Περί πλάνης του Γεροντισμού και περί αδιάκριτης αποδοχής του
Δημοσιεύτηκε: Τρί Ιουν 24, 2008 12:50 pm
Αδελφια, παρατηρειτα εσχατως, και λεω εσχατως, τα τελευταια 15 χρονια περιπου, απο τις αρχες της δεκαετιας του 90, μια ολοενα αυξανομενη ταση.
Αυτη η ταση διακατεχει μεγαλο μερος του Ορθοδοξου ποιμνιου, και εκφραζεται ως εξης.
Πολλοι ξεκινωντας τον πνευματικο τους βιο, και αποκτωντας τα πρωτα πνευματικα τους μελετηματα, παρακαμπτουν την Αγια Γραφη και τους Αγιους Πατερες της Εκκλησιας μας, και φτανουν σε ενδελεχη και αδιακριτη μελετη συγγραματων συγχρονων μας Γεροντων.
Το αυτο εντρυφημα δεν ενεχει μεχρις εδω κανεναν κινδυνο πλανης, και αποστασιας απο τα θεσπισμενα και τη Ιερα Παραδοση της Εκκλησιας μας.
Γιατι εαν εχεις απο διπλα τον Πνευματικο σου, και την Αγια Γραφη, αλλα διαβαζεις και Αγιους Πατερες, και συμμετεχεις ενεργα στην Εκκλησιαστικη ζωη, τοτε μαλλον δεν κινδυνευεις.
Ο κινδυνος ερχεται οταν καποιος : Ακουει απο καποιους, για καποιον Γεροντα με ποικιλια χαρισματων, εκστασιαζεται και αρχιζει να ψαχνει, οτιδηποτε εχει σχεση με αυτον, να διαβαζει μονο γιαυτον, να μιλαει μονο με βαση κειμενα και προφορικους λογους αυτου του Γεροντα, και γενικα να παιρνει το πραγμα μια τροπη και ροπη προς την προσωπολατρεια και να παραπεμπει στην πλανη του Γεροντισμου.
Ετσι το ατομο αυτο παιρνει ως δογματα αυτα που ειπε ο Γεροντας, χωρις να λαμβανει υποψιν του, σε ποιον ειπωθηκαν, με βαση ποιες συνθηκες, εαν αποτελουν αυτουσιο κειμενο η μερος μιας συζητησης, εαν ειπωθηκαν με πνευμα ειδικο για οικοδομη και οχι κατα γραμμα, υπο την μορφη προφητειας η για συνετισμο και συμμορφωση, και γενικα επειδη δεν διαθετει την διακριση να αποστασιοποιηθει απο αυτα, εμπλεκεται σε μια φανατικη προσωπολατρεια.
Αυτο φιλοι ειναι κινδυνος. Εκτρεπει απο την συμμετοχη στο σωμα της Εκκλησιας ως ευχαριστιακη και αγωνιζομενη εν συνολω κοινοτητα εν ονοματι Ιησου Χριστου.
Διοτι το ατομο αυτο ανεξαρτοποιειται, και διαμορφωνει ειτε δογματικη, ειτε θεολογικη, λειτουργικη και πρακτικη ακομη συνειδηση τετοια που δεν ειναι συμβατη με την Εκκλησιαστικη οδο που ακολουθουν οι Ιεραρχες μας, οι ποιμενες μας.
Πρωτα ειναι το Ιερον Ευαγγελιον, επειτα η Ιερα μας Παραδοση την οποια διαμορφωσαν βιωματικα και εμπειρικα οι Αγιοι μας Πατερες, και επειτα η κατα τοπους Ενορια μας με τους Επισκοπους τους Ιερεις τους Πνευματικους που εχουν την ευθυνη για το ποιμνιο να μας διδαξουν να μας νουθετησουν να μας βοηθησουν να τοποθετηθουμε εναντι των αυξανομενων προκλησεων της εποχης και γιατι οχι και εναντι του εσχατολογικου γιγνεσθαι οποτε και εαν ερθει αυτο.
Γιατι εαν δεν ακολουθησουμε την Εκκλησια σε αυτο, που αλλωστε θα δωσει λογο για καθεμια εκαστη ψυχη που κρεμεται στα αμφια του κατα τοπον Επισκοπου, ποιον θα πρεπει να ακολουθησουμε.'
Καλος, και αγιος και πανσεβαστος ο καθε Γεροντας που ασκηθηκε κατα Θεον, και εδωσε οτι ειχε και δεν ειχε, αλλα και διακονησε και οικοδομησε πολλους αδελφους.
Να τον διαβαζουμε, και να ωφελουμαστε. Ακομα ακομα να προσπαθουμε να του μοιασουμε σε επιμερους πραγματακια, και να εχουμε την απλοτητα καρδιας και την ταπεινωση που φερουν αυτοι οι εν δυναμει Αγιοι ανθρωποι.
Ομως θερμα παρακαλω, μεχρι να καταταχθουν και επισημα στην χορεια των Αγιων μας Πατερων, ας μην δογματιζουμε επανω στις θεσεις τους, παρακαμπτοντας την Εκκλησια. Ουτε οι ιδιοι θα το ηθελαν.
Χρειαζονται τον προσηκοντα σεβασμο μας, και την τιμη μας, αλλα πρωτιστως η υπακοη μας παει στην Μητερα ολων μας, την Αγιωτατη Ορθοδοξη Εκκλησια μας.
