ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ο συνετός

[Domna]

Χρυσές σελίδες γράφονται στην εκκλησιαστική ιστορία της ελλαδικής Εκκλησίας με το νέο Αρχιεπίσκοπο

Κάθε μέρα που παρέρχεται προστίθενται και νέες χρυσές σελίδες στα πεπραγμένα της εκκλησιαστικής διοικήσεως της ελλαδικής Εκκλησίας με τις πρωτοβουλίες και τις συνετές αποφάσεις που λαμβάνει ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος, ο οποίος δικαιώνει στο έπακρο όχι μόνον την τιμία ψήφο που έλαβε από το σώμα της ιεραρχίας, αλλά και τις προσδοκίες όλων ημών που από την πρώτη στιγμή και παρά το προσωπικό κόστος, τοποθετηθήκαμε υπέρ της εκλογής και αναρρήσεώς του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός που υπέστη έναν τόσο βρώμικο και άδικο πόλεμο κατασυκοφαντήσεως προ δέκα ετών και δικαιώθηκε περίτρανα, δεν επέτρεψε στον εαυτό του λόγοι επάρσεως, αντεκδικήσεως και αλαζονείας να εξέλθουν των χειλέων του, ούτε μια λέξη, ούτε μια φράση για τους κατηγόρους του, για τους συκοφάντες του, οι οποίοι εχάλκευσαν ψευδείς και ανυπόστατες κατηγορίες μόνο και μόνο για να μην εκλεγεί προ δέκα ετών στον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Μόνο ένας πνευματικός, ταπεινός και με γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα και ήθος ιεράρχης, θα ενεργούσε κατ’ αυτόν τον τρόπο, όπως ακριβώς ενήργησε ο νέος Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος με ανεξικακία και μεγαλοψυχία ανέχθηκε και υπέμεινε την σκληρή δοκιμασία του ώστε το Πανάγιο Πνεύμα δια της τιμίας ψήφου της σεπτής ιεραρχίας ήλθε και επισφράγισε την δικαίωσή του, αναβιβάζοντας αυτόν στον θρόνο των Αθηνών. Η ανεξίκακη αυτή στάση του μακαριωτάτου μας δεν είναι τυχαία, αλλά αποβλέπει στην ενότητα της Εκκλησίας και στην επικράτηση της ομοψυχίας στους κόλπους της ιεραρχίας.

Στα μάτια και στην κρίση του λαού μας πολλές από τις πρώτες επιλογές του μακαριωτάτου φανέρωσαν περίτρανα το εκκλησιαστικό φρόνημα και ήθος του νέου Αρχιεπισκόπου, ο οποίος απεμάκρυνε από κοντά του την συνοδεία των αστυνομικών που μέχρι πρότινος υπήρχαν, εγκατεστάθη όχι στην επίσημη αρχιεπισκοπική κατοικία, αλλά σε ένα απλό διαμέρισμα, δεν άρχισε διώξεις των ανθρώπων του προκατόχου του, ούτε καν τα δικά του πνευματικά τέκνα εκ της Μητροπόλεως Θηβών τοποθέτησε σε θέσεις (π.χ. τον πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπικής), δεν ενδύεται πολυτελή ιερά άμφια και δεν φέρει τρία εγκόλπια, ούτε κυκλοφορεί με υπερπολυτελές αυτοκίνητο, ενώ με κάθε τρόπο κατά τις θείες λειτουργίες όπου προεξάρχει τιμά τους συλλειτουργούς του κατά το τυπικό της θείας λειτουργίας (ψάλλεται η φήμη τους) και αποδεικνύει στην πράξη και όχι στους λόγους ότι είναι «ίσος μεταξύ ίσων». Ο νέος Αρχιεπίσκοπος δεν περιβάλλεται από κουστωδία λαϊκών, ούτε έχει ως συμβουλάτορές του κάποιους «επικοινωνιολόγους», οι οποίοι σε «άλλες εποχές» έμπαιναν και έβγαιναν στην αρχιεπισκοπή ως επιτηδευματίες της επικοινωνίας στο γυαλί της τηλεοράσεως και ομιλούσαν αυθαιρέτως εξ ονόματος της Εκκλησίας. Ο νέος Αρχιεπίσκοπος είναι κυρίως ο εαυτός του, όπως πάντοτε, απλός, ταπεινός, καταδεκτικός, ειλικρινής, ανεπιτήδευτος. Σημαντική η πρωτοβουλία του μακαριότατου με συνοδική απόφαση να ελεγχθούν και οι διαχειριστικές χρήσεις παλαιοτέρων ετών στην μη κυβερνητική οργάνωση «Αλληλεγγύη», ενώ αίσθηση προκάλεσε η απόφασή του να ιδρύσει ξενώνα απεξάρτησης ναρκομανών.

