"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Ο Θεός αγάπη εστί. Εν τούτω τετελείωται η αγάπη μεθ΄ υμών, ίνα παρρησίαν έχομεν εν τη ημέρα της κρίσεως…

Φόβος ούκ έστιν έν τη αγάπη, αλλ΄ ή τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ού τετελείωται εν τη αγάπη…» ( Α΄καθ.ΙΩΑΝ. Δ΄ 16-18 ).

«Ο Θεός είναι η αγάπη ( και η πηγή της αγάπης). Τούτο δε είναι το σημείο και η απόδειξη ότι η αγάπη μας έχει ολοκληρωθεί ( όπως την θέλει ο Θεός), όταν έχουμε το θάρρος και περιμένουμε άφοβοι την ημέρα της Κρίσεως…

Φόβος ( ενώπιον του Κριτού ), είς την καρδία του ανθρώπου πού έχει τέτοια αγάπη δεν υπάρχει , αλλά η τελεία κατά Θεόν αγάπη βγάζει έξω από την ψυχή και διώχνει τον φόβο, διότι ο φόβος προϋποθέτει τιμωρία εξ΄ αιτίας της υπαρχούσης ενοχής μας. Και εκείνος πού φοβάται είναι φανερό ότι δεν έχει γίνει τέλειος είς την αγάπη…»



===================

Αγαπητοί φίλοι και φίλες.

Πρίν λίγες μέρες είχαμε την εορτή της μετάστασης τού Αγίου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Εντύπωση μού έκανε το παραπάνω τμήμα από το Αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας.

Ότι δηλαδή, μεγάλο σημείο ότι έχουμε προχωρήσει στην αρετή της αγάπης είναι το ότι δεν θα πρέπει να έχουμε φόβο για την ώρα της Κρίσεως…

Ποιός όμως από εμάς τώρα, και εδώ πού τα λέμε, μπορεί να ειπεί ότι δεν φοβάται την ώρα της Κρίσεως, επειδή έχει τόση πολλή αγάπη στον Θεό και στον συνάνθρωπο;

Τότε δηλαδή πού θα τρέμουμε όλοι σαν τα φύλλα του δένδρου καθώς δεν θα ξέρουμε και πού θα καταλήξουμε;

Και τι άραγε πρέπει να κάνουμε, και εάν είναι εφικτό με τον ρυθμό της εποχής μας, για ν΄ αποκτήσουμε, τόσο μεγάλη και τελεία αγάπη;

"Μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ' άρτι, ναι λέγει το Πνεύμα, ίνα αναπαύσωνται εκ των κόπων αυτών, τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ' αυτών". OI YΠΟΛΟΙΠΟΙ "ΘΑ ΤΟ ΦΥΣΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΡΥΩΝΕΙ".

Όταν σκέφτομαι την ημέρα της κρίσης, συνήθως τη σκέφτομαι με χαρά.
Ιδιαιτέρως όταν αγανακτώ με τα στραβά, τα παράξενα, την κακία και την αδικία
που επικρατεί στον κόσμο, πολλές φορές σκέφτομαι "έρχου κύριε".
Άλλοτε πάλι αισθάνομαι ένα φόβο για την κατάληξη τη δική μου, των αγαπημένων μου κ.λ.π.
Τις περισσότερες φορές όμως, τη συλλογίζομαι με χαρά.

Σημασία έχει η πραγματική αγάπη στο Θεό Πατέρα. Δυστυχώς οι περισσότεροι είμαστε δίψυχοι. Δηλαδή, είμαστε με το μισή μας θέληση στη γη και την άλλη μιση στον Ουρανό. Δεν έχουμε αποφασίσει ξεκάθαρα να γίνουμε ...Ουρανοπολίτες. Από 'κει προέρχεται ο φόβος για την ώρα της αναχώρηση μας.

