερημικοίς ζωή μακαρία εστί, θεϊκω έρωτι πτερουμένοις”. Που σημαίνει: “Μακάρια και τρισευτυχισμένη είναι η ζωή αυτών που διάλεξαν την Μοναχική ζωή, διότι με τα φτερά του θεϊκού έρωτα πετάνε πνευματικά και ανεβαίνουν προς τον αγαπημένο τους Χριστό”.

7. Με το άρθρο αυτό προσπαθήσαμε πολύ σύντομα να δείξουμε στα νειάτα ότι δεν υπάρχει άγιος του έρωτα και ότι αυτός, που παραπλανητικά κάποιοι κατασκεύασαν, είναι ψεύτικος και επικίνδυνος. Προσπαθήσαμε επίσης να δέιξουμε στα νιάτα ποιός είναι ο αληθινός έρωτας των αγίων, τον οποίο πρέπει να αποκτήσουν. Τί θα διαλέξουν τα νειάτα; Ευχόμεθα εκ καρδίας να διαλέξουν και να ζήσουν τον θείο έρωτα είτε μέσα από το μυστήριο του Γάμου, είτε μέσα από το μυστήριο του Μοναχισμού, όπως τον έζησαν πλήθος Μοναχοί ή Έγγαμοι, αληθινοι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Μόνο στην περίπτωση αυτή θα απολαύσουν, μαζί με όλους τους Αγίους, για πάντα, στην αιωνιότητα, “τήν απέραντη ηδονή όσων θα βλέπουν το απερίγραπτο κάλος του προσώπου του αγαπημένου τους Χριστού”.

του Αρχιμ. π. Νεκταρίου Γκολιοπούλου

[alithis]

μα ο λεγομενος...αγιος Βαλεντινος,δεν ειναι αγιος της ηνωμενης Εκκλησιας-προ του σχισματος ,δηλαδη,και συνεπως κοινος μεταξυ ορθοδοξων κ παπικων?εχω την εντυπωση οτι σε πολλα αγιολογια αναφερεται ως Ουαλεντινος,που νομιζω πως ειναι το ιδιο με το Βαλεντινος-το W απο πολλους αρχαιους μεταφραστες μεταφραζεται ως ΟΥΑ...??!!

[preloude]

εαν θελετε και ξερετε γραψτε κατι για τον βιο του.

[lazarr]

Απ'ότι ξέρω η ιστορία με τον "άγιο"Βαλεντίνο ξεκινά κάπου στη χούντα, αρχές της 10ετίας του '70, όταν ιδιοκτήτης αλυσίδας λουλουδάδικων θέλοντας να δώσει ώθηση στις πωλήσεις του, έψαξε και βρήκε μια γιορτή (το ότι ήταν παπική δεν τον πολυένοιαζε) που το όνομα του τιμωμένου να είναι "πιασάρικο"και να σχετίζεται με έναν τρόπο με έρωτες και λουλούδια...(μην ξεχνάτε το μεγάλο καρδιιοκατακτητή Ροδόλφο Βαλεντίνο).Έτσι επινοήθηκε η συγκεκριμένη καθαρά εμπορική γιορτή, και ζήσαμε εμείς καλά, και οι ανθοπώλες και ζαχαροπλάστες καλύτερα

ΥΓ
Νομίζω πως για τους ορθοδόξους υπάρχει αντίστοιχα ο άγιος υάκυνθος, ενώ για τους έγγαμους, δηλ προστάτες των συζύγων είναι οι άγιοι απόστολοι Ακύλας και Πρίσκιλλα που τίμησε η Εκκλησία σήμερα(χθες)
Άντε βρε χρόνια μας πολλά οι παντρεμένοι! :D

[Ierodiakonos]

Μα αδελφέ η εορτή αυτή είναι ξενόφερτη δεν είναι δημιούργημα έλληνα! Το ότι είναι καθαρά εμπορική εορτή αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς, αλλά το κατα πόσο είναι εορτή που σχετίζεται με κάποιον Άγιο αυτό νομίζω σηκώνει πολύ κουβέντα διότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο Άγιος της Αγάπης είναι ο Απόστολος Ιωάννης, όχι Άγιος του έρωτα αλλά της Αγάπης!
Οι Ρωμαιοκαθολικοί έχουν την τάση να αγιοποιούν όποιον και όπως θέλουν, για αυτό μην απορούμε που έχουν "άγιο" και για τον έρωτα, αν έχουν γιατί και αυτοί δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Εδώ αγιοποιούν τον προηγούμενο πάπα τον Ιωάννη Παύλο που μόνον άγιο δε μπορείς να τον πείς. Μνησθητί μου Κύριε τί άλλο θα δούμε πια!

