Τα σα εκ των σων...

[NIKOSZ]

Κάποια φορά, πηγαίνοντας ο Κύ­ριος στην Ιερουσαλήμ, θέλησε να στα­ματήσει σ' ένα χωριό Σαμαρειτών. Έστειλε αγγελιοφόρους να προετοιμάσουν τον ερχομό του. Όμως οι Σαμαρείτες δεν τον δέχτηκαν, γιατί πήγαινε στην Ιερουσαλήμ. Μετά, όταν Τον είδαν, του είπαν οι μαθητές του Ιάκω­βος και Ιωάννης:

-Κύριε, θέλεις να πούμε να πέσει φωτιά από τον ουρανό και να τους κά­ψει, όπως έκανε και ο Ηλίας;

Ο Ιησούς τότε τους επέπληξε λέγο­ντας:

-Δεν γνωρίζετε, ποιο πνεύμα εκπρο­σωπείτε εσείς· ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε, να καταστρέψει ψυχές, αλλά για να τις σώσει (Λουκ. 9, 53-56).

* * *

Συνεπώς, πολλές φορές, ενώ νομί­ζουμε ότι ενεργούμε κατά το θέλημα του Θεού, στην πραγματικότητα κά­νουμε τραγικό λάθος: και ζητάμε πράγ­ματα αντίθετα στο θέλημα Του. Και αν οι απόστολοι την έπαθαν τότε πόσο πιο πολύ κινδυνεύουμε εμείς!

Γι' αυτό, είναι απολύτως αναγκαίο να γνωρίζουμε, κάθε φορά:

• Τί ζητάμε από τον Χριστό και πώς το ζητάμε.

• Τί προσφέρομε στον Χριστό και πώς

Του το προσφέρομε!

Στην μέση της θείας Λειτουργίας, ο ιερέας, λίγο πριν ευλογήσει τον άρτο και τον οίνο για να μεταβληθούν σε σώμα και αίμα Χριστού, εκφωνεί:

-Τα σα εκ των σων Σοί προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα.

Τα λόγια αυτά σημαίνουν:

-Τα δώρα (άρτος και οίνος) είναι δικά Σου· από δικά Σου δημιουργήμα­τα (ολόκληρο τον κόσμο). Σου τα προ­σφέρομε σύμφωνα με όλα όσα μας εδίδαξε ο Υιός σου (κατά πάντα)· και για όλα όσα έχεις κάνει Συ για μας (δια πάντα)!

Δεν αρκεί, λοιπόν, να προσφέρουμε τα δώρα μας στον Θεό, σαν να βγά­ζουμε μια υποχρέωση! Για κάτι πού μας έκαμε! ΄Η για να Του ζητήσουμε κάτι.

Προσφέρουμε δώρα στο Χριστό:

• Για να Του εκφράσουμε την ευχαριστία-ευγνωμοσύνη μας για όλα όσα έκαμε, αλλά και έπαθε για μας· και κυρίως για τον Σταυρό Του· την Ταφή Του- και την Ανά­σταση Του.

• Και σύμφωνα με τις εντολές Του και οδηγίες Του.

Ο Κύριος λέγει: Προηγείται η καταλλαγή, η συμφιλίωση με εκείνον πού έχει κάτι εναντίον μας. Μετά έρχεται η υλική η πνευματική προσφορά στον

Χριστό. Η προσευχή πού βγαίνει από μνησίκακη καρδιά δεν ανεβαίνει στον ουρανό.

Η συμμετοχή μας στην θεία Λει­τουργία απαιτεί αγώνα: για διόρθωση των παθών μας· και για συμβουλή από ιερέα-πνευματικό πατέρα. Μόνον τότε θα μπορούμε να ζητούμε κάτι από τον Χριστό ευάρεστα ενώπιον Του· με θάρ­ρος· και με παρρησία.

Αρχιμ. Ν.Κ.

[aposal]

Αποσπάσματα από το περιοδικό Φωνή Κυρίου, της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

«Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα»

«Σε κάθε καιρό και για όλες τις ευεργεσίες, Σου προσφέρουμε αυτά τα δώρα που είναι δικά Σου, από εκείνα που μας δίνεις Εσύ». Τα δώρα για τη Θεία Λειτουργία είναι αναφορά και προσφορά του ανθρώπου και όλης της κτίσης προς το Θεό. Η κτίση, που είναι δημιουργία του Θεού, προσφέρεται στο Δημιουργό της και πάλι δίνεται από τον Θεό στον άνθρωπο θεία χάρη και δωρεά, για τη πνευματική του ζωή. Η Θεία λειτουργίας είναι η αποκατάσταση του ανθρώπου και τη κτίσης που έπεσε κι αυτή μαζί με τον άνθρωπο κι εξ αιτίας του ανθρώπου.
«Τα σα εκ των σων …» εκφωνεί ο λειτουργός κι λαός αποκρίνεται : «Σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν, σοι ευχαριστούμεν Κύριε, και δεόμεθά σου o Θεός ημών». Τον ιερότατο αυτό ύμνο του λαού, στο πιο κεντρικό σημείο της Θείας Λειτουργίας, ένας βυζαντινός τον εξηγεί ως ύμνο προς της Αγία Τριάδα : «Σε υμνούμε, τον Θεό και Πατέρα. Σε ευλογούμε, τον Υιό και Λόγο. Σοι ευχαριστούμεν, τω Αγίω Πνεύματι».Ο Θεός Πατέρας είναι εκείνος, προς τον οποίο γίνεται η αναφορά. Ο Υιός και Λόγος είναι εκείνος που θυσιάζεται «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας». Το Άγιο Πνεύμα είναι εκείνο που τελετουργεί τη θυσία της Εκκλησίας. Τα πάντα, και τη Θεία Λειτουργία, ενεργεί «ο Πατήρ, δι’ Υιού, εν Αγίω Πνεύματι».
«Εξαιρέτως, της Παναγίας αχράντου …» ξεχωριστά της άχραντης Παναγίας. Η χαμηλόφωνη ανάγνωση του λειτουργικού, τώρα γίνεται ηχηρή εκφώνηση, ξεχωρίζοντας την υπεραγία Θεοτόκο και δίνοντας σ’ αυτήν, την πρώτη θέση μέσα σ’ όλους τους αγίους. Η υπεραγία Θεοτόκος, κατά το ανθρώπινο, είναι η ρίζα αυτής της θυσίας. Στη Θεία Ευχαριστία κοινωνούμε το σώμα και το αίμα, που από αυτήν έλαβε ο ενανθρωπήσας Θείος Λόγος. Η σάρκα του Κυρίου είναι σάρκα της Θεοτόκου και ας μη σκανδαλισθεί κανείς με τον τολμηρό αυτό λόγο, γιατί είναι του αγίου Συμεών, του νέου Θεολόγου.