Ανοιχτο το θεμα για συζητηση και ανταλλαγη αποψεων.
Αυτη η ταση διακατεχει μεγαλο μερος του Ορθοδοξου ποιμνιου, και εκφραζεται ως εξης.
Πολλοι ξεκινωντας τον πνευματικο τους βιο, και αποκτωντας τα πρωτα πνευματικα τους μελετηματα, παρακαμπτουν την Αγια Γραφη και τους Αγιους Πατερες της Εκκλησιας μας, και φτανουν σε ενδελεχη και αδιακριτη μελετη συγγραματων συγχρονων μας Γεροντων.
Το αυτο εντρυφημα δεν ενεχει μεχρις εδω κανεναν κινδυνο πλανης, και αποστασιας απο τα θεσπισμενα και τη Ιερα Παραδοση της Εκκλησιας μας.
Γιατι εαν εχεις απο διπλα τον Πνευματικο σου, και την Αγια Γραφη, αλλα διαβαζεις και Αγιους Πατερες, και συμμετεχεις ενεργα στην Εκκλησιαστικη ζωη, τοτε μαλλον δεν κινδυνευεις.
Ο κινδυνος ερχεται οταν καποιος : Ακουει απο καποιους, για καποιον Γεροντα με ποικιλια χαρισματων, εκστασιαζεται και αρχιζει να ψαχνει, οτιδηποτε εχει σχεση με αυτον, να διαβαζει μονο γιαυτον, να μιλαει μονο με βαση κειμενα και προφορικους λογους αυτου του Γεροντα, και γενικα να παιρνει το πραγμα μια τροπη και ροπη προς την προσωπολατρεια και να παραπεμπει στην πλανη του Γεροντισμου.
Ετσι το ατομο αυτο παιρνει ως δογματα αυτα που ειπε ο Γεροντας, χωρις να λαμβανει υποψιν του, σε ποιον ειπωθηκαν, με βαση ποιες συνθηκες, εαν αποτελουν αυτουσιο κειμενο η μερος μιας συζητησης, εαν ειπωθηκαν με πνευμα ειδικο για οικοδομη και οχι κατα γραμμα, υπο την μορφη προφητειας η για συνετισμο και συμμορφωση, και γενικα επειδη δεν διαθετει την διακριση να αποστασιοποιηθει απο αυτα, εμπλεκεται σε μια φανατικη προσωπολατρεια.
Αυτο φιλοι ειναι κινδυνος. Εκτρεπει απο την συμμετοχη στο σωμα της Εκκλησιας ως ευχαριστιακη και αγωνιζομενη εν συνολω κοινοτητα εν ονοματι Ιησου Χριστου.
Διοτι το ατομο αυτο ανεξαρτοποιειται, και διαμορφωνει ειτε δογματικη, ειτε θεολογικη, λειτουργικη και πρακτικη ακομη συνειδηση τετοια που δεν ειναι συμβατη με την Εκκλησιαστικη οδο που ακολουθουν οι Ιεραρχες μας, οι ποιμενες μας.
Πρωτα ειναι το Ιερον Ευαγγελιον, επειτα η Ιερα μας Παραδοση την οποια διαμορφωσαν βιωματικα και εμπειρικα οι Αγιοι μας Πατερες, και επειτα η κατα τοπους Ενορια μας με τους Επισκοπους τους Ιερεις τους Πνευματικους που εχουν την ευθυνη για το ποιμνιο να μας διδαξουν να μας νουθετησουν να μας βοηθησουν να τοποθετηθουμε εναντι των αυξανομενων προκλησεων της εποχης και γιατι οχι και εναντι του εσχατολογικου γιγνεσθαι οποτε και εαν ερθει αυτο.
Γιατι εαν δεν ακολουθησουμε την Εκκλησια σε αυτο, που αλλωστε θα δωσει λογο για καθεμια εκαστη ψυχη που κρεμεται στα αμφια του κατα τοπον Επισκοπου, ποιον θα πρεπει να ακολουθησουμε.'
Καλος, και αγιος και πανσεβαστος ο καθε Γεροντας που ασκηθηκε κατα Θεον, και εδωσε οτι ειχε και δεν ειχε, αλλα και διακονησε και οικοδομησε πολλους αδελφους.
Να τον διαβαζουμε, και να ωφελουμαστε. Ακομα ακομα να προσπαθουμε να του μοιασουμε σε επιμερους πραγματακια, και να εχουμε την απλοτητα καρδιας και την ταπεινωση που φερουν αυτοι οι εν δυναμει Αγιοι ανθρωποι.
Ομως θερμα παρακαλω, μεχρι να καταταχθουν και επισημα στην χορεια των Αγιων μας Πατερων, ας μην δογματιζουμε επανω στις θεσεις τους, παρακαμπτοντας την Εκκλησια. Ουτε οι ιδιοι θα το ηθελαν.
Χρειαζονται τον προσηκοντα σεβασμο μας, και την τιμη μας, αλλα πρωτιστως η υπακοη μας παει στην Μητερα ολων μας, την Αγιωτατη Ορθοδοξη Εκκλησια μας.
Ανοιχτο το θεμα για συζητηση και ανταλλαγη αποψεων.