[lovethink]

Η ιστορία Άγιος Βαλεντίνος γεννήθηκε στην πόλη Terni της Ιταλίας γύρω στο 175 μ.Χ. Έγινε ο πρώτος επίσκοπος το 197 μ.Χ. και πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου του 273 μ.Χ. Η παγκόσμια φήμη του οφείλεται στον θρύλο, που γεννήθηκε στις Αγγλοσαξονικές χώρες, και λέει ότι συνήθιζε να δωρίζει στους νέους επισκέπτες του ένα λουλούδι από τον κήπο του. Σε δύο απ' αυτούς γεννήθηκε η αγάπη που τους έφερε σε γάμου κοινωνία και έζησαν τόσο ευτυχισμένοι ώστε και άλλοι νέοι έκτοτε ακολούθησαν το παράδειγμά τους, επισκεπτόμενοι το Terni.
Η εορτή των ερωτευμένων έχει ως αφετηρία την προσπάθεια της καθολικής εκκλησίας να θέση τέλος σε μία λαϊκή παγανιστική τελετή για την γονιμότητα.
Ήδη, από τον 4ο αιώνα π.Χ., οι Ρωμαίοι Παγανιστές απέτιναν σέβας, με μία μοναδική ετήσια τελετή, στον θεό Lupercus (Λυκιδεύς). Τα ονόματα των ανδρών και των γυναικών που λάτρευαν αυτόν τον θεό έμπαιναν μέσα σε μια κάλπη και αναμειγνύονταν καταλλήλως. Ένα μικρό παιδί επέλεγε στην τύχη μερικά ζευγάρια, τα οποία για ένα ολόκληρο χρόνο θα ζούσαν σε στενή προσωπική επαφή έως ότου η τελετή της γονιμότητας λάμβανε τέλος. Το επόμενο έτος θα επαναλαμβανόταν το ίδιο με άλλα ζευγάρια. Αποφασισμένοι να θέσουν τέλος σ' αυτή την παλαιά (μεσαιωνική) πρακτική τα Lupercalia

Ένας από τους πολλούς θρύλους που υπάρχουν γύρω από το όνομα αυτού του Αγίου, λέει, ότι ο Βαλεντίνος ήταν ένας ιερέας που υπηρέτησε κατά την διάρκεια του 3ου αιώνα στην Ρώμη. Όταν ο αυτοκράτορας Κλαύδιος ο δεύτερος ανακάλυψε ότι μόνο οι άγαμοι στρατιώτες του υπηρετούσαν καλύτερα, τους απαγόρευσε να παντρεύονται. Ο Άγιος Βαλεντίνος, όμως, δεν συμβιβάστηκε με αυτήν την άδικη απόφαση και άρχισε να παντρεύει τους στρατιώτες κρυφά. Όταν όμως η δράση του Βαλεντίνου αποκαλύφθηκε, ο Κλαύδιος Β εξοργίστηκε τόσο πολύ που διέταξε αμέσως τον θάνατο του ιερέα.
Σύμφωνα με ένα άλλο θρύλο ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν ένας φυλακισμένος σε μια από τις Ρωμαϊκές φυλακές που ερωτεύτηκε την κόρη του δεσμοφύλακά του, γεγονός που τον οδήγησε στην εκτέλεσή του. Λίγο πριν πεθάνει άφησε στην κόρη του δεσμοφύλακα ένα γράμμα αγάπης με την υπογραφή «from your Valentine» (από τον Βαλεντίνο σου), φράση που έχει μείνει μέχρι και σήμερα. Όσο κι αν οι δυτικές μας, πλέον, συνήθειες, επιβάλλουν τη γιορτή του έρωτα στις 14 Φεβρουαρίου, η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία επιμένει πως ο Άγιος Βαλεντίνος είναι ξενόφερτο "προϊόν", αντιπροτείνοντας στους ερωτευμένους τον Άγιο Υάκινθο, ως Άγιο των ερωτευμένων που γιορτάζει στις 3 Ιουλίου.