Ο Αρχιεπίσκοπος όταν ομιλεί δεν προκαλεί διχασμούς και συγκρούσεις. Ο λόγος του μετρημένος, ζυγισμένος, πνευματικός και κυρίως εκκλησιαστικός, δεν πολιτικολογεί, ούτε συμπαρατάσσεται με κόμματα και ιδεολογίες. Ένας είναι ο θείος έρως αυτού, ο Χριστός και η εκκλησία του. Σέβεται τους διακριτούς ρόλους κράτους-εκκλησίας και δεν ασκεί ούτε εξωτερική πολιτική, ούτε απευθύνει διαγγέλματα ως πολιτικός προς τον λαό. Τούτο γίνεται δεκτό με άριστο τρόπο ακόμη και από πολιτικές παρατάξεις που μέχρι πρότινος ήταν σε ευθεία σύγκρουση με την Εκκλησία (π.χ. ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.). ο πολιτικός κόσμος όλων των πτερύγων της Βουλής κατανοεί ότι ο μακαριότατος δεν επιθυμεί να γίνει «εθνάρχης» ή «μακάριος», ούτε βέβαια Παλαιών Πατρών Γερμανός για να σηκώνει φλάμπουρα και λάβαρα. Η Εκκλησία δεν είναι ούτε θρησκευτική παράταξη, όπως κάποιες αμφιλεγόμενες παρεκκλησιαστικές θρησκευτικές οργανώσεις, ούτε πολιτικό κόμμα που συγκυβερνά με την επίσημη Πολιτεία. Τούτο εξάλλου εφάνη και με την συνετή και μετρημένη απόφαση της διαρκούς Ιεράς Συνόδου να μη διοργανώσει συλλαλητήρια για το Σκοπιανό ζήτημα, αλλά να είναι συμπαραστάτης στον δύσκολο διπλωματικό αγώνα που δίδει η ελληνική κυβέρνηση. Με την στάση αυτή του μακαριότατου διασφαλίζεται η καλή «συναλληλία», η άριστη συνεργασία κράτους και Εκκλησίας και αποφεύγεται ένας βίαιος χωρισμός των δύο θεσμικών φορέων, που τόσο θα ήθελαν επιτύχουν κάποιοι με πρόφαση τις παλαιότερες πρακτικές της πάλαι ποτέ εκκλησιαστικής ηγεσίας.

Η εκκλησιαστική ιστορία μας διδάσκει ότι η Εκκλησία όταν συμπολιτεύεται ή αντιπολιτεύεται προς διάφορα πολιτικά κόμματα, τότε βλάπτεται και εκτίθεται ανεπανόρθωτα. Αντιθέτως η Εκκλησία όταν κρατά αποστάσεις από το πολιτικό γίγνεσθαι και περιφρουρεί το κύρος της, τότε, μεγαλουργεί και εδραιώνεται μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Εξάλλου, στην Ελλάδα, μετά την απελευθέρωσή μας και την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, δεν είναι πια «εθναρχούσα», όπως ήταν δικαιολογημένα καθ΄ όλη την διάρκεια της οθωμανικής τυραννίας. Τούτο το γνωρίζει πολύ καλά ο νέος Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος ενεργεί και κινείται με σωφροσύνη, σύνεση και προσοχή κερδίζοντας κάθε μέρα την εκτίμηση και τον σεβασμό τόσο του λαού, όσο και όλων των πολιτικών δυνάμεων του τόπου μας.

