Η μεγίστη αξία του πένθους.
Δημοσιεύτηκε: Παρ Απρ 10, 2009 8:38 pm
Μπαινουμε σε μια περιοδο, την πλεον κατανυκτικη του λειτουργικου ετους της Εκκλησιας μας, μπαινουμε στην πενθιμη περιοδο του εκουσιου Θειου Παθους. Με τελικο προορισμο βεβαια την Ανασταση.
Ομως, ας μεινουμε λιγο στο πενθος, και ας δωσουμε την προσηκουσα σημασια και προσοχη σε αυτην την κατασταση χαρμολυπης. Σε αυτο οπου η ξεκαθαρα ασκητικη μας, Ορθοδοξη Πιστη ονομαζει: Χαροποιον Πενθος.
Σε αυτην την κατασταση που για τον συγχρονο ανθρωπο της ανεσεως και της ασφαλειας, αποτελει τον μεγιστο φοβο. Το πενθος, ο πονος, η εγκαταλειψη, το κενο. Η ωρα του μαρτυριου η ωρα της περισυλλογης.
Οποιος εχει μεινει για λιγο μονος σε ενα Νοσοκομειο, σε εναν παγερο διαδρομο που μυριζει θανατο, που σου παραλυει την ψυχη, και καθε συναισθημα, που σε φερνει μπροστα σε αυτο το αβυσσαλεο χαος της αιωνιοτητας, οπου καθε κοσμικη ασφαλεια και βεβαιοτητα χανεται, οποιος εχει νιωσει την αισθηση της απωλειας, μπορει να καταλαβει εν μερει μονο την πνευματικη αυτη κατασταση.
Οτι πενθος τελικα σημαινει το να υπερβαινεις καθε κοσμικο μετρο, καθε γηινη και ματαια σκεψη και φροντιδα.
Οτι σε αυτην την κατασταση, εφοσον δεν ειναι εξωτερικη υστερια και ανοητη καταθλιψη, η ελεεινη απογνωση, ο Ανθρωπος τελικα συνειδητοποιει τον ΕΑΥΤΟ του. Βρισκει το μετρο του και την αντοχη του, και μετριεται ως πνευματικο και αιωνιο αναστημα ικανο και αξιο να κερδισει την αιωνιοτητα κοντα στον Χριστο.
Εφοσον ολο αυτο το πενθος τον προσωπικο γολγοθα το αναγει, το αφιερωνει, το ακουμπα στα Αχραντα ποδια του Μεγαλομαρτυρα του Σταυρου.
Αυτο το νοημα, αυτη η ασκηση και αγωγη της ψυχης μας, ειναι το ζητουμενο για την δυσκολη ωρα, για την καθημερινη μας "μεγαλη εβδομαδα" αλλα και για την Αγια και Ιερα Μεγαλη Εβδομαδα που αρχιζει σε λιγο.
Γιατι δεν υπαρχει πενθος που να μην καταληγει σε χαρα. Και δεν υπαρχει πονος που να μην δικαιωνεται εν Χριστω Ιησου. Αρκει να μενουμε εκει, και να αντλουμε νοημα και σκοπο απο τον προ καταβολης κοσμου Πενθουντα και Μανικως Ερωτευμενο Κυριο και Θεο μας, με την πτωση μας την αμαρτωλοτητα μας, αλλα και την αξια μας ως γενους ενωπιον Του.
Γιαυτο ας μην βιαζομαστε να προσπερασουμε το πενθος, αλλα με περισκεψη, με ησυχια και νουν αγρυπνον, ας θεωρουμε την μεγιστη αξια του ως μεσο καθαρσεως της ψυχης μας, ως μεσο ενηλικιωσεως και κατα Θεον μορφωσεως της, ωστε να καταστει ικανη να θεωρει το περα απο το αυτονοητο, το περα απο το εξασφαλισμενο, το περα απο το δοσμενο και εκλογικοποιημενο, το υπερβατικο.
Εφοσον η ψυχη δεν πεπαιδευθει, δεν πονεσει, δεν αναμετρηθει με το αδυσωπητο προσωπο του πονου και του θανατου, και δεν μετρησει τις αντοχες της, δεν θα λαμπικαρισθει, και δεν θα φτασει εις μετρον ηλικιας πληρωματος του Χριστου οπως εν Αγιω Πνευματι αναφωνει ο Σαγηνευτης των Εθνων Αποστολος Παυλος.
Και ετσι τελικα το πενθος, αδης, η εγκαταλειψη, το κενο, η οδυνη, ο στεναγμος, η βουβη λυπη, ολα οδηγουν και τελειωνουν στον Αναστημενο Κυριο, στην δικαιωση την οντολογικη της αιωνιοτητος, εκει οπου καθε τι βρισκει τον σκοπο και το νοημα του, εκει οπου θα καταλαβουμε οτι τιποτα δεν υποφεραμε τυχαια, χωρις λογο και αιτια, χωρις σχεδιο και ωφελεια, χωρις την Αγαπη και την Προνοια του Θεου.