Κατά την άποψη αρκετών οι πραγματικά ερωτευμένοι άνθρωποι δεν περιμένουν τη μέρα αυτή για να εκφράσουν τα αισθήματά τους. Σε αντίθεση, βέβαια με κοσμηματοπωλεία, ανθοπωλεία, ζαχαροπλαστεία, καταστήματα με είδη δώρων, τα οποία περνούν μέρες ανθηρές ελέω... Βαλεντίνου!

Όπως και να έχει σε σας που παρόλα αυτά επιθυμείτε να γιορτάζεται τον έρωτα την συγκεκριμένη μέρα χρόνια σας πολλά. Αρκεί να μην ξεχνάτε και...τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου να εκδηλώνετε την αγάπη και την τρυφερότητά σας στο έτερον ήμιση !

Πηγή
SportActive.gr

[lovethink]

Αλλη άποψη
----------------




Αιώνες προ Χριστού, οι Ρωμαίοι γιόρταζαν την ίδια μέρα τα Λουπερκάλια. Μια αισθησιακή γιορτή που τα έθιμα της έμειναν μέχρι σήμερα.

Γράφοντας σε προηγούμενο τεύχος σχετικά με το έθιμο αποστολής καρτών (βλ. "ΤΥΧΙΚΟΣ", Δεκ. 1985, σελ. 6), αναφέραμε και τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου (14 Φεβρουαρίου), "προστάτη" των ερωτευμένων.

Είναι μερικά χρόνια τώρα που τούτο το "φρούτο" έφτασε στη χώρα μας από τη Δύση για να γίνει από τις πιο αγαπητές μέρες των ανθοπωλών και εμπόρων δώρων - αν δεν κάνουμε λάθος, αυτοί ήταν και οι αυτουργοί της εισαγωγής της στην κοινωνική μας ζωή και φυσικά, κάνουν σοβαρό τζίρο με την ευκαιρία.

Ποια όμως είναι αυτή η γιορτή, από πού πηγάζει και πόσο αρμόζει στους αληθινούς Χριστιανούς;

Σας καλούμε παρακάτω σε μια ιστορική αναδρομή που όχι μόνο θα φωτίσει τις απορίες μας, μα και θα μας πληροφορήσει για άλλα "χριστιανικά" ήθη και έθιμα.

Στο άρθρο για τον Άγιο Βαλεντίνο (Valentine, Saint), η Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει: "Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σαν γιορτή των ερωτευμένων, η εκλογή ερωμένων και η ανταλλαγή καρτών από τους ερωτευμένους, δεν έχει καμιά σχέση με τον Άγιο ή κάποιο γεγονός στη ζωή του".

Αιώνες προ Χριστού, οι Ρωμαίοι γιόρταζαν την ίδια εποχή (14-15 Φεβρουαρίου) μια ειδωλολατρική αισθησιακή γιορτή προς τιμήν κάποιου Λούπερκους (Lupercus), "κυνηγού λύκων", που την έλεγαν Λουπερκάλια (Lupercalia). Τα έθιμα ανταλλαγής δώρων μεταξύ των "αγαπημένων" κ.ά. συνηθίζονταν από εκείνη την εποχή.

Στο άρθρο για τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου (St. Valentine's Day), η Αμερικανική Εγκυκλοπαίδεια γράφει πως τα έθιμα αυτά "έρχονται σε μας από τη ρωμαϊκή γιορτή Λουπερκάλια, που γιορταζόταν το Φεβρουάριο και όπου έβαζαν τα ονόματα των νεαρών κοριτσιών σ' ένα κουτί και οι άντρες έπαιρναν εκείνη που θα τους τύχαινε στο λαχνό το όνομα της". Αυτά συνήθως οδηγούσαν τους νέους στη μοιχεία και τα όργια. Η Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια προσθέτει πως "το έθιμο έφεραν στην Αγγλία οι Ρωμαίοι και συνεχίστηκε και στη χριστιανική εποχή. Προκειμένου δε να το εκχριστιανίσει η εκκλησία το μετονόμασε σε γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου".