Ο μακαριότατος δεν ομιλεί συχνά, αλλά όταν απευθύνει δημόσιο λόγο σαγηνεύει τον λαό διότι ομιλεί στην καρδιά του χωρίς εξάρσεις της στιγμής και βαρύγδουπες εκφράσεις που απλώς συγκινούν τον λαό, αλλά με ουσιαστικό και διαπεραστικό εκκλησιαστικό λόγο που νουθετεί, σωφρονίζει και καλλιεργεί πνευματικά τον λαό.

Τέλος, νέος αέρας πνέει ανάμεσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και την θυγατέρα Εκκλησία της Ελλάδος. Επί τη βάσει του σεβασμού και της ειλικρινούς συνεργασίας ανάμεσα σε Φανάρι και Αθήνα, το μέλλον προμηνύεται ευοίωνο χωρίς τα λάθη και τις προπετείς προκλήσεις του παρελθόντος κατά της μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Τούτο θα φανεί απτά και ορατά όταν σε λίγες μέρες ο μακαριότατος θα πραγματοποιήσει, κατά την εκκλησιαστική τάξη, την πρώτη επίσημη «ειρηνική» επίσκεψη του στο πάνσεπτο και μαρτυρικό Οικουμενικό Πατριαρχείο, που θα λάβει χώρα στις 28-30 Μαρτίου, οπότε θα βρεθούμε εκεί.



Ιωάννης Ελ. Σιδηράς, Θεολόγος – Εκκλησιαστικός, Ιστορικός, Νομικός
Αναδημοσίευση από την εβδομαδιαία Εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ",

[Byzantine_Spirit]

Συμφωνώ κατά πολύ με τα γραφόμενα.
Δε συμφωνώ με τον αέρα σύγκρισης που αποπνέει,
εν σχέσει με τον αποθανών αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.
Ο νύν είναι ήπιων τόνων (ο παλαιότερος ήταν;)
Ο νύν δεν επιθυμεί αίγλη και χλιδή (ο παλαιότερος την προτιμούσε;) κ.λ.π.
Γίνονται αναπόφευκτες δηλ. συγκρίσεις και αυτό δεν είναι ότι καλύτερο.
Θέλω να πω κάτι πάνω σε αυτά.
Ο κάθε αρχιεπίσκοπος είχε διαφορετικό χαρακτήρα.
Ο καθένας απο αυτούς όμως, άφησε το στίγμα του και το σημαντικότερο
είναι πως όλοι είχαν ένα κοινό στόχο.
Τη διακονία.
Απο εκει και πέρα, ο καθένας είχε και έναν διαφορεικό χαρακτήρα
όπως είπα, να επιδείξει.
Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως και οι 12 Απόστολοι, ήταν 12 διαφορετικοί
χαρακτήρες (απο οξύθυμους και παρορμητικούς μέχρι πράους και γλυκείς)
με κοινό γνώρισμα όμως, την πίστη τους στο Θεό.
Αυτό το κλίμα σύγκρισης, πιστέυω πως το εχει δημιουργήσει ο σημερινός μας Αρχιεπίσκοπος, άθελά του ίσως.
Ο Αρχιεπίσκοπος, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι ο επικεφαλής της Εκκλησίας μας και αυτό σημαίνει πως πρόκειται για ηγετική φυσιογνωμία.
Οι θέσεις των ηγετών έχουν και κάποια επακόλουθα, όπως την κοινωνικότητα, την προβολή στον κόσμο και την αίγλη που τους περιβάλλει.
Αν ο κ. Ιερώνυμος, δεν ήθελε όλα αυτά και ήθελε λιτότητα,
θα μπορούσε να μην έχει θέσει υποψηφιότητα για Αρχιεπίσκοπος,
παραμένοντας εκεί που βρισκόταν, μακριά απο τα φώτα.
Αυτό είναι το μοναδικό σημείο που δε με βρίσκει σύμφωνη μαζί του.
Κατά τα άλλα είναι αξιαγάπητος, εμπνέει εμπιστοσύνη, δίκαιος, και είναι άνθρωπος βαθειά θρηκευόμενος κατά όπως δείχνει.
Εύχομαι να παραμείνει στη θέση που είναι, γιατί πολύ λυπάμαι,
που βλέπω να έχει ξεσπάσει πόλεμος εναντίον του.
Και πόλεμος εκ των έσω μάλιστα. Δυστυχώς.
Του εύχομαι τα καλύτερα γιατί αξίζει.

