ποιημα απο μια καρκινοπαθη εφηβη

[eleimon]

Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις τα παιδιά που παίζουν;
Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη;
Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μίας πεταλούδας;
Ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα;
Χαμήλωσε ταχύτητα, μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Ο χρόνος είναι λίγος. Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα.
* * *
Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα;
Όταν ρωτάς κάποιον τι κάνεις ακούς ποτέ σου την απάντηση;
Στο τέλος της ημέρας ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου;
Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα. Ο χρόνος είναι λίγος. Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα.
* * *
Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αύριο» χωρίς να προσέξεις μέσα στη βιασύνη σου την απογοήτευσή του;
Έχεις χάσει ποτέ σου ένα καλό φίλο μόνο και μόνο επειδή δεν έβρισκες τον χρόνο να του τηλεφωνήσεις; Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα. Μη χορεύεις τόσο γρήγορα. Ο χρόνος είναι λίγος. Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα.

Όταν αγχώνεσαι και τρέχεις όλη την ημέρα είναι σαν να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες ποτέ…και που το πέταξες.
Η ζωή δεν είναι μία κούρσα ταχύτητας.

Ζήσε απλά.