Μετά την αναγνώριση του χριστιανισμού σαν επίσημης κρατικής θρησκείας, έγιναν προσπάθειες για την κατάργηση της γιορτής, επειδή όμως ο κόσμος δεν υποτάχθηκε, "στα 496 ο Πάπας Γελάσιος (Gelasius) άλλαξε τη γιορτή από Λουπερκάλια σε μέρα του Αγίου Βαλεντίνου". (L. Dobler, "Customs and Holidays Around the World", σελ. 172).

Ποιος ήταν ο αρχικός "Βαλεντίνος";
Γιατί όμως δόθηκε το όνομα του Βαλεντίνου σ' αυτή τη γιορτή;

Σύμφωνα με το "Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας του Σμιθ", οι Ρωμαίοι ταύτιζαν τον Λούπερκους με το θεό Πάνα, που λατρευόταν στην Αρκαδία σαν θεός του φωτός. Από αυτή την άποψη, ο Πάνας ταυτίζεται με τον φοινικικό θεό Βάαλ - που αναφέρεται στην Π. Διαθήκη.

Βάαλ, ωστόσο, ήταν και τίτλος του Νεβρώδ, που έμεινε στην ιστορία σαν "ισχυρός κυνηγός ενώπιον του Κυρίου", (Γεν. 10/8-10), ιδρυτή της Βαβυλώνας και θεοποιημένου ήρωα που εισήγαγε το βαβυλωνιακό ειδωλολατρικό σύστημα. Κάποιες παραδόσεις αναφέρουν ότι ο Νεβρώδ κυνήγησε λύκους στα Απένινα όρη, από όπου και ονομάστηκε Λούπερκους καθώς και Βαλεντίνος (Valentinus), από το επίθετο valens (=ισχυρός). Όσον αφορά τη χρήση του συμβόλου της καρδιάς σ' αυτή τη γιορτή, εικάζεται ότι επειδή στη γλώσσα της Βαβυλώνας αυτή προφέρεται βαλ, εξαιτίας της ομοιότητας στην προφορά με το όνομα του, έγινε σύμβολο του Βάαλ.

Έτσι, βλέπει κανείς με τι τρόπους και μακρόχρονη διαδικασία ο Πονηρός κατάφερε να διαδώσει μέσα στο "χριστιανικό" κόσμο τις ακάθαρτες αυτές λατρείες, δίνοντας τους μεν χριστιανικά ονόματα, μολύνοντας όμως το ίδιο φαρμακερά τους χριστιανούς που δεν στάθηκαν άγρυπνοι.

Γιατί στις 14 Φεβρουαρίου;
Η γέννηση του Νεβρώδ/Βάαλ τοποθετήθηκε στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Στον 21ο αιώνα π.Χ., αυτό συνέπιπτε με την 6η Ιανουαρίου και η Σεμίραμις Α~ όρισε τα γενέθλια του Νεβρώδ να γιορτάζονται αυτήν ακριβώς τη μέρα. Αργότερα, με τη μεταρρύθμιση του ημερολογίου από τον Ιούλιο Καίσαρα, το χειμερινό ηλιοστάσιο μεταφέρθηκε στις 25 Δεκεμβρίου που ορίστηκε νέα ημερομηνία των γενεθλίων του ήλιου -με οποιεσδήποτε θεότητες είχε ταυτιστεί στο μεταξύ-- και ονομάστηκε Βρουμάλια (Brumalia).

Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η μια όσο και η άλλη ημερομηνία χρησιμοποιήθηκαν κατά μίμηση και από τον χριστιανικό κόσμο για τη γέννηση του Χριστού (η 6η Ιανουαρίου από το Ορθόδοξο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων και η 25η Δεκεμβρίου από τη Δυτική Εκκλησία και όσους την ακολούθησαν) συνοδευόμενη πάντα από πλήθος εθίμων σχετικών με την ηλιακή λατρεία.