Ας αγαπησουμε λοιπον αυτην την πενθιμη περιοδο, και ας την εχουμε οδηγο και στην καλη μας, και στην κακη μας κατασταση, ως φαρο και πυξιδα μεσα στην σκοτεινη και φουρτουνιασμενη θαλασσα του βιου μας, μεχρι να καταπαυσουμε στο λιμανι της Χριστοκεντρικης μας τελειωσης.
Ομως, ας μεινουμε λιγο στο πενθος, και ας δωσουμε την προσηκουσα σημασια και προσοχη σε αυτην την κατασταση χαρμολυπης. Σε αυτο οπου η ξεκαθαρα ασκητικη μας, Ορθοδοξη Πιστη ονομαζει: Χαροποιον Πενθος.
Σε αυτην την κατασταση που για τον συγχρονο ανθρωπο της ανεσεως και της ασφαλειας, αποτελει τον μεγιστο φοβο. Το πενθος, ο πονος, η εγκαταλειψη, το κενο. Η ωρα του μαρτυριου η ωρα της περισυλλογης.
Οποιος εχει μεινει για λιγο μονος σε ενα Νοσοκομειο, σε εναν παγερο διαδρομο που μυριζει θανατο, που σου παραλυει την ψυχη, και καθε συναισθημα, που σε φερνει μπροστα σε αυτο το αβυσσαλεο χαος της αιωνιοτητας, οπου καθε κοσμικη ασφαλεια και βεβαιοτητα χανεται, οποιος εχει νιωσει την αισθηση της απωλειας, μπορει να καταλαβει εν μερει μονο την πνευματικη αυτη κατασταση.
Οτι πενθος τελικα σημαινει το να υπερβαινεις καθε κοσμικο μετρο, καθε γηινη και ματαια σκεψη και φροντιδα.
Οτι σε αυτην την κατασταση, εφοσον δεν ειναι εξωτερικη υστερια και ανοητη καταθλιψη, η ελεεινη απογνωση, ο Ανθρωπος τελικα συνειδητοποιει τον ΕΑΥΤΟ του. Βρισκει το μετρο του και την αντοχη του, και μετριεται ως πνευματικο και αιωνιο αναστημα ικανο και αξιο να κερδισει την αιωνιοτητα κοντα στον Χριστο.
Εφοσον ολο αυτο το πενθος τον προσωπικο γολγοθα το αναγει, το αφιερωνει, το ακουμπα στα Αχραντα ποδια του Μεγαλομαρτυρα του Σταυρου.
Αυτο το νοημα, αυτη η ασκηση και αγωγη της ψυχης μας, ειναι το ζητουμενο για την δυσκολη ωρα, για την καθημερινη μας "μεγαλη εβδομαδα" αλλα και για την Αγια και Ιερα Μεγαλη Εβδομαδα που αρχιζει σε λιγο.
Γιατι δεν υπαρχει πενθος που να μην καταληγει σε χαρα. Και δεν υπαρχει πονος που να μην δικαιωνεται εν Χριστω Ιησου. Αρκει να μενουμε εκει, και να αντλουμε νοημα και σκοπο απο τον προ καταβολης κοσμου Πενθουντα και Μανικως Ερωτευμενο Κυριο και Θεο μας, με την πτωση μας την αμαρτωλοτητα μας, αλλα και την αξια μας ως γενους ενωπιον Του.
Γιαυτο ας μην βιαζομαστε να προσπερασουμε το πενθος, αλλα με περισκεψη, με ησυχια και νουν αγρυπνον, ας θεωρουμε την μεγιστη αξια του ως μεσο καθαρσεως της ψυχης μας, ως μεσο ενηλικιωσεως και κατα Θεον μορφωσεως της, ωστε να καταστει ικανη να θεωρει το περα απο το αυτονοητο, το περα απο το εξασφαλισμενο, το περα απο το δοσμενο και εκλογικοποιημενο, το υπερβατικο.
Εφοσον η ψυχη δεν πεπαιδευθει, δεν πονεσει, δεν αναμετρηθει με το αδυσωπητο προσωπο του πονου και του θανατου, και δεν μετρησει τις αντοχες της, δεν θα λαμπικαρισθει, και δεν θα φτασει εις μετρον ηλικιας πληρωματος του Χριστου οπως εν Αγιω Πνευματι αναφωνει ο Σαγηνευτης των Εθνων Αποστολος Παυλος.
Και ετσι τελικα το πενθος, αδης, η εγκαταλειψη, το κενο, η οδυνη, ο στεναγμος, η βουβη λυπη, ολα οδηγουν και τελειωνουν στον Αναστημενο Κυριο, στην δικαιωση την οντολογικη της αιωνιοτητος, εκει οπου καθε τι βρισκει τον σκοπο και το νοημα του, εκει οπου θα καταλαβουμε οτι τιποτα δεν υποφεραμε τυχαια, χωρις λογο και αιτια, χωρις σχεδιο και ωφελεια, χωρις την Αγαπη και την Προνοια του Θεου.
Ας αγαπησουμε λοιπον αυτην την πενθιμη περιοδο, και ας την εχουμε οδηγο και στην καλη μας, και στην κακη μας κατασταση, ως φαρο και πυξιδα μεσα στην σκοτεινη και φουρτουνιασμενη θαλασσα του βιου μας, μεχρι να καταπαυσουμε στο λιμανι της Χριστοκεντρικης μας τελειωσης.