[Ierodiakonos]

Βίαζεστε, πολύ βιάζεστε αδελφοί μου και να χαρακτηρίσετε και να κρίνετε! Και τον νύν και τον μακαριστό! Λυπούμαι πολύ για αυτό!

[Byzantine_Spirit]

Alefteris..

Προσωπικά εξέφρασα την άποψη μου και δεν έβγαλα συμπεράσματα
με την βεβαιότητα ότι είναι και ασφαλή.
Αντί να προτρέξεις να μας κρίνεις εσύ λοιπόν πως βιαζόμαστε
και πως κρίνουμε, θα μπορούσες να μας πείς καλύτερα
που στηρίζεις αυτό το συμπέρασμα σου, που το καταθέτεις
με απόλυτη βεβαιότητα κιόλας;

[Ierodiakonos]

Αυτό καταλάβατε εσείς αγαπητή μου? Οτι σας έκρινα? Εάν θέλετε να τσακωθείτε διαλέξατε λάθος άτομο! Μερικοί εδώ είσθε έτοιμοι αμέσως για καυγά και να ορμήσετε χωρίς να σκεφθείτε τί σας είπε ο συνομιλητής σας! Χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμα αδελφή μου δια να αποκτήσετε ηρεμία στο Πνευμά σας! Και όπως έλεγε ένας Γέροντας "βούτα βρε ευλογημένε λίγο τη γλώσσα σου στο μυαλουδάκι σου πρίν μιλήσεις". Ο Θεός μεθ΄ημών! Αμήν

[Byzantine_Spirit]

Alefteris...

Πάλι κρίνεις βγάζοντας συμπεράσματα.
Ποιός σου όρμησε;
Ποιός γύρεψε καυγά;
Το να ζητεί κάποιος να του επισημάνεις κάτι και να υποστηρίξεις
τα λεγόμενά σου με επιχειρήματα για να σε κατανοήσει και ο
άλλος, εσύ το εισπράττεις ότι ο άλλος γυρεύει αφορμή για καυγά;
Αν δε μας έκρινες πάντως και αν κατάλαβα λάθος,
θα ήθελα τότε να μου εξηγήσεις αυτό που είπες:
[quote]Βίαζεστε, πολύ βιάζεστε αδελφοί μου και να χαρακτηρίσετε και να κρίνετε! Και τον νύν και τον μακαριστό! Λυπούμαι πολύ για αυτό![/b]

[Byzantine_Spirit]

Έχω μπερδέψει στις δύο προήγουμενες απαντήσεις μου το νικ Αlefteris, ενώ εννοούσα τον Ierodiakonos.

[Dimokratis]

Έχω μπερδέψει στις δύο προήγουμενες απαντήσεις μου το νικ Αlefteris, ενώ εννοούσα τον Ierodiakonos.

Πρόκειται περί του ιδίου προσώπου.

[Byzantine_Spirit]

Dimokratis..
Μα λέω κι εγω..αμνησία έπαθα;
Ένα Αλefteris θυμόμουνα που μετά έγινε Ierodiakonos.
Ευχαριστώ για τη δευκρίνιση.
Νομίζω πως κατάλαβα ήδη αρκετά.

[aplastos]

Έτσι.
Δεν πρέπει ότι επικροτούσαμε 10 χρόνια τώρα να το πετάμε στην πυρά ως ξένο.
Όλοι χρειάζονται και δεν χρειάζονται συγκρίσεις. Χειάκριση χρειάζεται.
Τα προφίλ πρέπει να χτίζονται με διακριση σε προσωπα και θεσμούς