Οι αρχαίοι θεωρούσαν τη μητέρα ακάθαρτη ως την 40η μέρα ύστερα από τη γέννα. Μετρώντας 40 μέρες μετά την 6η Ιανουαρίου, φτάνουμε στις 15 Φεβρουαρίου (ή το βράδυ της 14ης, όπως υπολόγιζαν τις μέρες τότε από τη δύση του ήλιου). Δηλαδή ερχόμαστε στα Λουπερκάλια ή τη σημερινή μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Αυτή ακριβώς τη μέρα πίστευαν ότι πρωτοπαρουσιάστηκε δημόσια, "καθαρισμένη" πια, η μητέρα του Νεβρώδ με το βρέφος της (παράσταση που έμεινε σε όλες σχεδόν τις ανατολικές θρησκείες και αργότερα εισχώρησε στο χριστιανικό κόσμο με την εικόνα της "βρεφοκρατούσας").



Ακόμα και το όνομα του μήνα Φεβρουαρίου είναι σχετικό με τούτη τη γιορτή καθώς προήλθε από τα "februa" (=λουρίδες από δέρματα των ζώων που θυσίαζαν οι Ρωμαίοι ιερείς και χρησιμοποιούσαν στα Λουπερκάλια, το βράδυ της 14ης του μήνα.

Αυτή είναι λοιπόν η προέλευση και το νόημα της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου --άγνωστης μέχρι πριν λίγα χρόνια στη χώρα μας-- (αλλά και η σχέση της με την υστερο-"χριστιανική" γιορτή των Χριστουγέννων).

Ίσως μέχρι τώρα, χωρίς να ξέρεις, συμμετείχες σ' αυτά τα έθιμα. Στο χέρι σου είναι τώρα ν' αποφασίσεις "τίνα μετοχήν έχει η δικαιοσύνη με την ανομίαν; τίνα δε κοινωνίαν το φως προς το σκότος; τίνα δε συμφωνίαν ο Χριστός με τον Βελίαλ; ή τίνα μερίδα ο πιστός με τον άπιστον;" (Β' Κορ. 6/14-15)


πηγή
tyxikos.gr

(δεν γνωρίζω το site αν είναι Ορθόδοξο )

[paulina]

"Ελάχιστες ημέρες μας χωρίζουν από την ομορφότερη ίσως γιορτή, την γιορτή των ερωτευμένων. Εκφράστε την αγάπη σας στο ταίρι σας με ένα δώρο τρυφερό, πρωτότυπο και πολύ προσωπικό. Χρόνια πολλά σε όλους που αγαπούν"

Κάπως έτσι ξεκινάει το "Συναξάρι" ενός ξενόφερτου στον Ελλαδικό χώρο "Αγίου" που το όνομά του το έμαθαν και το προφέρουν ακόμα και τα νήπια. Βαλεντίνος λέγεται και "εορτάζεται" στις 14 Φλεβάρη, ημέρα των ερωτευμένων όπως την αποκαλούν.

Ψάχνοντας το ορθόδοξο εορτολόγιο πουθενά δεν υπάρχει τέτοιος Άγιος, με τέτοιο όνομα και που η εορτή του σημαίνει και εορτή των ερωτευμένων. Αντίθετα ανοίγοντας περιοδικά "ποικίλης ύλης" όπως λέγονται, βλέπεις αφιερώματα, ρεπορτάζ, αγορές-προπάντων αγορές- γι΄ αυτή την μέρα. Από τούρτες με το σχήμα καρδιάς και την επιγραφή happy Valentine's Day, πορτατίφ σε σχήμα καρδιάς για όνειρα γλυκά και αγαπημένα, κούπες με λόγια αγάπης, μπαλόνια με θέματα που δεν θέλουν άλλα λόγια, μεγάλες κόκκινες καρδιές με αφιερώσεις, μέχρι εκλεκτά μενού για μεθυστικά, ερωτικά τετ-α-τετ.

Κάπως έτσι μπήκε στην ορθόδοξη ζωή μας αυτός ο δυτικός "Άγιος" και προσπαθεί να στεριώσει στην παράδοση μας. Ένας "Άγιος" που δεν τον γνωρίζουμε, δεν τον γνωρίσαμε ποτέ, δεν μάθαμε τίποτε για την ζωή του, για το τι έδωσε "για του Χριστού την πίστη την Αγία". Τον μάθαμε ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά, όταν φιγουράριζε πρώτα στις προθήκες των ανθοπωλείων με εκείνο το σύνθημα "πέστο με λουλούδια" και μετά στα περιοδικά, τηλεοράσεις, μέσα μαζικής επικοινωνίας, από τις διαφημίσεις που πρότειναν δώρα για την γιορτή των ερωτευμένων. Αυτό ήταν αρκετό για να μπει στην ζωή μας και να αλλάξει την ελληνορθόδοξη ταυτότητα μας.