Εγώ προσωπικά το παλεύω, αλλά έχω δρόμο ακόμη. Μέχρι τότε ο Κύριος ξέρει ότι δεν είμαι ακόμη έτοιμος κι ελπίζω να κάνει λίγο ακόμη υπομονή μαζί μου.

filotas έγραψε:Σημασία έχει η πραγματική αγάπη στο Θεό Πατέρα. Δυστυχώς οι περισσότεροι είμαστε δίψυχοι. Δηλαδή, είμαστε με το μισή μας θέληση στη γη και την άλλη μιση στον Ουρανό. Δεν έχουμε αποφασίσει ξεκάθαρα να γίνουμε ...Ουρανοπολίτες. Από 'κει προέρχεται ο φόβος για την ώρα της αναχώρηση μας.

Εγώ προσωπικά το παλεύω, αλλά έχω δρόμο ακόμη. Μέχρι τότε ο Κύριος ξέρει ότι δεν είμαι ακόμη έτοιμος κι ελπίζω να κάνει λίγο ακόμη υπομονή μαζί μου.

Εχεις πολυ δικιο σ'αυτο που λες.Ευχομαι για τον καθενα μας ο χρονος της ζωης να ληγει τουλαχιστον οταν εχουμε καρπους μετανοιας και ολοι να κοιμηθουν εχοντας συνειδηση και προετοιμασια, μακρυα οι βιαιοι θανατοι.

Εγώ προσωπικά το παλεύω, αλλά έχω δρόμο ακόμη. Μέχρι τότε ο Κύριος ξέρει ότι δεν είμαι ακόμη έτοιμος κι ελπίζω να κάνει λίγο ακόμη υπομονή μαζί μου.

Πολύ με συγκίνησαν τα λόγια σου!!
Και εγώ δεν είμαι έτοιμη, αλλά δεν ξέρω και αν θα είμαι ποτέ!!
Θα προσπαθήσω, με τη βοήθεια του Χριστού μας, όσο μπορώ!!!
Η ευσπλαχνία του ας μας σκεπάζει όλους εκείνη την φοβερή ώρα της κρίσεως!!

Ο μακαριστός π.Ιωαννικιος (μοναχός της Ι.Μ.Διονυσιου Αγίου Όρους)τις τελευταίες ημέρες προτού κοιμηθεί είχε δίπλα του γραμμένο το εξής

ΘΑ ΞΑΠΛΩΣΩ ΜΕ ΗΣΥΧΙΑ.ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΜΕ ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΣ ΜΕ ΠΑΡΕΙ.

Ήταν πανέτοιμος να συναντήσει Τον Κύριο.

Aντιθετως εγω οποτε ξαπλωνω αφηνω και το ενα ματι ανοιχτο, μην βρει ευκαιρια ο , και με παρει, χωρις να το παρω ειδηση..

Εγώ θα έβαζα το ερώτημα " Πόσο έτοιμοι είμαστε εάν π.χ. απόψε το βράδι γνωρίζαμε ότι θα είναι το τελευταίο μας?"
Θα σκεφτόμασταν μεσα σε λίγη ώρα όλη τη ζωή μας η οποία θα πέρναγε σαν μια ταινία μπροστα από τα μάτια μας και θα βλέπαμε ότι κακό και αδικία κάναμε στους άλλους.Μήπως θα έπρεπε κάθε μέρα λοιπον να είμαστε έτοιμοι όχι μόνο για τη μέρα της κρίσεως, καθώς δε γνωρίζουμε πότε θα είναι, αλλά να είμαστε έτοιμοι για τη μετάβαση, για το θάνατο που αναπάντεχα συμβαίνει σε παρα πολλούς ανθρώπους?
Οι Αγιοι Πατέρες λένε ότι μόνο η θύμηση του θανάτου μας κάνει συνετούς ανθρώπους.Όποιος θυμάται το θάνατο, προσπαθεί να είναι έτοιμος για την ώρα αυτή.