Ναι αυτή είναι η αλήθεια...
Ως έθνος αλλοτριωνόμαστε, "εκδυτικιζόμαστε" και ο εκδυτικισμός μας αυτός έχει προχωρήσει επικίνδυνα σε όλη την έκταση της ζωής μας. Σ΄ αυτόν τον δυτικόφερτο "διαφωτισμό" αντιτάσσουμε τον πατερικό "φωτισμό" που προσφέρει στον άνθρωπο την όντως σοφία.
Έτσι στην ορθόδοξη πίστη μας δεν υπάρχει "Άγιος" των ερωτευμένων και αυτό γιατί όλοι οι Άγιοι μας έχουν σχέση ερωτική με το Νυμφίο Χριστό, εξ΄ άλλου ο έρωτας τους αυτός τους οδήγησε να θυσιασθούν για το ερώμενο πρόσωπο.

Στην Π.Δ. και στην Κ.Δ. οι ιεροί συγγραφείς περιγράφουν τη σχέση του Θεού με τον Ισραηλιτικό λαό και τον "νέο Ισραήλ" με σκηνές παρμένες από τη συζυγική ζωή. Ο Θεός είναι ο νυμφίος και ο λαός η νύμφη. Η αγαπητική αυτή σχέση του Θεού με την ανθρωπότητα περιγράφεται αριστοτεχνικά στο "Άσμα Ασμάτων", το οποίο εκφράζει τη σχέση ενός νέου και μιας νέας. Οι πατέρες της εκκλησίας διακρίνουν την μεταμόρφωση του φυσικού έρωτα σε χαρισματική αγάπη.

Πόσα θα μπορούσαμε να πούμε για το πώς η ορθόδοξη εκκλησία μας βλέπει την αγαπητική σχέση, τον έρωτα μεταξύ των προσώπων; Περιοριζόμαστε όμως στην αλήθεια, πως οι σχέσεις αυτές πρέπει να είναι αντανακλάσεις της Θείας ζωής, μέσα στον κτιστό κόσμο μας. Η ενότητα των δύο, εξαγιασμένη και βεβαιωμένη από την Θεία χάρη έχει σαν πρότυπο της:
* την κοινωνία των προσώπων της Αγ. Τριάδος
* την κοινωνία των δύο φύσεων στον Χριστό, και
* την ενότητα Χριστού και Εκκλησίας.

Τελειώνοντας θα λέγαμε πως καλύτερο θα ήταν αντί να εορτάζουμε δυτικούς "Αγίους" να στραφούμε στην διδασκαλία της ορθοδόξου πίστεως, αν δεν θέλουμε οι αγαπητικές σχέσεις μας να φθάσουν σε συναισθηματικό αδιέξοδο και να βρεθούμε αντιμέτωποι με την μοναξιά των παγερών πόλεων και των προβληματικών ή απρόσωπων σχέσεων, που οδηγούν οι τέτοιου είδους "εορτασμοί".

Πηγή: http://users.otenet.gr/~abpriest/valentino.htm

[Athanasius]

Ο Άγιος Βαλεντίνος δεν υπάρχει στους ορθόδοξους αυτά είναι για τους παπικούς και για τις υπόλοιπες αίρεσης ειναι για τα ανθοπωλεία και τα ζαχαροπλαστεία

Εμείς έχουμε το «ΖΕΥΓΟΣ ΑΓΙΟΛΕΚΤΟΝ» ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ (13 Φεβρουαρίου)


Οι Απόστολοι Ακύλας και Πρίσκιλλα ήσαν ένα ευλογημένο ανδρόγυνο. Κατάγονταν από τον Πόντο και κατοικούσαν στην Κόρινθο. Ήσαν και οι δύο σκηνοποιοί στο επάγγελμα και είχαν την μεγάλη ευλογία στην ζωή τους να γνωριστούν με τον Απόστολο Παύλο, όταν εκείνος πήγε στην Κόρινθο. Τον φιλοξένησαν στο σπίτι τους και εργάζονταν μαζί, αφού ήσαν ομότεχνοι. Όπως είναι γνωστόν ο Απόστολος των Εθνών για να εξασφαλίζη τα καθημερινά έξοδά του και να μην επιβαρύνη κανέναν, ασκούσε το επάγγελμα του σκηνοποιού. Οι άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα συνδέθηκαν μαζί του και έγιναν έμπιστοι φίλοι και συνεργάτες του. Ήταν γι’ αυτούς απλανής διδάσκαλος και φωτισμένος πνευματικός Πατέρας. Το ότι δεν είχαν σαρκικά παιδιά τούς διευκόλυνε, σίγουρα, στις μετακινήσεις τους και τούς έδωσε την δυνατότητα να τον ακολουθήσουν σε διάφορες περιοδείες του. Τον διακονούσαν και συγχρόνως τρέφονταν με τα ζωήρρυτα νάματα της θεόπνευστης διδασκαλίας του. Σε μερικές επιστολές του, όπως στην Α' προς Κορινθίους και στην Β' προς Τιμόθεον, τούς στέλλει χαιρετισμούς. Στην προς Ρωμαίους επιστολή του τούς επαινεί και τούς ευχαριστεί ο ίδιος προσωπικά, αλλά και εκ μέρους των κατά τόπους Εκκλησιών, για την αυταπάρνηση και την ανιδοτελή τους αγάπη. «Χαιρετήστε την Πρίσκιλλαν και τον Ακύλαν, τούς συνεργάτας μου εν Χριστώ Ιησού, οι οποίοι χάριν της ζωής μου εκινδύνευσαν να αποκεφαλισθούν και τούς οποίους όχι μόνον εγώ ευχαριστώ, αλλά και όλαι αι Εκκλησίαι των εθνών» (κεφ. ιστ', 3-4).

Μελετώντας τις Πράξεις των Αποστόλων, που συνέγραψε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, τούς βλέπουμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο στην Συρία και κατόπιν στην Έφεσο. Μάλιστα στην Έφεσο συναντήθηκαν με τον Απολλώ, τον οποίον επήραν κοντά τους και του ανέπτυξαν ακριβέστερα την «οδόν του Θεού». Ο Απολλώ ήταν φλογερός κήρυκας του Ευαγγελίου, αλλά δεν γνώριζε τα περί της ελεύσεως του Αγίου Πνεύματατος, «δι’ επιθέσεως των χειρών των Αποστόλων», στους βαπτιζομένους. Αυτός εγνώριζε μόνον το βάπτισμα του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, το οποίο όμως ήταν βάπτισμα μετανοίας.

Λαμβάνοντας αφορμή από τον βίο και την πολιτεία του αγίου αυτού ανδρογύνου πολλά μπορούμε να αναπτύξουμε. Περιοριζόμαστε όμως στα παρακάτω:

Πρώτον, το γεγονός ότι δεν είχαν αποκτήσει παιδιά δεν έπαιξε αρνητικό ρόλο στην ζωή τους και δεν στάθηκε ικανό να παγώση την αγάπη τους και να ψυχράνη τις μεταξύ τους σχέσεις, όπως συμβαίνει, δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις. Και τούτο γιατί η ποιότητα της αγάπης τους ήταν τέτοια, που δεν ήταν δυνατόν να επηρεασθή από αυτό το γεγονός. Ήταν αληθινή αγάπη, ανιδιοτελής και όχι σαρκική και εμπαθής. Αγαπούσαν και οι δύο τον Θεό και αυτή η αγάπη τούς ένωνε και μεταξύ τους. Το γεγονός ότι δεν τεκνοποίησαν το είδαν σαν θέλημα του Θεού και έκαναν υπακοή, διατηρούντες έτσι την εσωτερική ειρήνη και την ενότητα μεταξύ τους.

Βέβαια, τα παιδιά είναι καρπός της συζυγίας και η απουσία τους δημιουργεί ίσως κάποια προβλήματα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η παρουσία των παιδιών στον γάμο είναι χωρίς προβλήματα. Πρέπει να συνειδητοποιηθή από τούς συζύγους ότι τα παιδιά είναι καρπός και όχι σκοπός του γάμου. Γιατί σκοπός του κατά Χριστόν γάμου, όπως και της κατά Χριστόν παρθενίας, είναι η θέωση, η σωτηρία της ψυχής. Ο γάμος, όπως και η παρθενία είναι δύο δρόμοι που οδηγούν στο ίδιο τέλος. Όταν τίθεται η τεκνοποι|α ως ο σκοπός του γάμου, τότε είναι φυσικόν στην αντίθετη περίπτωση να υπάρχη απογοήτευση με όλα τα επακόλουθα. Εάν θεωρείται πρόβλημα και δοκιμασία η απουσία των παιδιών στον γάμο, η παρουσία και η ανατροφή τους είναι στην πραγματικότητα γολγοθάς και σταυρός. Η αποδοχή του θελήματος του Θεού, σε κάθε περίπτωση, διασφαλίζει την εσωτερική ειρήνη και την ενότητα μεταξύ των συζύγων. Η ανιδιοτελής προσφορά και η διακονία προς τούς «ελαχίστους αδελφούς του Χριστού», συμβάλλει τα μέγιστα στην απόκτηση εσωτερικής πληρότητος.

Δεύτερον, το ότι δέχονταν την καθοδήγηση και τις συμβουλές του Αποστόλου Παύλου στα διάφορα προβλήματα που αναφύονταν στις μεταξύ τους σχέσεις, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να διασφαλίζεται η μεταξύ τους ενότητα και να αυξάνη η αγάπη. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, το να μη φθίνη, δηλαδή, και να ξεθωριάζη η αγάπη με το πέρασμα του χρόνου, αλλά αντίθετα να αυξάνεται και να δυναμώνη. Τό να έχουν οι σύζυγοι πνευματικό Πατέρα και να τον συμβουλεύονται, αυτό δεν δεσμεύει την ελευθερία τους. Αντίθετα, μάλιστα, την διασφαλίζει και τούς βοηθά να αποφεύγουν τα μεγαλύτερα και σοβαρότερα λάθη και να φθάνουν στην, κατά το δυνατόν, ορθότερη λύση των διαφόρων προβλημάτων, που αντιμετωπίζουν, κατά καιρούς, στην ζωή τους. Ο πνευματικός Πατέρας έχει την δυνατότητα να βοηθά ουσιαστικά, επειδή το κάνει με τον φωτισμό του Θεού, αλλά και επειδή είναι έξω από το πρόβλημα και γι’ αυτό έχει την δυνατότητα να βλέπη τα πράγματα καθαρότερα και να τα αντιμετωπίζη με νηφαλιότητα και ψυχραιμία.

Κατά την διάρκεια του μυστηρίου του γάμου, όταν ψάλλεται ο «χορός του Ησαΐα», ο Ιερεύς προπορεύεται των Νεονύμφων κρατώντας στα χέρια του το Ευαγγέλιο. Αυτό σημαίνει ότι ο Ιερεύς, ως πνευματικός Πατέρας, πρέπει να προπορεύεται και οι νεόνυμφοι να τον ακολουθούν, δηλαδή να τον συμβουλεύονται και να τον υπακούουν. Και, βέβαια, αυτός θα πρέπη να τούς καθοδηγή όχι βάσει δικών του σκέψεων και στοχασμών, αλλά σύμφωνα με το πνεύμα του ιερού Ευαγγελίου.

Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου για τούς αγίους Ακύλα και Πρίσκιλλα: «χάριν της ζωής μου εκινδύνευσαν να αποκεφαλισθούν», φανερώνουν το μεγαλείο της ψυχής των Αγίων, τον τρόπο της ζωής τους και την ποιότητα της αγάπης τους, που δοκιμάστηκε και άντεξε στις πιο αντίξοες συνθήκες και που με το πέρασμα του χρόνου αυξανόταν συνεχώς και δυνάμωνε.

"Το να μη γνωρίζεις είναι αμάθεια. Το να μη θέλεις, όμως, να μάθεις, είναι υπερηφάνεια"
,Άγιος Γρηγόριος
===================================================================================================================================


http://www.parembasis.gr/2002/02_02_06.htm

[theodosis79]

Μα ούτε και από την δυτική παπική εκκλησία είναι αναγνωρισμένος.